Γράφει ο δρ. Αλέξιος Παναγόπουλος
Καθηγητής και ακαδηµαϊκός Ξένων Ακαδηµιών των Επιστηµών
H σύνδεση της Αποκάλυψης του Ιωάννου µε τη σύγχρονη διεθνή πραγµατικότητα δεν αποτελεί καινοφανές φαινόµενο. Από τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες έως σήµερα, οι Πατέρες της Εκκλησίας ερµήνευαν τα ιστορικά γεγονότα όχι προφητολογικά µε τη στενή έννοια, αλλά διαγνωστικά, ως πνευµατικά σηµεία των καιρών, όπου θα επικρατεί το πνεύµα των γραµµατέων και φαρισαίων.
Στη σύγχρονη εποχή, η παγκοσµιοποίηση, οι γεωπολιτικές ανακατατάξεις και η θρησκευτική σχετικοποίηση επαναφέρουν επιτακτικά το ερώτηµα της αποστασίας, όπως αυτό τίθεται στη Γραφή και στην πατερική θεολογία της καθ ηµάς Ανατολής.
Η Αποκάλυψη Ιωάννου είναι βιβλίο διάκρισης, όχι χρονολογιών. Η Αποκάλυψη Ιωάννου δεν αποτελεί γεωπολιτικό εγχειρίδιο ούτε κείµενο πρόβλεψης συγκεκριµένων γεγονότων. Η Εκκλησία πάντοτε την αντιµετώπιζε ως εσχατολογικό και αποκαλυπτικό κείµενο, το οποίο φανερώνει τον τρόπο µε τον οποίο η ιστορία οδηγείται είτε προς τον Χριστό, είτε προς την ύβρη και αυτοθέωση του ανθρώπου.
Τα σχήµατα της Αποκάλυψης – η δήθεν παγκόσµια εξουσία, η ψευδής ειρήνη, η πνευµατική σύγχυση, η αλλοίωση της αλήθειας – δεν ταυτίζονται µηχανικά µόνο σε συγκεκριµένα κράτη ή ηγέτες. Περιγράφουν δοµές εξουσίας και νοοτροπίες, οι οποίες ιστορικά επανεµφανίζονται σε κάθε εποχή, αλλά ειδικότερα σήµερα, όπου ο άνθρωπος έβγαλε φτερά, κι όπως το µυρµήγκι µετά χάνεται.
Αποστασία, είναι η πνευµατική ρίζα των εσχάτων καιρών. Ο Απόστολος Παύλος είναι σαφής: «ἐὰν μὴ ἔλθῃ ἡ ἀποστασία πρῶτον» (Β΄ Θεσ. 2,3). Η αποστασία προηγείται της τελικής σύγκρουσης, του καλού µε το κακό, όχι ως γεγονός, αλλά κυρίως ως πνευµατική κατάσταση, του εσωτερικού ηθικού µέτρου και βιώµατος του ανθρώπου, που θα ξεπεράσει στην ανωµαλία τα Σόδοµα και Γόµορρα, τόσο µε λίστες «επσταιν» κτλ., σαν να µην τρέχει τίποτα, όλα επιτρέπονται.
Ο άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς ερµήνευσε την αποστασία ως βιοηθική, βιωµατική ηθική αποµάκρυνση από τον Θεάνθρωπο Χριστό και αντικατάστασή Του από τον «άνθρωπο-αυτοθεό». Κατά τον άγιο Ιουστίνο, η αποστασία δεν αρχίζει µε διωγµούς, αλλά µε συµβιβασµούς της αλήθειας, µε συναίνεση, µε ευκολίες, µε υποχωρήσεις, όταν η Ορθόδοξη Εκκλησία παύει να οµολογεί και να µαρτυρεί, αρχίζει απλώς να προσαρµόζεται, να γίνεται ένστολη Υπαλληλία.
