«Η επιλογή της φτωχοποίησης ή του επώδυνου συμβιβασμού»
Παρόλα αυτά δείξαμε δείγματα γραφής που δείχνουν τις πραγματικές μας προθέσεις. Βρεθήκαμε λοιπόν μπροστά σε ένα δίλημμα. Ή θα επιλέγαμε να συγκρουστούμε με μία βέβαιη αποτυχία της κυβέρνησής μας, με μία βίαιη φτωχοποίηση του ελληνικού λαού ή θα πηγαίναμε να κάνουμε αυτό που κάναμε, αυτό που ονομάσαμε ως επώδυνο συμβιβασμό. Ξέρετε εμείς δεν είμαστε ένα κόμμα σαν τους Ποδέμος της Ισπανίας. Είμαστε ένα κόμμα της ιστορικής αριστεράς. Έχουμε ρίζες στο DNA μας. Γνωρίζουμε τι σημαίνει να υπάρχει παρακράτος, διώξεις, γνωρίζουμε την περίοδο του εμφυλίου. Ενός εμφυλίου που λειτούργησε για την αριστερά με τα γνωστά αποτελέσματα, της περιθωριοποίησης της για χρόνια. Ενός εμφυλίου πού της επιβλήθηκε γνωρίζοντας εκ των προτέρων πιο θα είναι το αποτέλεσμα. Κάτι ανάλογο είχαμε αυτή την ιστορική στιγμή. Εάν θα πηγαίναμε σε τυφλή σύγκρουση θα δημιουργούνταν πάρα πολλά προβλήματα, επιλέξαμε λέγοντας την αλήθεια στον ελληνικό λαό για τις προθέσεις μας και για την πραγματικότητα, μία λύση που θα άφηνε ζωντανή την ελπίδα. Που θα έδινε τη δυνατότητα μέσα από μέτρα που δεν είναι το πρόγραμμά μας, που δεν είναι οι προγραμματικές μας προτάσεις, να διερευνήσουμε τη δυνατότητα να προχωρήσουμε μπροστά. Δεν μπορούσαμε να κρατήσουμε τον χαρακτήρα μίας δογματικής αριστεράς, να επιλέξουμε να δραπετεύσουμε, έπρεπε να δοκιμαστούμε τη στιγμή μάλιστα που ο κόσμος έλεγε «τράβα εμπρός». Το είπε τρεις φορές μέσα στο 2015. Είχαμε λοιπόν την ηθική και πολιτική υποχρέωση να δοκιμάσουμε τις αντοχές μας, τις προτάσεις μας και αυτό κάνουμε τώρα. Σε αυτό το σημείο βρισκόμαστε τώρα. Σε αυτή τη συμφωνία θεωρούμε το βασικό όπλο μας την ειλικρίνεια και την ενημέρωση του κόσμου, δίνουμε καθημερινά μικρές και μεγάλες μάχες προσπαθώντας να εξαντλήσουμε όλα τα περιθώρια που υπάρχουν όχι μόνο για να είναι πιο ανώδυνες κάποιες επιλογές, ορισμένα μέτρα αλλά κυρίως για να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις, για να μπορέσουμε στο ορατό μέλλον να ξεφύγουμε από τη μέγγενη των πολιτικών λιτότητας.
«Εναντίον μας οι κατεστημένες δυνάμεις»
Το σύμφωνο συμβίωσης, η καύση των νεκρών, ζητήματα που δεν είναι οικονομικά, βλέπετε όμως ότι και αυτά ακόμα ξεσηκώνουν κατεστημένες δυνάμεις εναντίον μας και το ο,τιδήποτε πια γίνεται πρωτοσέλιδο με έναν τρόπο συστηματικό από τα κυρίαρχα Μέσα Ενημέρωσης για να υπονομευθεί αυτή η προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν είναι ψέμμα να πει κανείς ότι ποτέ στην ιστορία αυτού του τόπου μία κυβέρνηση δεν είχε απέναντι της τόσα πολλά κέντρα εξουσίας. Τα ισχυρά κέντρα εξουσίας και τα κέντρα διαμόρφωσης γνώμης αυτή τη στιγμή δρουν και είναι κυρίαρχα στον τομέα τους και η μοναδική δύναμή μας είναι η σχέση μας με την κοινωνία, η επαφή μας με τον κόσμο όπως μπορεί να γίνεται αυτή μέσα από δυσκολίες και γι’ αυτό σε αυτές τις συνθήκες είναι αναντικατάστατος ο ρόλος του κόμματός μας. Εάν θέλουμε να πατάμε στα πόδια μας θα πρέπει αυτόν τον ρόλο, τον διακριτό ρόλο που δεν πρέπει να ταυτίζεται με την κυβέρνηση, δεν πρέπει να είναι ο απολογητής της κυβέρνησης, πρέπει να τη στηρίζει, πρέπει να είναι ο χώρος διαμόρφωσης προτάσεων και ιδεών του βασικού προγραμματικού μας σχεδίου για να μπορούμε να ανατρέχουμε και εμείς όταν κάνουμε την πολιτική μας σε επεξεργασίες που θα κατορθώνουν να συνδέσουν επιμέρους ζητήματα και απόψεις. Αυτό είναι το ζήτημα σήμερα για το κόμμα μας, το οποίο δεν πρέπει να γίνεται ούτε ένας μηχανισμός χειροκροτητών αλλά ούτε και διεκπεραίωσης αιτημάτων, ένα κόμμα μικρότερο στις δεδομένες συνθήκες σε σχέση με τα κόμματα του δικομματισμού παλαιότερα.
