Είχαμε γράψει έγκαιρα από τούτη εδώ τη στήλη -σε ανύποπτο χρόνο, όπως συνηθίζουμε να λέμε- ότι η διοίκηση δεν ασκείται με «βομβαρδισμούς» από δελτία Τύπου και απανωτές εκδόσεις πολυτελών εντύπων. Είχαμε, επίσης, επισημάνει το κίνδυνο να φθάσουμε στη διαχείριση των «καυτών πατατών» της πόλης, ουσιαστικά πειραματιζόμενοι, χωρίς ξεκάθαρο στρατηγικό σχεδιασμό και για τούτο εκτεθειμένοι στην κριτική και κυρίως στην οργή των πολιτών.
Αρκεί και μόνο ν’ ανατρέξει κάποιος σε όσα έχουν διαδραματισθεί στις πρόσφατες συνεδριάσεις του Δημοτικού Συμβουλίου για να διαπιστώσει ότι τελικώς δεν καταφέραμε να διαφύγουμε από τον προαναφερόμενο κίνδυνο. Χρήσεις γης, διαχείριση περιουσίας της «Άθμονον» κι εργασιακό είναι μερικά μόνο από τα θέματα που προκάλεσαν -κι εξακολουθούν να προκαλούν- φθορά στην εικόνα της δημοτικής αρχής. Και, βέβαια, έπεται συνέχεια…
Για να είμαστε ειλικρινείς και όσο το δυνατόν αντικειμενικοί, θα πρέπει να σημειώσουμε ότι ένα μέρος της φθοράς αυτής είναι φυσιολογική κι αναπόφευκτη για οποιαδήποτε διοίκηση. Πόσω μάλλον για μια διοίκηση, όπως αυτή του νυν δημάρχου Γιώργου Πατούλη, που ανέλαβε το πράγματι δύσκολο κι οδυνηρό έργο «να βγάλει από τη φωτιά» τα «κάστανα» που φρόντισαν να τοποθετήσουν οι προηγούμενοι διαχειριστές του Δήμου Αμαρουσίου. Οι δικαιολογίες, όμως, ξεκινούν και -δυστυχώς για κάποιους- σταματούν στο σημείο αυτό.
Ο δήμαρχος και το επιτελείο του αναμφίβολα γνώριζαν -αν όχι το σύνολο- τουλάχιστον το μεγαλύτερο μέρος των προβλημάτων που καλούνταν να διαχειρισθούν και να επιλύσουν. Κι επειδή τα συγκεκριμένα προβλήματα ήταν τέτοια, σε αριθμό και βαθμό δυσκολίας, που δεν… σήκωναν προχειρότητα στην αντιμετώπισή τους, θα όφειλαν να χαράξουν σαφέστατες γραμμές πλεύσης, να υιοθετήσουν ξεκάθαρες στρατηγικές προσέγγισης και να προχωρήσουν απαρέγκλιτα στην εφαρμογή των όποιων αποφάσεων ελάμβαναν.
Κάτι τέτοιο δεν το έχουμε δει έως σήμερα. Απεναντίας, διαπιστώνουμε, σε αρκετές περιπτώσεις, προχειρότητα στον σχεδιασμό ορισμένων πραγμάτων, πολιτικές τύπου ήξεις αφήξεις, πισωγυρίσματα, ακόμη κι εσωτερικές διχογνωμίες στην πλειοψηφούσα παράταξη του Δημοτικού Συμβουλίου. Το αποτέλεσμα είναι και η συνολική εικόνα της διοίκησης να πλήττεται, αλλά και η υπομονή-ανοχή των δημοτών να υπονομεύεται.
Σίγουρα, η διοίκηση διαθέτει αρκετό χρόνο μπροστά της ν’ αναπροσαρμόσει την πορεία της, ν’ αναθεωρήσει ορισμένες πολιτικές της και να κερδίσει το όποιο χαμένο έδαφος. Το ίδιο σίγουρο είναι, όμως, ότι ο χρόνος που διαθέτει δεν είναι άπλετος. Η αντίστροφη μέτρηση για τη θητεία της έχει ήδη αρχίσει και κάθε χαμένη μέρα θα επιδεινώνει την τελική αξιολόγηση στη δημοτική κάλπη.