Ο Οικουµενισµός και η παγκόσµια διακυβέρνηση, προωθείται ως άνθρωπο-µηχανική προσέγγιση. Ο οικουµενισµός, όπως τον περιγράφει ο άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς, δεν ταυτίζεται µε τον διάλογο της αγάπης, αλλά µε τον συµβιβασµο και την υποχωρητικότητα και τη µαλθακότητα. Ταυτίζεται και συναγελάζεται µε την εξίσωση της αλήθειας, µε την ίδια την πλάνη.
Όταν όλες οι θρησκείες θα παρουσιάζονται στον κόσµο ως ισότιµες οδοί σωτηρίας, ως πλήρης συγκρητισµός, τότε η ορθή πίστη µετατρέπεται σε φιλοσοφικό και πολιτισµικό στοιχείο και όχι σε σωτηρία και θεία αποκάλυψη.
Στο σύγχρονο γεωπολιτικό περιβάλλον, παρατηρείται η ενίσχυση υπερεθνικών δοµών, η αναζήτηση των δήθεν παγκόσµιων «αξιών» χωρίς ορθόδοξο περιεχόµενο και χρήση της θρησκείας ως εργαλείου κοινωνικής συνοχής, µε καθιέρωση νέων κοσµικών εορτών και αλλοίωσης του γράµµατος του θείου νόµου.
Η ορθοδοξία δεν απορρίπτει τη διεθνή συνεργασία, αλλά προειδοποιεί για την πνευµατική οµογενοποίηση, όταν αυτή επιτυγχάνεται εις βάρος της µίας αλήθειας. Σε αυτό το σηµείο, ο οικουµενισµός λειτουργεί ως πνευµατικό υπόβαθρο µιας φιλοσοφικής ψευδούς παγκόσµιας ενότητας, κάτι που η Αποκάλυψη του Ιωάννου περιγράφει ως ενότητα χωρίς Χριστό, δίχως Ανάσταση.
Ο Αντίχριστος στην Αποκάλυψη και στη σύγχρονη πραγµατικότητα, θα είναι πρόσωπο, µε όλη την ενέργεια του σατανά µέσα του, δηλώνει ο ιερός Χρυσόστοµος. Η Ορθόδοξη Παράδοση δεν ταυτίζει τον Αντίχριστο µε έναν απλό τοπικό πολιτικό ηγέτη. Τον κατανοεί ως εξουσιαστή του συστήµατος και της σκέψης και που η εξουσία του θα υπόσχεται µία πλαστική ειρήνη χωρίς µετάνοια, ενότητα χωρίς αλήθεια, σωτηρία χωρίς Σταυρό, ούτε Ανάσταση, όπου η Ωκεανία Όργουελ θα επικρατεί.
Σε αυτό το πλαίσιο, η σύγχρονη γεωπολιτική δεν συναποτελεί από µόνη της την εκπλήρωση της Αποκάλυψης. Μπορεί όµως να λειτουργήσει ως σκηνικό, στο οποίο η αποστασία γίνεται κοινωνικά αποδεκτή και ορθόδοξα αδιάφορη.
Συµπέρασµα. Η Αποκάλυψη Ιωάννου δεν καλεί τους πιστούς να ταυτίσουν τα γεγονότα, αλλά να διακρίνουν τα ορθόδοξα πνεύµατα. Ο οικουµενισµός, όταν µετατρέπεται από διάλογο σε φιλοσοφικό σχετικισµό, συνιστά – κατά τον άγιο Ιουστίνο Πόποβιτς – σύµπτωµα αποστασίας. Η σύγχρονη γεωπολιτική εξέλιξη δεν είναι απόδειξη των εσχάτων, αλλά δοκιµασία της ορθής πίστης.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν σώζεται µε προβλέψεις, αλλά µε οµολογία και µαρτυρία. Και, όπως υπενθυµίζει η Αποκάλυψη, η τελική λέξη της ιστορίας δεν ανήκει ούτε στις αυτοκρατορίες, ούτε σε ηγέτες, ούτε σε πρόσωπα, ούτε σε συστήµατα, αλλά στον Σταυρωθέντα και Αναδταντα Χριστό, που είναι ο «ὢν καὶ ὁ ἦν καὶ ὁ ἐρχόμενος»!!
