Με τους στίχους και τα μελοποιημένα ποιήματα του Νικηφόρου Βρεττάκου «πλημμύρισε» το Ευριπίδειο Θέατρο Ρεματιάς του Δήμου Χαλανδρίου, το βράδυ της Δευτέρας 19 Σεπτεμβρίου, σε μια εκδήλωση – φόρο τιμής στη ζωή και το έργο του Λάκωνα ποιητή και συγγραφέα, που διοργάνωσαν η Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Σπάρτης και ο Σύλλογος Κροκεατών Αθήνας «Οι Διόσκουροι».
Προσπάθεια διάδοσης του έργου του
Την εκδήλωση, στο ασφυκτικά γεμάτο θέατρο, προλόγισε ο δημοτικός σύμβουλος της διοίκησης του Δήμου Χαλανδρίου, και εμπνευστής-διοργανωτής της εκδήλωσης Βασίλης Σταύρου.
Στη συνέχεια, τον λόγο πήρε η διευθύντρια της Δημόσιας Κεντρικής Βιβλιοθήκης Σπάρτης Ελένη Τζανετάκου, όπου διατηρείται το αρχείο του ποιητή. Η κ. Τζανετάκου ενημέρωσε, μεταξύ άλλων, για την πρόθεση της Βιβλιοθήκης Σπάρτης να προχωρήσει στην ψηφιοποίηση του αρχείου, ώστε αυτό να είναι διαθέσιμο στο ευρύτερο κοινό. Παράλληλα, τόνισε τις προσπάθειες για προσέλκυση της νεολαίας και ιδιαίτερα των μαθητών να γνωρίσουν το έργο του μεγάλου ποιητή. Μάλιστα, στο πλαίσιο αυτό, το αρχείο του Νικηφόρου Βρεττάκου παρέμεινε την εβδομάδα 20-23 Σεπτεμβρίου στο Αετοπούλειο Πολιτιστικό Κέντρο του Δήμου Χαλανδρίου, όπου μπορούσαν να το επισκεφθούν μαθητές από τα σχολεία της περιοχής. Τέλος, η διευθύντρια της Βιβλιοθήκης Σπάρτης αποκάλυψε την προσπάθεια που γίνεται για ανακατασκευή του πατρικού σπιτιού του Νικηφόρου Βρεττάκου στην Πλούμιτσα και μετατροπή του σε πολιτιστικό κέντρο.
Ο ποιητής και ο άνθρωπος
Ακολούθως, πτυχές της ζωής και του έργου του ποιητή μέσω της αλληλογραφίας που αυτός διατηρούσε με διάφορα πρόσωπα, ανέλαβε να αποκαλύψει στο κοινό η φιλόλογος και ανιψιά του, Αθηνά Κωστάκη-Βεζύρογλου. Η κ. Κωστάκη-Βεζύρογλου στάθηκε κυρίως στην αλληλογραφία του ποιητή στα χρόνια της δικτατορίας, ενώ δεν παρέλειψε να μιλήσει για το πώς το έργο του ξετυλίγεται και διαμορφώνεται ακόμα και μέσα στα γράμματά του.
Μεγαλύτερη έμφαση στη ζωή και στα «πιστεύω» του μεγάλου ποιητή, έδωσε στην ομιλία του ο φιλόλογος και ιστορικός Αντώνης Αντωνάκος, κάνοντας λόγο για έναν «μεγάλο ανθρωπιστή». «Ο Νικηφόρος Βρεττάκος πίστευε ότι ο ποιητής δεν πρέπει να είναι ξεκομμένος από τον υπόλοιπο κόσμο», σημείωσε μεταξύ άλλων, ενώ ιδιαίτερη μνεία έκανε στο «φιλότιμο και την αξιοπρέπεια» του. Παράλληλα, αποκάλυψε τις δύο μεγάλες αγάπες του Βρεττάκου: τη Λακωνία -και κυρίως τις Κροκεές και το χωριό του, την Πλούμιτσα- και τον Ταΰγετο. Τέλος, ιδιαίτερη αναφορά έκανε στην προσφορά του ποιητή στην προστασία και την ανάδειξη της ελληνικής γλώσσας, χαρακτηρίζοντάς τον «θεματοφύλακα της ελληνικής γλώσσας».
