Επιστολή στην «Α»: «Να στηρίξουν περισσότερο τις εργαζόμενες μητέρες οι Δήμοι»

Η Σ.Π. είναι κάτοικος του Δήμου Βάρης Βούλας Βουλιαγμένης, σύζυγος, εργαζόμενη και μητέρα ενός μικρού κοριτσιού…

Θέλει να μιλήσει δημόσια, να απευθύνει τον λόγο στην Τοπική Αυτοδιοίκηση και τους ευρύτερους φορείς της Πολιτείας. Αίτημά της η διεύρυνση του ωραρίου λειτουργίας των Δημοτικών Παιδικών Σταθμών καθώς οι άτυποι κοινωνικοί δεσμοί (όπως η ευρύτερη οικογένεια) που δεν είναι δεδομένο ότι πάντοτε υφίστανται και όταν υπάρχουν, δεν μπορούν να υποκαθιστούν ή να συμπληρώνουν την έλλειψη αποτελεσματικών κοινωνικών υπηρεσιών, εστιασμένων στις πραγματικές συλλογικές ανάγκες. Μάς ζήτησε να δημοσιεύσουμε την επιστολή της.

Δημοσιογραφική Επιμέλεια: Θώμη Μελίδου

Επί τροχάδην το μήνυμα – αίτημα της Σ.Π. συνοψίζεται ως εξής: «Να διευρυνθεί το ωράριο λειτουργίας των Δημοτικών Παιδικών Σταθμών», υποστηρίζει, «ώστε να κουμπώσει με τις πραγματικές ανάγκες των εργαζόμενων γυναικών βάση του ωραρίου εργασίας τους, ώστε να μπορέσουν να συμβιβάσουν, να διαχειριστούν, να εξελίξουν και να μοιραστούν εξελεγκτικά με τον σύζυγο, τον παραδοσιακό ρόλο που τούς έχει κοινωνικά ανατεθεί, την ανατροφή των παιδιών και τη φροντίδα των μεγαλύτερων σε ορισμένες από εμάς, με την εργασία στο πλαίσιο των ίσων ευκαιριών και της ισότητας των φύλων. Δεν δουλεύουμε όλες στον δημόσιο τομέα και δεν σχολάμε όλες οι εργαζόμενες μητέρες στις 2 ή στις 3 το μεσημέρι. Ας μας συνδράμουν οι Δήμοι σε αυτό… ας το εξετάσουν τουλάχιστον… Θερμή παράκληση σε όλους τους δημάρχους ανεξαρτήτως φύλου!».  Όσο για την επιστολή της… ιδού:

Ισότητα και ίσες ευκαιρίες σε αποτίμηση χρόνου

Στον Δήμο μου, τη Βάρη Βούλα Βουλιαγμένη, όπως σε όλους τους Δήμους, λειτουργούν οι Δημοτικοί Παιδικοί Σταθμοί αλλά και το Πρόγραμμα «Βοήθεια στο Σπίτι» για τους μεγαλύτερους σε ηλικία. Και αυτή η πολιτική βρίσκεται στη σωστή κατεύθυνση συμπερίληψης και ίσως ευκαιριών και σαφέστατα είναι εξέλιξη έναντι παλαιότερων τρόπων άσκησης δημόσιας πολιτικής. Τα πραγματικά όμως δεδομένα σήμερα και εδώ και σειρά ετών, αναφέρονται σε ωράριο εργασίας γυναικών και μητέρων που δεν μπορεί εκ των συνθηκών να εξυπηρετηθεί από το ωράριο λειτουργίας των Δημοτικών Παιδικών Σταθμών και το Πρόγραμμα ‘Βοήθεια στο Σπίτι’.

