H συζήτηση στην πρόσφατη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου για τις πολύπαθες χρήσεις γης στο Μαρούσι επιβεβαίωσαν, δυστυχώς, όσους εκτιμούσαν ότι επιχειρείται να δημιουργηθεί πολύς θόρυβος για το τίποτα. Και το «τίποτα» δεν αφορά, φυσικά, στις χρήσεις γης που, κάθε άλλο, παρά έλασσον θέμα είναι, αλλά στον τρόπο με τον οποίο τελικώς αυτό αντιμετωπίσθηκε.
Για άλλη μια φορά, η εικόνα που παρουσίασε το Συμβούλιο των «εκλεκτών» της πόλης κάθε άλλο παρά ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες των δημοτών και, βέβαια, ουδεμία αντιστοιχία είχε με όσα συζητούνται στις πλατείες, τους συλλόγους, τα καταστήματα, τα καφενεία κι άλλους χώρους συνάθροισης των πολιτών.
Πολύ φοβούμαστε ότι κάποιοι εκ των συμμετεχόντων στο Δημοτικό Συμβούλιο της πόλης μας είτε έχουν πάψει να κυκλοφορούν στο Μαρούσι, είτε φροντίζουν να περιστοιχίζονται από ανθρώπους που τους λένε μόνο ευχάριστα πράγματα, τα οποία… χαϊδεύουν τ’ αφτιά τους και συντηρούν την πολιτική τους αυταρέσκεια.
Δεν μπορούμε να εξηγήσουμε διαφορετικά αυτή τη συνεχή διολίσθηση των συνεδριάσεων του Σώματος σε κουραστικούς πλέον καβγάδες μεταξύ των «πρώην» και των «νυν» που, όταν δεν προκαλούν ειρωνικά σχόλια από το ακροατήριο, το αφήνουν παντελώς αδιάφορο.
Δεν βρίσκουμε άλλη ερμηνεία για τις εκτοξευόμενες ένθεν κι ένθεν κατηγορίες-καταγγελίες που σταματούν λίγο πριν… αποκαλυφθούν τα στοιχεία που τις στοιχειοθετούν, συνήθως με την επίκληση της ατάκας «μην μας προκαλείτε, γιατί έχουμε πολλά ράμματα για τη γούνα σας».
Δεν μπορούμε να αιτιολογήσουμε με άλλον τρόπο την επαναλαμβανόμενη πλέον τακτική να χάνεται η ουσία των συζητουμένων θεμάτων μέσα σ’ ένα… πέλαγος διαδικαστικών θεμάτων, «διασπαστικών» ερωτημάτων, ανερμάτιστων μονολόγων, εκατέρωθεν ειρωνιών κ.ο.τ., που… ξεχειλώνουν τις συνεδριάσεις και, τελικώς, τις καθιστούν απωθητικές για τον μέσο δημότη.
Θα μάς ψέξει κάποιος, εμάς του δημοσιογράφους, ότι έχουμε ουσιαστική ευθύνη για τη συντήρηση αυτής της κατάστασης, αφού φροντίζουμε ν’ αναπαράγουμε στα Μέσα που δουλεύουμε τις παραπάνω καταστάσεις, που δεν ταιριάζουν σ’ ένα Δημοτικό Συμβούλιο όπως αυτό του Αμαρουσίου και, σε κάθε περίπτωση, δεν αξίζουν στην πόλη μας. Δεν θα αντικρούσουμε την κατηγορία, αν και θα μπορούσαμε να αντιπαραθέσουμε μία σειρά λόγων που αναγκαζόμαστε στην προαναφερόμενη αναπαραγωγή.
Ωστόσο, τουλάχιστον στην ΑΜΑΡΥΣΙΑ προσπαθούμε, με κάθε τρόπο, να λειτουργούμε ως υποδοχείς των παραπόνων των δημοτών και, ενίοτε, να παρεμβαίνουμε σε μείζονα θέματα της πολιτικής, κοινωνικής και οικονομικής ζωής των Μαρουσιωτών. Μόνο που η προσπάθεια αυτή απαιτεί παράλληλα τη δυναμική συμμετοχή όλων μας. Δεν αρκεί η κινητοποίηση των ίδιων και των ίδιων πολιτών, συλλόγων ή φορέων για την προάσπιση των δικαιωμάτων και των συμφερόντων των Μαρουσιωτών. Θα πρέπει όλοι μας να συνειδητοποιήσουμε ότι όσο αφήνουμε να συνεχίζεται το παιχνίδι εντυπώσεων στην αίθουσα συνεδριάσεων του Δημοτικού Συμβουλίου, τόσο θα καλούμαστε εκ των υστέρων ν’ αντιμετωπίσουμε μία ακόμη δυσάρεστη εξέλιξη για την πόλη μας.
