Παρασκευή 3 Ιανουαρίου 1941, Νέα Ερυθραία:Το θλιβερό γεγονός γίνεται γνωστό από επιστολή Ερυθραιώτη στρατιώτη αυτόπτη μάρτυρας του συμβάντος και το νέο διαδίδεται από στόμα σε στόμα αλλά κανείς δεν τολμά να το ανακοινώσει στην χήρα και τα ορφανά. Στο κοντινό σπίτι της Μέλπως Μαπάκη, αδελφής της μητέρας του Γιώργου Βουβουτση, κρυφά κλαίνε και θρηνούν το χαμένο παλικάρι.
Κυριακή 5 Ιανουαρίου 1941:Παρά την απεγνωσμένη αντίσταση των Ιταλών, καταλαμβάνεται η Κλεισούρα.
Δευτέρα 6 Ιανουαρίου 1941, Νέα Ερυθραία: Ανακοινώνεται επίσημα από τις αρμόδιες αρχές στην οικογένεια του Γιώργου Βουβούτση η απώλειά του. Η ζωή όμως συνεχίζεται… Η 6χρονη Μαρίτσα απορημένη και ανύποπτη αναρωτιέται γιατί δεν έρχεται ο ταχυδρόμος που τον περιμένει ανυπόμονα στην αυλόπορτα του σπιτιού της να της παραδώσει το γράμματα του πατέρα της, όπως έκανε μέχρι τότε. Αυτός βέβαια, κατάλληλα προειδοποιημένος, αποφεύγει συστηματικά την γειτονιά της. Επίσης η ίδια δεν μπορεί να καταλάβει γιατί δεν αστειεύονται πια μαζί της στο σπίτι της θείας της Λουλούς Τσαγκέτα οι κοπέλες που πλέκουν για τους στρατιώτες, όταν προσπαθεί αδέξια να τις μιμηθεί, αλλά αντίθετα δεν συγκρατούν τα δάκρυα τους όταν την βλέπουν.
Παρασκευή 28 Μαρτίου 1941, Αθήναι:Απονέμεται πολεμική σύνταξη στη χήρα Σοφία Βουβούτση και τα τρία ορφανά της.
Σάββατο 4 Απριλίου 1941, ελληνοβουλγαρικά σύνορα: Η Ελλάδα υφίσταται απρόκλητη επίθεση από τα χιτλερικά στρατεύματα.
Τρίτη 29 Απριλίου 1941: Οι γερμανικές δυνάμεις καταλαμβάνουν την Αθήνα.
Αύγουστος 1941, Νέα Ερυθραία: Η μητέρα του Γιώργου Βουβούτση μην μπορώντας να συμβιβαστεί με την ιδέα του χαμού του, πικραμένη αφήνει την τελευταία της πνοή.
Δεκέμβριος 1941, Νέα Ερυθραία:Οι Γερμανοί πληροφορούνται το ιστορικό της οικογένειας και προσπαθούν υποκριτικά να την εξευμενίσουν. Με αφορμή επιπόλαιο τραυματισμό του μικρού Γιαννάκη Βουβούτση δείχνουν ψεύτικο και υστερόβουλο ενδιαφέρον παρέχοντας στην ορφανική οικογένεια ιατρική συνδρομή, χρήματα, μερικά τρόφιμα και γλυκίσματα. Τα χρήματα, πραγματικά αργύρια, καίγονται και τα φαγώσιμα παρά την βασανιστικά θανατηφόρα πείνα που επικρατεί πετιούνται στον κάδο των σκουπιδιών.
Στη δεύτερη επίσκεψη των Γερμανών, η κυρά Κακουλή Χατζηφώτογλου, η πιο θαρραλέα της γειτονιάς, αναλαμβάνει να τους πληροφορήσει ότι η οικογένεια Βουβούτση έχει μετακομίσει στην Αθήνα, ενώ στην πραγματικότητα τα μέλη της κρύβονται σε ένα σπιτάκι που διαθέτουν στην οδό Λύρα της Νέας Κηφισιάς.
Στα δύσκολα χρόνια της ανυπόφορης κατοχής που συνεχίζεται, η Σοφία Βουβούτση, αληθινή ηρωίδα μάνα και με τη βοήθεια που της παρέχουν τα αδέλφια της (Γιώργος, Φώτης, Γιάννης και Δημήτρης Τσαγκέτας) κατορθώνει να αναστήσει και να μεγαλώσει με κόπους και θυσίες τα τρία ανήλικα παιδιά της.