Οι εργασιακές ώρες πολύ απλά ‘δεν βγαίνουν…’ Τα ενισχυτικά προγράμματα των Δήμων χρειάζονται χρονική επιμήκυνση για να μπορούν να καλύψουν τις ώρες εργασίας π.χ. μίας τυπικής εργαζόμενης στον ιδιωτικό τομέα με ωράριο 9-5, όπως εγώ, και σειρά ανάλογων περιπτώσεων. Γιατί το μεγάλωμα ενός παιδιού σε φρενάρει. Παλαιότερα, συνήθιζα να κοιτάζω με μισό μάτι τη συνάδελφο που στις 5 ακριβώς το απόγευμα έτρεχε βιαστικά να φύγει, να επιστρέψει σπίτι. Εντάξει, δεν τρέχει κάτι εάν καθυστερήσει πέντε λεπτά σκεφτόμουν… να τελειώσουμε ό,τι έχουμε αρχίσει… να πούμε μία έστω κουβέντα. Όμως όχι, εκείνη φορούσε βιαστικά το παλτό της και κατέβαινε τη σκάλα με γρήγορο βηματισμό… Πριν τρία χρόνια έγινα και εγώ μητέρα. Αυτά που έλεγα, τα ‘λούστηκα’. Κάνω ακριβώς το ίδιο. Στις 5 το απόγευμα, ούτε ένα λεπτό περαιτέρω γίνομαι καπνός. Με περιμένει η μικρή μου στο σπίτι. Αυτό πρέπει κάποτε να γίνει κατανοητό… να το κατακτήσουμε ως συλλογική κοινωνική συνείδηση… το παιδί σε φρενάρει… οι άντρες δεν το έχουν αυτό… Πρέπει να το μοιραστούμε. Είμαστε εξίσου γονείς. Και αυτό πρέπει κάποτε να αλλάξει…

Διαβάστε: Δήμος Βάρης Βούλας Βουλιαγμένης: Δωρεάν rapid test με τη μέθοδο drive through στις 7 Μαρτίου

Καθημερινότητα Ίσων Ευκαιριών

Εάν σε αυτή λοιπόν την πραγματικότητα προσθέσει κανείς και την αύξηση των μονογονεϊκών οικογενειών, με τη σημαντική αύξηση των διαζυγίων, το τοπίο που προκύπτει ως καθημερινότητα αναγκών καταδεικνύει ότι παρά το όφελος και την καλή πρόθεση των δημόσιων πολιτικών, αυτές οι τελευταίες χρειάζονται ενίσχυση για να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τις σημερινές ανάγκες, με στόχο να παρέχουν καθημερινότητα ίσων ευκαιριών και κάλυψης αναγκών στα δύο φύλα. Γιατί για να έχει μία γυναίκα ίσες ευκαιρίες στον εργασιακό στίβο με τον άντρα της θα πρέπει να ισορροπήσει τον ρόλο της ως μητέρα, κόρη, νοικοκυρά κ.λπ., να τον μοιραστεί και όχι να τον απενδυθεί. Αυτό εν μέρει γίνεται με την αλλαγή του παραδοσιακού ρόλου των αντρών στην οικογένεια και το σπίτι, με την ανάληψη από πλευράς τους μεγαλύτερης συμμετοχής ως γονείς και χρήστες ενός χώρου, του σπιτιού που οφείλουν να κρατούν με τη σειρά τους λειτουργικό, χωρίς να εναποθέτουν τις δουλειές αποκλειστικά στη σύζυγο. Ο δρόμος όμως που πρέπει να διανυθεί κοινωνικά για την απόκτηση μίας νέας συλλογικής ταυτότητας ρόλων, είναι μακρύς. Οι Δήμοι μπορούν να συνδράμουν και σε αυτό.

Να εξελίξουμε τις δημόσιες πολιτικές ισότητας

Πως αντιμετωπίζω εγώ τις ανάγκες της καθημερινότητάς μου? Επιστρέφοντας στην οικογένεια. Η μητέρα μου, φροντίζει τη μικρή μου, τις ώρες που λείπω. Δεν είναι όμως δεδομένο για όλες τις γυναίκες ή για όλους τους άντρες που αναλαμβάνουν να μεγαλώσουν τα παιδιά τους, ότι θα υπάρχει μία μητέρα να φροντίσει το εγγόνι. Οι σύγχρονες δε γυναίκες που έχουν εργαστεί επί σειρά ετών και έχουν μεγαλώσει και παιδιά, δυσκολεύονται να διαδραματίσουν τον παραδοσιακό ρόλο της γιαγιάς. Να τούς χαρίσουμε λίγη ελευθερία ζωής στην Τρίτη Ηλικία? Τι λέτε? Γιατί στη σύνταξη αποζητούν ελευθερία και χρόνο για τον εαυτό τους. Το δικαιούνται. Πρέπει να το κατανοήσουμε αυτό συλλογικά. Δεν δύναται η ανεπάρκεια των δημόσιων δομών να στηρίζεται και πάλι σε αυτές τις ίδιες γυναίκες για να καλυφθούν τα κενά.

