Με όχημα τη δύναμη, τη φαντασία και την ομορφιά των λέξεων που με μοναδική καλλιτεχνική υπεροχή χρησιμοποιεί, η Αλεξία Καλογεροπούλου δημιουργεί έναν ξεχωριστό κόσμο -μέσω της συγγραφής-, τον οποίο παραδίδει στους φίλους του βιβλίου με σκοπό να «ταξιδέψουν» πνευματικά και ψυχικά μαζί της.
Αφορμή για την κουβέντα μας αυτή, στάθηκε το πρώτο της βιβλίο για παιδιά που φέρει τον τίτλο: «Υπάρχουν μέρες», ενώ έχει ήδη εκδώσει τέσσερα βιβλία για ενήλικες, κυρίως ποίηση.
Διαβάζοντας το βιβλίο της ένιωσα οι λέξεις της να αγγίζουν και την τελευταία ευαίσθητη χορδή της ψυχής μου, υπενθυμίζοντας μου, το παιδί που «αναπνέει» ακόμα μέσα μου.
Η κουβέντας μας, ουσιαστική. Μιλάμε για το πως γεννήθηκε η ιδέα του βιβλίου: «Υπάρχουν μέρες», για τις ηλικίες τις οποίες απευθύνεται, για τις πηγές έμπνευσης αλλά και για το τι τη φοβίζει στην εποχή που ζούμε.
Σε μια άκρως ενδιαφέρουσα συνέντευξη, η Αλεξία Καλογεροπούλου με ευαισθησία και ευγένεια, στοιχεία της προσωπικότητας της, που την χαρακτηρίζουν, απαντάει σε όλες μου τις ερωτήσεις.
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΦΡΑΓΚΟΥΛΑΚΗ
Ποια είναι η Αλεξία Καλογεροπούλου; Πείτε μου δυο λόγια για να σας γνωρίσει και το δικό μας αναγνωστικό κοινό.
Γράφω από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Ήταν μια ανάγκη να εκφράζομαι και να μοιράζομαι τη ματιά μου για τον κόσμο. Αγάπησα από νωρίς την ανάγνωση, τις λέξεις, τη γλώσσα μας, με συνέπαιρναν πάντα τα βιβλία και οι ιστορίες τους. Σπούδασα Ψυχολογία, Ανθρώπινη Επικοινωνία και Πολιτισμικές Σπουδές στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και Δημιουργική Γραφή στο ΕΑΠ και αυτός ο συνδυασμός με ακολουθεί και στη δουλειά μου: εργάζομαι ως δημοσιογράφος σε θέματα πολιτισμού, εκπαιδεύτρια ενηλίκων και ερευνήτρια στο πεδίο της καλλιτεχνικής δημιουργίας και της οικοποιητικής. Το 2014 ίδρυσα το BookSitting, έναν ιστότοπο αφιερωμένο στα βιβλία, τις τέχνες και τις ιδέες, μέσα από τον οποίο προσπαθώ να καλλιεργώ αυτήν ακριβώς την αγάπη για τον λόγο και τη σκέψη με όσους κι όσες τη συμμερίζονται.
Το Υπάρχουν μέρες… είναι το πρώτο μου παιδικό βιβλίο, αλλά όχι το μόνο. Έχω ήδη εκδώσει τέσσερα βιβλία για ενήλικες, κυρίως ποίηση. Θεωρώ ότι η ποίηση και η γραφή για παιδιά έχουν στενή συγγένεια. Και οι δύο απαιτούν συμπυκνωμένο λόγο, ρυθμό, συναισθηματική αλήθεια, λιτότητα, εικόνα και πολυσημία. Δεν αφορούν μόνο τη λογική κατανόηση. Το παιδί μπορεί να μην καταλάβει πλήρως μια μεταφορά, αλλά να την αισθανθεί.
«Υπάρχουν μέρες…»: Πώς γεννήθηκε η ιδέα του συγκεκριμένου βιβλίου;
Δεν ξεκίνησε ως σχέδιο βιβλίου, γεννήθηκε από μια φράση που έλεγα στην κόρη μου. Όταν γύριζε από το σχολείο και μου μιλούσε για μια μέρα που κάτι δεν πήγε καλά, που ένιωσε θυμωμένη, λυπημένη, μπερδεμένη, της έλεγα, σε αδρές γραμμές, ότι υπάρχουν καλές μέρες και μέρες που δεν είναι όλα ρόδινα. Ήταν ο τρόπος μου να της πω, χωρίς πολλά λόγια, ότι ό,τι κι αν ένιωθε ήταν εντάξει και ότι αυτό που ένιωθε δεν θα κρατούσε για πάντα. Αυτή η φράση έγινε ο πυρήνας και, τελικά, ο τίτλος του βιβλίου.