5 Αυγούστου 1949, Αθήνα:Στο θέατρο Ολυμπία σε μια σεμνή τελετή απονέμεται στην οικογένεια «Δίπλωμα Ευγνωμοσύνης» για τον υπέρ πατρίδος ηρωικά πεσόντα.
28 Οκτωβρίου 1952, Κηφισιά: Στο Μνημείο Πεσόντων που βρίσκεται μπροστά στο Ζηρίνειο εορτάζεται η 12η επέτειος του «ΟΧΙ», παρουσία πλήθους κόσμου. Οι συγκινητικές στιγμές γίνονται πράγματι και σπαρακτικές καθώς από την παράταξη των μαθητριών της Α’ Γυμνασίου ξεχωρίζει και αποσπάται η αδύνατη φιγούρα ενός κοριτσιού, το οποίο αφού πλησιάζει το μνημείο σταυροκοπιέται, γονατίζει και κλαίγοντας με αναφιλητά, αγκαλιάζει και φιλά το ψυχρό μάρμαρο στο σημείο που αναγράφεται μεταξύ των άλλων το όνομα ΒΟΥΒΟΥΤΣΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ. Το κορίτσι αυτό είναι η μικρότερη κόρη του, Υπατία Βουβούτση (σήμερα Πέρρου), η οποία για πρώτη φορά συνειδητοποιεί και πραγματικά την έλλειψη του πατέρα της
11 Νοεμβρίου 1953, Νέα Ερυθραία:Εκδίδεται από το υπουργείο Εθνικής Αμύνης για την οικογένεια Βουβούτση, άδεια εγκαταστάσεως περιπτέρου στην πλατεία Δεληγιάννη (σημερινή Πλαστήρα). Ο ανάπηρος του Αλβανικού πολέμου Κώστα Κονιδάκης με πραγματική αλληλεγγύη και σε βάρος των δικών του συμφερόντων (διατηρεί και αυτός περίπτερο εκεί) συμφωνεί και συνηγορεί για την λειτουργία του.
28 Οκτωβρίου 1962, Νέα Ερυθραία:Επί κοινοτάρχη Φώτη Βαρδαξή εγκαινιάζεται το Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη το οποίο αντιπροσωπεύεται κατά ευτυχή σύμπτωση με ορειχάλκινο άγαλμα πολεμιστή του ‘40, το οποίο ξυπνά και συγκινητικές αναμνήσεις στην οικογένεια.
Μάιος 1979, Νέα Ερυθραία: Πεθαίνει η Σοφία Βουβούτση, χήρα του Γιώργου.
Νοέμβριος 1992, Νέα Ερυθραία:Επί δημαρχίας Δημητρίου Κατσιάνου, ο δρόμος στο Μορτερό πίσω από το Δημοτικό Θέατρο που καταλήγει στο Γυμνάσιο, ονομάζεται κατόπιν ομόφωνης απόφασης του τότε Δημοτικού Συμβουλίου Οδός ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΒΟΥΒΟΥΤΣΗ.
Παρασκευή 28 Οκτωβρίου 2009, Νέα Ερυθραία:Επί δημαρχίας Βασιλικής Ταμβάκη, κατόπιν ομόφωνης απόφασης του Δημοτικού Συμβουλίου, τοποθετείται στη βάση του αγάλματος του Ηρώου αναμνηστική πλακέτα προς τιμήν του Γεωργίου Βουβούτση. Την αποκάλυψή της έκανε η κόρη του Υπατία Βουβούτση – Πέρρου, λέγοντας: «Ποτέ δεν τον γνώρισα. Αιωνία του η μνήμη».
●●●
* Ο Νίκος Καραφωτίου γεννήθηκε στη Νέα Ερυθραία. Σπούδασε οικονομικά στην ΑΣΟΕΕ και κατόπιν φοίτησε στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων. Τελείωσε τη Ναυτική Σχολή Πολέμου και την Ανωτάτη Σχολή Εθνικής Αμύνης. Αποστρατεύτηκε το 2001 με το βαθμό Οικονομικό Υποναυάρχου. Μετά την αποστρατεία του από το Ναυτικό, ασχολείται ενεργά με τα κοινά της πόλης. Διετέλεσε αντιδήμαρχος στον Δήμο Νέας Ερυθραίας την περίοδο 2007 – 2010. Παράλληλα αρθρογραφεί, ζωντανεύοντας ξεχασμένες ανθρώπινες ιστορίες της πόλης.