Να ισοσκελίσουμε τις πολιτικές ισότητας με τις πραγματικές ανάγκες

Ίσως οφείλουμε να εξετάσουμε ξανά τον ρόλο μας ως γονείς, είτε στο πλαίσιο της οικογένειας είτε ως διαζευγμένοι. Ίσως οι πολιτικές του Κράτους και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης να πρέπει να επαναδιαμορφωθούν με βάση της πραγματικές ανάγκες μετά από έρευνα των αναγκών που πρέπει να καλυφθούν σε κάθε Δήμο. Ίσως θα πρέπει κάποια στιγμή να δούμε τη δομή της εργασίας στην οικονομική λειτουργία της αγοράς. Γιατί εάν η μικρή μου, έχει δύο γονείς, είτε σε αρμονική οικογενειακή σχέση είτε ως διαζευγμένοι, δεν έχει καμία σημασία εάν οφείλουν να απουσιάζουν λόγω εργασίας. Εγώ εργάζομαι π.χ. 9-5 και ο σύζυγος ξεκινάει το μεσημέρι και τελειώνει αργά το βράδυ. Και εάν δεν υπήρχε η γιαγιά να φροντίζει τη μικρή μου θα απαιτούνταν μία δημόσια δομή που να μπορεί να συνδράμει. Και να σας γράψω και κάτι ακόμα. Είναι αυτό που λέμε με τις συναδέλφους στο γραφείο. Εργαζόμαστε, κάποιες γυναίκες θα εννοήσω, όχι όλες, κατά κύριο λόγο για τα ένσημα όταν τα παιδιά μας είναι στη μικρή τους ηλικία. Αφενός, σε αυτό μερίδιο υπάρχει και στην υποχώρηση των μισθών στο πλαίσιο της κρίσης.

Γιατί, είσαι υποχρεωμένη να προσλάβεις νταντά για το παιδί όταν δεν υπάρχει οικογένεια ή δημόσια δομή να το φροντίσει μέχρι να ολοκληρώσεις την εργασιακή σου ημέρα. Και αυτή είναι η πιο δύσκολη περίπτωση για τις γυναίκες μητέρες. Το ίδιο ισχύει και για τους άντρες, αυτούς τους λίγους έστω που έχουν καταφέρει να αποτινάξουν από πάνω τους το δοσμένο ταμπού του ρόλου του φύλου και θέλουν να είναι γονείς. Και ξέρετε ποιο είναι το χειρότερο? Ότι πάντα νιώθεις ενοχές που δεν είσαι εκεί για το παιδί… είναι δύσκολο πραγματικά να κάνεις τον ζογκλέρ ανάμεσα στην εργασία και το μεγάλωμα του παιδιού ή των παιδιών.