Και σε ποιες ηλικίες απευθύνεται;
Πρωτίστως απευθύνεται σε παιδιά προσχολικής και πρώτης σχολικής ηλικίας, σε εκείνη την περίοδο που μαθαίνουμε να δίνουμε όνομα στα συναισθήματα. Η γλώσσα του βιβλίου και οι εικόνες της Κατερίνας Παπαδημητροπούλου είναι φτιαγμένες γι’ αυτή την ηλικία. Ταυτόχρονα, όμως, πιστεύω πως «μιλάει» και σε μεγαλύτερα παιδιά, ακόμα και σε ενήλικες, που μπορούν να το διαβάσουν αλληγορικά. Ο καιρός που αλλάζει, οι μέρες που δεν μοιάζουν όλες ίδιες είναι μια εικόνα που καταλαβαίνει κανείς σε κάθε ηλικία. Άλλωστε, η ανάγκη να θυμόμαστε ότι καμία μέρα δεν κρατάει για πάντα δεν σταματάει όταν μεγαλώνουμε.
Μιλήστε μου για τις πηγές έμπνευσής σας.
Η έμπνευση για μένα δεν έχει μία συγκεκριμένη πηγή, μπορεί να έρθει από παντού. Από κάτι που βλέπω ή βιώνω σε μια απλή καθημερινή στιγμή, από μια κουβέντα, από κάτι που διαβάζω, από έναν προβληματισμό που με απασχολεί και δεν με αφήνει ήσυχη μέχρι να τον κάνω λέξεις. Δεν την κυνηγάω, την αφήνω να με βρει.
Άλλοτε έρχεται σαν αστραπή, μια εικόνα, μια φράση, μέσα σε δευτερόλεπτα. Άλλοτε χτίζεται, χρειάζεται χρόνο για να κατασταλάξει μέχρι να βρει τη μορφή που της αξίζει. Η δουλειά μου με έχει μάθει να παρατηρώ και να ακούω προσεκτικά και η ποίηση με έμαθε να μη βιάζομαι, να αφήνω μια σκέψη να ωριμάσει μέσα μου πριν γίνει κείμενο.
Γιατί θα προτείνατε σε μια μαμά, σε έναν μπαμπά να αγοράσει το συγκεκριμένο βιβλίο για το παιδί του;
Γιατί δίνει στο παιδί, αλλά και στον ίδιο τον γονιό, λέξεις εκεί που κάποιες φορές δεν υπάρχουν. Πολλά παιδιά νιώθουν έντονα συναισθήματα, αλλά δεν μπορούν ακόμα να τα αναγνωρίσουν και να τα εκφράσουν με λόγια και έτσι καταλήγουν σε κλάματα, θυμό ή σιωπή. Το βιβλίο δίνει μια εικόνα, τον καιρό, που το παιδί ήδη καταλαβαίνει και μέσα από αυτήν μαθαίνει σιγά σιγά να αναγνωρίζει τι νιώθει, χωρίς φόβο και χωρίς ενοχή.
Επιπλέον, η ανάγνωση του βιβλίου μαζί με το παιδί μπορεί να γίνει αφορμή για σύνδεση, να σταματήσουν για λίγο οι γονείς και να το ρωτήσουν «εσύ τι νιώθεις σήμερα;», να μοιραστούν κάτι που συνήθως περνάει απαρατήρητο στη βιασύνη της καθημερινότητας. Γι’ αυτό και η έκδοση συνοδεύεται από δωρεάν υλικό για γονείς και εκπαιδευτικούς, διαθέσιμο στην ιστοσελίδα των εκδόσεων Ύδωρ – Όμιλος Πολιτισμού, ώστε η αφορμή αυτή να εξελιχθεί σε μια συζήτηση που θα συνεχιστεί για πολύ μετά το κλείσιμο του βιβλίου.
Σας φοβίζει κάτι στην εποχή που βιώνουμε;
Με φοβίζει η σκέψη ότι ίσως χάνουμε το νόημα, αυτό που πραγματικά αξίζει σε αυτή τη ζωή. Η ζωή είναι όμορφη, αλλά μέσα στην ταχύτητα, στην υπερπληροφόρηση, στις εναλλασσόμενες εικόνες, στη συνεχή απόσπαση, νιώθω ότι χάνουμε τη γεύση της. Χάνουμε τον χρόνο να σταθούμε, να νιώσουμε, να δούμε πραγματικά τον άλλον απέναντί μας, να χαρούμε τη φύση ή ένα όμορφο τοπίο.
Και αυτό που με φοβίζει περισσότερο απ’ όλα είναι μήπως, μαζί με όλα αυτά, χάνουμε και την ανθρωπιά μας. Μήπως σταματήσουμε να είμαστε άνθρωποι, με την πιο απλή και βαθιά έννοια, άνθρωποι που νιώθουν, που πονούν, που χαίρονται, που νοιάζονται ο ένας για τον άλλον. Και αν θέλουμε να το αποτρέψουμε αυτό, είναι σημαντικό να ξεκινήσουμε από τα παιδιά, από το πώς τα μαθαίνουμε να νιώθουν, να αναγνωρίζουν και να σέβονται το συναίσθημα, το δικό τους και του άλλου.
Κλείνοντας, ετοιμάζετε κάτι την περίοδο αυτή;
Αυτή τη στιγμή θέλω πρώτα απ’ όλα να χαρώ την πορεία αυτού του βιβλίου, να το δω να φτάνει στα χέρια των παιδιών, να ζήσω αυτό το ταξίδι χωρίς βιασύνη. Παράλληλα, όμως, ετοιμάζω και μια νέα ποιητική συλλογή. Η ποίηση δεν με αφήνει ποτέ για πολύ καιρό, πάντα βρίσκει τον τρόπο να επιστρέψει.