Υπάρχουν κάποιες αλήθειες που μόνο ιδανικοί αυτόχειρες μπορούν να παραβλέπουν. Μία από αυτές είναι ότι τα συμφέροντα, στην όποια μορφή τους, υπήρξαν κι εξακολουθούν να είναι «επιστημονικά» οργανωμένα. Το διαπιστώνουμε όλοι μας στον χώρο της πολιτικής, της οικονομίας, των επιχειρήσεων, του αθλητισμού, του πολιτισμού, σχεδόν παντού.
Και τι βρίσκεται απέναντι σε αυτά τα άρτια οργανωμένα συμφέροντα; Ένας απροστάτευτος πολίτης-δημότης και κάποιοι σύλλογοι, φορείς, ανεξάρτητες αρχές κ.λπ., που στην πλειονότητά τους διαθέτουν σαφώς υποδεέστερη οργάνωση σε σύγκριση με τα κυκλώματα που καλούνται ν’ αντιμετωπίσουν. Υπάρχει κάποιος που ν’ αμφιβάλλει ότι, με δεδομένη τη συγκεκριμένη… διάταξη δυνάμεων, το παιχνίδι είναι χαμένο και οι όποιες πρόσκαιρες νίκες είναι δύσκολο ν’ αποτρέψουν το τελικό αποτέλεσμα; Αν ναι, δεν έχει παρά να βγει μια βόλτα στο Μαρούσι, να κοιτάξει γύρω του και να συγκρίνει την εικόνα που βλέπει με εκείνην που επικρατούσε στην πόλη δυο δεκαετίες πριν.
Κι επειδή ορισμένοι θα σπεύσουν να μιλήσουν για τη νομοτέλεια της ανάπτυξης και ότι δεν μπορούμε να μείνουμε για πάντα το άλλοτε πράσινο προάστιο, να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Σίγουρα, οι πόλεις μεγαλώνουν κι αναπτύσσουνται. Εάν, όμως, αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να μεταπηδήσουμε από το πράσινο προάστιο στην άναρχη μεγαλούπολη, όπου ο καθένας μπορεί να κτίζει ό,τι θέλει, όπου θέλει και όπως θέλει, τότε μάλλον κάποιοι έχουμε αντιληφθεί λάθος τους ρόλους μας. Κι αν, σε τελική ανάλυση, ορισμένοι είναι υπέρ αυτής της άποψης, ας τη βάλουν στα προεκλογικά προγράμματά τους κι ας την θέσουν στην κρίση των εκλογέων. Το να κάνουν κάποιοι, όμως, «σημαία» προεκλογικά μία ιδανική εικόνα του Μαρουσιού, την οποία -υποτίθεται- θα επιδιώξουν να κάνουν πράξη (και δεν αναφερόμαστε μόνο στη διοίκηση) και στη συνέχεια να τη «θρυμματίζουν» -με τις πράξεις ή τις παραλείψεις τους- αυτό μάλλον μπορεί να χαρακτηρισθεί ως πράξη πολιτικού αμοραλισμού.
Σε κάθε περίπτωση, το ν’ αφήνουμε τον χρόνο να κυλά, παραμένοντας άπραγοι κι αφήνοντας τους άλλους να σχεδιάζουν ανεμπόδιστα τις πόλεις στις οποίες θα κληθούμε να ζήσουμε για τα υπόλοιπα χρόνια μας, εμείς και τα παιδιά μας, είναι τουλάχιστον ριψοκίνδυνο. Κι επειδή ο χρόνος δεν είναι πάντα σύμμαχος, ίσως θα πρέπει άμεσα ν’ αναλάβουμε πρωτοβουλίες, ο καθένας στον τομέα του και με βάση τις δυνατότητές του. «Λευκές επιταγές» δεν υπάρχουν πουθενά και ουδείς τις δικαιούται. Καθένας θα κριθεί με βάση τις επιλογές, τις πράξεις και τ’ αποτελέσματα που θα έχουν αυτά.
Στο χέρι μας είναι ν’ αποδείξουμε σε όσους μας κυβερνούν ή επιδιώκουν να το πράξουν στο μέλλον, σε κεντρικό και τοπικό επίπεδο, ότι η συχνά βολική… αμνησία των πολλών ανήκει στο παρελθόν και τη θέση της αρχίζει να καταλαμβάνει η συνειδητοποίηση της δύναμης του μαζικού κινήματος…
Θάνος Σταθόπουλος