Στη Σουηδία λόγου χάρη, μετά τη γέννα παρέχεται ένας εργασιακός χρόνος αδείας στη γυναίκα για το μεγάλωμα του παιδιού και στη συνέχεια δίδεται και πάλι ένας χρόνος άδεια στον σύζυγο, τον πατέρα του παιδιού για τον ίδιο λόγο. Αυτό το μέτρο συμβάλλει στην ισότητα. Είναι οικογενειακή πολιτική που στηρίζει την ισότητα. Και κάπως έτσι το παιδί φτάνει τα 3 και εάν έχεις και δημόσιες υποδομές να σε στηρίξουν τις ώρες που εργάζεσαι, όλες τις ώρες, όχι τις μισές από αυτές, ναι έτσι θεωρητικά οι ευκαιρίες ισότητας που έχεις είναι σημαντικές. Νομίζω εν κατακλείδι ότι πρέπει να εξετάσουμε και πάλι πολύ απλά, το τρίπτυχο ποιες είναι οι ανάγκες των κοινωνιών και πως μπορούν αυτές να καλυφθούν παρέχοντας ίσες ευκαιρίες και στα δύο φύλα. Οι γυναίκες απλά στον φρενήρη ρυθμό της καθημερινότητας είναι φύσει αδύνατο χρονικά να συνδυάσουν τους πάλαι ποτέ παραδοσιακούς ρόλους της μητέρας και της φροντίδας των ηλικιωμένων της οικογένειας με την εργασία τους, τα θέλω τους, την εσωτερική τους ανάγκη για εργασιακή ανέλιξη κ.λπ. Αυτό πρέπει να ζυμωθεί στις δημόσιες πολιτικές και να επανεφεύρουμε νέους συλλογικούς τρόπους συνύπαρξης, με απόλυτο σεβασμό στις ανάγκες και τα θέλω των ανθρώπων, των κοινωνιών και όλων όσων υπαγορεύει η καθημερινότητα.

Δείτε επίσης: «Έξυπνη πόλη της χρονιάς» και 5 διακρίσεις δημόσιας πολιτικής στα Best City Awards 2020

Να ρίξουμε τίτλους τέλους στην πολιτική των άνισων ευκαιριών

Όχι. Οι γυναίκες σήμερα δεν έχουν ίσες ευκαιρίες: Πρέπει να πολεμήσουν τον παραδοσιακό ρόλο που τους ανατίθεται από μία κοινωνία με ισχυρά ακόμα αναχώματα ταμπού, και να εργάζονται στην κόψη του ξυραφιού, καθώς δεδομένο είναι πως πάντα με καθυστέρηση θα φτάνουν στο σπίτι λόγω του ότι οι δομές διαπαιδαγώγησης και φροντίδας των μικρών παιδιών δεν καλύπτουν τον εργασιακό χρόνο τους ή τον καλύπτουν για να είμαι ακριβέστερη μόνο για τις δημόσιες υπαλλήλους και τις γυναίκες που εργάζονται στις τράπεζες. Υπάρχουμε όμως και εμείς… Είμαστε και εμείς γυναίκες και μητέρες… Και δεν θέλω αυτό να εκληφθεί αρνητικά για τις γυναίκες εργαζόμενες στον δημόσιο τομέα…

Το ζήτημα δεν είναι να αφαιρεθεί η αρωγή σε αυτές τις εργαζόμενες και μητέρες αλλά να δοθεί επαρκής αρωγή σε όλες τις γυναίκες, ανεξάρτητα με το εάν εργάζονται στον δημόσιο ή τον ιδιωτικό τομέα. Τα ίδια ισχύουν και για τους άντρες, στην πιο σύγχρονη προσέγγιση του ρόλου και της κοινωνικής και οικογενειακής τους ταυτότητας, στην πιο εξελιγμένη από άποψη ισότητας εκδοχής τους που έχει πολύ δρόμο ακόμη να διανύσει στην ελληνική κοινωνία ώστε να ενσωματωθεί ως καθολικότερη συμπεριφορά, τρόπο σκέψης και πρακτική από το αντρικό φύλο.

Και κάτι τελευταίο. Θα ήθελα να διατυπώσω ένα θερμό παρακαλώ σε όλους τους δημάρχους να καταγράψουν τις ανάγκες των οικογενειών στον Δήμο τους στο θέμα αυτό. Έτσι, θετικές πρακτικές όπως οι Δημοτικοί Παιδικοί Σταθμοί και τα Προγράμματα «Βοήθεια στο Σπίτι» θα μπορούν με κάποιον τρόπο να διευρυνθούν, θα βρεθεί τρόπος… πολιτική βούληση χρειάζεται…

Ευχαριστώ εκ των προτέρων για τη δημοσίευση, εάν κρίνετε σχετικά.

Με εκτίμηση στην Αμαρυσία και το amarysia.gr

Σ.Π.,

Εργαζόμενη σύζυγος και μητέρα».

Δείτε επίσης: Διαδικτυακό τσίκνισμα με μουσική του Δήμου στις 4 Μαρτίου