Η συνέντευξη Τύπου των εργαζομένων, την προηγούμενη Δευτέρα, αλλά και όσα έχουν προηγηθεί αναφορικά με το εργασιακό στον Δήμο Αμαρουσίου το περασμένο διάστημα, συνθέτουν μια πολύ δυσάρεστη κατάσταση τόσο για τους ίδιους τους εργαζόμενους, όσο και για τη δημοτική αρχή. Το «καζάνι» αναμφίβολα «κοχλάζει» και ουδείς μπορεί να προδικάσει εάν θα λειτουργήσει κάποια «βαλβίδα» εκτόνωσης ή, τελικώς, θα επέλθει η έκρηξη, με τις όποιες -ανυπολόγιστες προς το παρόν- συνέπειες.
Του Θάνου Σταθόπουλου
Είχαμε γράψει και σε προηγούμενες αναφορές μας για το θέμα, ότι η δημοτική αρχή δεν ευθύνεται για την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί με τους εργαζόμενους στον Δήμο. Είχαμε, ωστόσο, παράλληλα επισημάνει ότι και οι δικοί της χειρισμοί στο όλο ζήτημα επιτρέπουν να αιωρούνται ερωτηματικά κι αμφιβολίες που, μοιραία, «δηλητηριάζουν» τις ούτως ή άλλων εκ των πραγμάτων «εύθραυστες» σχέσεις διοίκησης κι εργαζομένων.
Η αλήθεια, όπως τουλάχιστον την αντιλαμβανόμαστε εμείς, είναι ότι το αδιέξοδο που έχει δημιουργηθεί στον τομέα του εργασιακού στον Δήμο Αμαρουσίου, ουδείς μπορεί να το λύσει χωρίς να «ματώσει» και να «ματωθεί». Όποιος επιχειρήσει να «βγάλει από τη φωτιά» αυτά τα «κάστανα» θα πρέπει να γνωρίζει ότι δεν θα γλιτώσει τα εγκαύματα. Το θέμα είναι, λοιπόν, για ποιου βαθμού «εγκαύματα» μιλάμε…
Όπως έχει εξελιχθεί η κατάσταση, ο μόνος τρόπος για να αρθούν τα αδιέξοδα είναι να ειπωθεί, από κάθε πλευρά, η αλήθεια, χωρίς «κρυμμένα μυστικά και ντοκουμέντα». Εργαζόμενοι και μειοψηφία κατηγορούν τον δήμαρχο Γιώργο Πατούλη και τη δημοτική αρχή για συγκεκριμένα πράγματα.
Για παράδειγμα, τους εγκαλούν ότι δεν έχουν κοινοποιήσει τα κριτήρια με τα οποία «κόπηκαν» 105 εργαζόμενοι από τον Δήμο, με την προοπτική ν’ απορροφηθούν σε άλλα Ν.Π. Επίσης, τη μέμφονται γιατί, την ώρα που διώχνει από την «πόρτα» αυτούς τους εργαζόμενους, χαρακτηρίζοντάς τους «πλεονάζον» προσωπικό, προσλαμβάνει από το «παράθυρο» άλλους εργαζόμενους και μάλιστα σε παρεμφερείς ειδικότητες με αυτές των «διωχθέντων». Τέλος, υπενθυμίζουν στον δήμαρχο τις προεκλογικές δεσμεύσεις του, ότι «κανείς εργαζόμενος δεν θα φύγει από τον Δήμο».
Στις παραπάνω καταγγελίες, όσο καλή διάθεση κι αν είχε ο γραμματέας του Δήμου στην πρόσφατη συνέντευξη Τύπου, δεν μπορούσε να δώσει πειστικές απαντήσεις, όχι λόγω ικανότητας ή έλλειψης γνώσης, αλλά γιατί απλούστατα τα πολιτικά θέματα αντιμετωπίζονται από πολιτικούς παράγοντες. Κι αυτοί, από την πλευρά της δημοτικής αρχής, απουσίαζαν από την εν λόγω συνέντευξη Τύπου.
Ίσως, τελικώς, να είναι μονόδρομος για τη δημοτική αρχή η υιοθέτηση της πλήρους κι αναλυτικής ενημέρωσης των εργαζομένων, αλλά και του συνόλου της μαρουσιώτικης κοινωνίας, για τον τρόπο που χειρίστηκε το εργασικό ζήτημα.
