Γράφει η Μιλένα Αποστολάκη: Δικηγόρος, Διευθύντρια Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαμεσολάβησης και Διαιτησίας Υποψήφια ΠΑΣΟΚ στον Βόρειο Τομέα
Η κυβέρνηση μιλάει για ταχύ ρυθμό ανάπτυξης που βελτιώνει τα οικονομικά όλων. Όμως τα πράγματα δεν είναι έτσι. Η τσέπη των πολιτών αδειάζει από την ακρίβεια και από την αύξηση των δόσεων των δανείων, ενώ από την άλλη μεριά, δεν υπάρχουν ούτε έλεγχοι και αυστηρές ποινές για τη γενικευμένη κερδοσκοπία, ούτε ανταπόδοση στους μικροκαταθέτες με αύξηση των επιτοκίων καταθέσεων, ούτε επαρκής αύξηση μισθών που να εξισορροπεί την αύξηση του κόστους ζωής. Τελικά τα νοικοκυριά δυσκολεύονται να βγάλουν το μήνα τους. Χαμηλώνουν το επίπεδο της ζωής τους και ξοδεύουν τις πενιχρές αποταμιεύσεις τους για να επιβιώσουν.
Η κυβέρνηση περιορίζεται σε προσωρινά επιδόματα τύπου χαρτζιλικιού τα οποία χρησιμοποιεί πολιτικά για την εξαγορά ψήφων και θα τα διακόψει αμέσως μετά τις εκλογές. Και εξαιτίας της υπερβολικής επιβάρυνσης των μισθών με κρατήσεις, με τις αυξήσεις που ανακοίνωσε, το μόνο που πετυχαίνει είναι να επιβαρύνει τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, αφήνοντας ψίχουλα στην τσέπη του εργαζόμενου.
Θα μπορούσε και θα έπρεπε να έχει κάνει πολύ περισσότερα για να προστατεύσει τους πολίτες και τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, αλλά δεν τα έκανε. Χαρακτηριστικό παράδειγμα τα επιτόκια των τραπεζών που πνίγουν τους δανειολήπτες χωρίς να προσφέρουν τίποτα στους μικροκαταθέτες. Ο υπουργός Οικονομικών διαφήμισε μέσω του Τύπου ότι έδωσε μάχη εναντίον των τραπεζιτών για να αυξήσουν τα επιτόκια καταθέσεων και ότι τους επέβαλε να τα αυξήσουν. Είπε μάλιστα ότι «μπινελίκωσε» τους τραπεζίτες. Αστεία πράγματα…
Οι τράπεζες, για τις εντυπώσεις, ανακοίνωσαν ότι προσφέρουν επιτόκιο 3% μόνο στις πολύ μεγάλες προθεσμιακές καταθέσεις άνω των διακοσίων χιλιάδων ευρώ και εφόσον μείνουν τα χρήματα «κλειδωμένα» για 2 χρόνια. Στις καταθέσεις ταμιευτηρίου δεν υπάρχει επιτόκιο, ενώ οι τραπεζικές προμήθειες για οποιαδήποτε ανάληψη ή άλλη συναλλαγή είναι εξωφρενικά υψηλές. Όμως ποιος έχει πάνω από 200.000 ευρώ σε προθεσμιακή; Ελάχιστοι άνθρωποι. Το σύνολο σχεδόν των καταθετών (περί το 90%) έχει καταθέσεις ταμιευτηρίου κάτω από 10.000 ευρώ. Σε αυτούς έπρεπε να εστιάσει ο κ. Σταϊκούρας και όχι στους μεγαλοκαταθέτες. Αυτός έπρεπε να είναι ο στόχος της κυβέρνησης, η προστασία και η ενίσχυση των πολλών μικροκαταθετών που υποφέρουν από τη γενικευμένη ακρίβεια και όχι των ελάχιστων πλουσίων που ελάχιστα επηρεάζονται από την αύξηση των τιμών των βασικών ειδών.
Αυτό είναι το σύνηθες στις ευρωπαϊκές χώρες. Τα ψηλότερα επιτόκια προσφέρονται στις καταθέσεις των μικροποσών. Στους μεγαλοκαταθέτες παρέχονται άλλα πιο σύνθετα τραπεζικά προϊόντα. Εκτός από αυτό, η κυβέρνηση θα μπορούσε να εκδώσει έντοκα γραμμάτια τριών, έξι και δώδεκα μηνών με ένα αξιοπρεπές επιτόκιο για μικρά ποσά, στοχευμένα στους αδύναμους οικονομικά πολίτες. Να προσφέρει δηλαδή η κυβέρνηση το επιτόκιο που θεωρεί ότι πρέπει να πάρουν για την αποταμίευσή τους.
Και ενώ αυτά συμβαίνουν στους καταθέτες, όσοι έχουν στεγαστικό ή καταναλωτικό δάνειο, έρχονται αντιμέτωποι με πολύ αυξημένες δόσεις κάθε μήνα. Δεν μπορούν να τις πληρώσουν, οι προϋπολογισμοί των νοικοκυριών ανατρέπονται και το επίπεδο διαβίωσης κατρακυλάει. Πολλοί θα βρεθούν σε αδυναμία να πληρώσουν τα δάνειά τους και θα δημιουργηθούν νέα κόκκινα δάνεια. Θα τους κατηγορούν μετά ως κακοπληρωτές και θα ξεκινήσουν διαδικασίες κατασχέσεων και πλειστηριασμών. Ενώ στην πραγματικότητα αυτό που θα έχει συμβεί θα είναι ότι η κυβέρνηση δεν φρόντισε να προστατεύσει το εισόδημα των πολιτών από την απληστία των κερδοσκόπων και των τραπεζών.