«Υπό δημόσιο έλεγχο παρέμεινε ο ΑΔΜΗΕ»
Μέσα σε αυτές τις δύσκολες συνθήκες καταφέραμε δύσκολα πράγματα. Καταφέραμε να μείνουν υπό δημόσιο έλεγχο τα δίκτυα ηλεκτρικής ενέργειας, ο ΑΔΜΗΕ. Δεν ήταν εύκολο αυτό, η συζήτηση ήταν μεγάλη και ξεκίνησε τον Αύγουστο του 2015 και ολοκληρώθηκε λίγες μέρες πριν το τέλος του έτους. Δόθηκε μία μάχη εντός και εκτός της χώρας. Προσπαθήσαμε να δημιουργήσουμε συμμαχίες στην Ευρώπη και ειλικρινά σας λέω και εδώ ακριβώς φαίνονται οι αντιφάσεις της Ευρώπης, ήταν πιο εύκολο να συζητάς με τους αντίστοιχους υπουργούς ενέργειας παρά με τους εκπροσώπους των τεχνικών κλιμακίων στις αίθουσες του Hilton. Παρόλ’ αυτά αυτή η μάχη δόθηκε και κερδήθηκε και δεν είναι μόνον αυτή. Μπορέσαμε και ικανοποιήσαμε μεγάλα αιτήματα δεκαετιών που αποτελούσαν καθοριστικής σημασίας ζητήματα της περιοχής. Για παράδειγμα στο Κερατσίνι, η παρέμβαση που κάναμε για την αξιοποίηση του χώρου των παλαιών λιπασμάτων. Μην το θεωρείτε τόσο εύκολο ότι είναι αυτό. Θυμηθείτε το πρωτοσέλιδο των ΝΕΩΝ όταν σε εκείνο το δημοσίευμα περιλαμβανόταν το νομοσχέδιο που άλλαζε τις χρήσεις γης. Έλεγε ότι επειδή η Lafarge έχει εγκαταστάσεις εκεί θα σηκωθεί να φύγει από την Ελλάδα και αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα να μην μας εξυπηρετήσει ο Ολάντ. Και επειδή υπήρχε άνοιγμα της Εθνικής Τράπεζας στην υπόθεση, διατυπώθηκε ότι θα καταρρεύσει η τράπεζα. Ήταν άλλο ένα δείγμα γραφής για το πως διώχνουμε τους επενδυτές. Πριν μερικές μέρες όμως ήρθε στο γραφείο μου ο διευθύνων σύμβουλος της Lafarge, της παλαιάς ΑΓΕΤ ΗΡΑΚΛΗΣ δηλαδή, ο οποίος είναι Έλληνας. Ξέρετε τι μου είπε; Ήρθε να μου ζητήσει συγνώμη και να μου πει ότι δεν είχε καμία σχέση η εταιρεία με το δημοσίευμα και ήταν απολύτως ψευδές. Μου είπε επίσης ότι καταλαβαίνει πολύ καλά και ο ίδιος αυτό που προσπαθούμε να κάνουμε στην περιοχή και θέλει να συμβάλλει και εκείνος ως εταιρεία. Δεν το έμαθε κανείς αυτό. Παρόλα αυτά έμεινε μία εντύπωση ότι είμαστε μία κυβέρνηση που διώχνει οποιαδήποτε επενδυτική δραστηριότητα.