Με άλλα λόγια, η δημοτική αρχή θα μπορούσε να «κλείσει πολλά στόματα», εάν έδινε στη δημοσιότητα αναλυτικό πίνακα με τους πόσους προσέλαβε επί της θητείας της, για την κάλυψη ποιων θέσεων και με ποιες αμοιβές. Με τον τρόπο αυτό, θα καθίστατο σαφές γιατί, για παράδειγμα, προσέλαβε τον «τάδε» νέο υπάλληλο και δεν χρησιμοποίησε στη συγκεκριμένη θέση τον «δείνα» εργαζόμενο, που μέχρι χθες πρόσφερε τις υπηρεσίες του στον Δήμο.
Επίσης, θα όφειλε να δημοσιοποιήσει αναλυτικά τα κριτήρια με τα οποία επέλεξε ποιοι από τους εργαζόμενους στον Οργανισμό Εργασίας θα «περνούσαν» στον Δήμο και ποιοι θα κατευθύνονταν σε άλλες… πολιτείες, ιδανικές ή μη.
Ο δήμαρχος και η δημοτική αρχή μπορούν να υποστηρίζουν -και δίκαια- ότι κάποιοι εμφανίζουν όψιμο ενδιαφέρον για το μέλλον των εργαζομένων, αλλά οφείλουν να αντιληφθούν ότι η «βόμβα» είναι πλέον στα δικά τους χέρια κι είναι αυτοί που καλούνται πλέον να την «αφοπλίσουν». Και γνωρίζουν καλά, ότι ένας εργαζόμενος μπορει να ξεχάσει εύκολα αυτόν που τον προσέλαβε -ακόμη και να μην του αναγνωρίζει πια καμία υποχρέωση- αλλά ουδέποτε ξεχνά αυτόν που τον απέλυσε…
Γι’ αυτό υποστηρίζουμε στον τίτλο αυτού του άρθρου, ότι δεν υπάρχουν «αναίμακτες» λύσεις. Και το πρόβλημα θα το ξανασυναντήσουμε κι αύριο και μεθαύριο και για όσο ανακυκλώνουμε το απαράδεκτο καθεστώς των πελατειακών σχέσεων. Όσο κλείνουμε το μάτι στον όποιο συμβασιούχο, λέγοντάς τους «μη σε νοιάζει, όταν έρθει η ώρα θα σε βολέψω», τόσο θα βρισκόμαστε κάποια στιγμή μπροστά σε «καυτές πατάτες».
Το αδιέξοδο θα αρθεί μόνο εάν συμβούν δυο πράγματα, τα οποία δυστυχώς έχουν τον ίδιο μεγάλο βαθμό δυσκολίας να πραγματοποιηθούν.
Το πρώτο είναι να βρεθεί ένας πολιτικός, ανεξαρτήτου χρώματος, που θα θελήσει να σπάσει τον φαύλο κύκλο που περιλαμβάνει τις προσλήψεις «δικών μας παιδιών» και την απόλυση των «άλλων» και το αντίστροφο.
Το δεύτερο είναι να συνειδητοποιήσουν συνδικαλιστές κι εργαζόμενοι ότι οι δημόσιου χαρακτήρα φορείς κι επιχειρήσεις δεν είναι δυνατόν να «φορτώνονται» εσαεί με υπεράριθμο προσωπικό. Ο λόγος είναι απλός: Με τον τρόπο αυτό υπονομεύεται η βιωσιμότητά τους, με συνέπεια είτε να καταρρεύσουν, οπότε θα μείνουν άνεργοι όλοι οι εργαζόμενοι -συμβασιούχοι και μη- είτε να ξεπουληθούν σε κάποιον ιδιώτη (εκχωρηθούν, πιο εκλεπτυσμένα), ο οποίος βέβαια δεν δεσμεύεται από κανένα πολιτικό κόστος και μπορεί να μειώσει σχεδόν κατά βούληση το προσωπικό της επιχείρησής του.
Το τι θα γίνει στο Μαρούσι με το θέμα των εργαζομένων είναι κάτι που θα το μάθουμε στο άμεσο μέλλον. Όπως, επίσης, στο μέλλον -και μάλλον από τις καταγγελίες της επόμενης δημοτικής αρχής, όποτε υπάρξει αυτή- θα πληροφορηθούμε ότι η σημερινή διοίκηση έκανε κι αυτή τις… δικές της προσλήψεις, δημιουργώντας τον δικό της «κύκλο χαμένων… εργαζομένων». Και το σκηνικό που ζούμε σήμερα θα επαναληφθεί, με τη μόνη διαφορά την αλλαγή των ρόλων, αφού οι νυν θα είναι τέως.
Να ελπίσουμε ότι κάποια στιγμή θα «πέσει η αυλαία» σε αυτό το θέατρο του παραλόγου ή να ξαναπάρουμε τη θέση μας στα καθίσματα, έτοιμοι να χειροκροτήσουμε την επόμενη παράσταση;