Ταυτόχρονα, το γενικότερο πολιτικό κλίμα στη χώρα, όπως αυτό καταγράφηκε και στην πρόσφατη ευρωεκλογική αναμέτρηση, κάθε άλλο παρά σύμμαχος της νυν διοίκησης -όπως και κάθε άλλης διοίκησης- είναι. Ο κόσμος δείχνει να στρέφει τα νώτα στους διοικούντες κι ίσως αυτό να είναι ένα βήμα πριν να προχωρήσει στην οριστική απόρριψή τους. Την ίδια στιγμή, βέβαια, κι αυτό ας το λάβουν σοβαρά υπόψη οι ανά τους δήμους μειοψηφίες, ο πολίτης δείχνει σαφώς απογοητευμένος και από τον δικό τους πολιτικό λόγο.
Αν στα παραπάνω δεδομένα, προσθέσουμε την οικονομική δυσπραγία, η οποία από Σεπτέμβριο θα γίνει ακόμη χειρότερη (νέα φορολογικά μέτρα, αυξημένα έξοδα για το ξεκίνημα της σχολικής κι εξωσχολικής χρονιάς), με αρκετές χιλιάδες κόσμο -ιδιαίτερα στον τουριστικό τομέα- να μην έχει κάνει ούτε ένα μεροκάματο, τότε νομίζω ότι όλοι καταλαβαίνουμε πως οι συνθήκες που θα διαμορφωθούν στην κοινωνία, λίγο θ’ απέχουν από το να χαρακτηρισθούν -και να είναι- εκρηκτικές. Κι όταν η οργή ξεχειλίσει, καλώς ή κακώς, η ράβδος πίπτει επί δικαίων κι αδίκων κεφαλών, άνευ διακρίσεων χρώματος και κομματικής προέλευσης. Σε κάθε περίπτωση, βέβαια, τις μεγαλύτερες απώλειες θα τις υποστούν όσοι στην παρούσα φάση ασκούν τη διοίκηση, σε οποιοδήποτε βαθμό.
Στη δική μας περίπτωση, τα πράγματα είναι ακόμη δυσκολότερα. Οι εύκολες λύσεις, τα λόγια και οι προθέσεις δεν μπορούν πλέον να προσφέρουν ουσιαστική βοήθεια στους διοικούντες. Από εδώ και στο εξής, κάθε απόφαση θα φέρει διαφορετικό βάρος, το οποίο θ’ αυξάνεται προοδευτικά όσο θα πλησιάζουμε στην ημερομηνία των προσεχών δημοτικών εκλογών. Ο χρόνος που θ’ απομένει κάθε φορά για να διασκεδαστεί ο δυσαρεστημένος δημότης θα είναι όλο και λιγότερος. Την ίδια στιγμή, τα όποια συμφέροντα θ’ αυξάνουν την πίεση προς τη δημοτική αρχή, προκειμένου να εξυπηρετήσουν τις υποθέσεις τους, πριν «πέσει η αυλαία» των εργασιών του παρόντος Δημοτικού Συμβουλίου. Κι όπως έχει αποδειχθεί, το «πάντρεμα» των διαφόρων ιδιωτικών συμφερόντων με το κοινό συμφέρον του Αμαρουσίου όχι μόνο έχει αποδειχθεί εξαιρετικά δύσκολο σε πάρα πολλές περιπτώσεις, αλλά δεν ήταν λίγες οι φορές που οδήγησε και σε οδυνηρά διαζύγια…
Τελευταίο, αλλά σε καμία περίπτωση ήσσονος σημασίας, είναι το γεγονός ότι όσο θα πλησιάζουμε στη δημοτική κάλπη, τόσο θα δοκιμάζονται οι αντοχές καθενός δημοτικού συμβούλου της διοίκησης ξεχωριστά, αλλά και η συνοχή της ίδιας της πλειοψηφούσας παράταξης. Εξάλλου είναι γνωστό ότι αυτό που συμβαίνει στην κεντρική πολιτική σκηνή με τους βουλευτές, συμβαίνει και στην αυτοδιοικητική με τους δημοτικούς συμβούλους. Δηλαδή, πέρα από την κεντρική γραμμή-πολιτική του κόμματος ή αντίστοιχα της παράταξης, υπάρχει και η προσωπική σχέση με τους πολίτες-δημότες. Με άλλα λόγια, από εδώ και στο εξής το πολιτικό κόστος δεν θα επιμερίζεται αποκλειστικά σε επίπεδο δημοτικών παρατάξεων, αλλά θ’ αγγίζει και τα πρόσωπα των δημοτικών συμβούλων.
Το τι αποτέλεσμα θα έχουν όλα τα παραπάνω θα φανεί στη συνέχεια. Το σίγουρο είναι ότι τα «κάστανα» παραμένουν στη «φωτιά». Αν τ’ αφήσουμε εκεί, θα καούν. Αν επιχειρήσουμε να τα βγάλουμε με… γυμνά χέρια, το πιθανότερο είναι να καούμε εμείς. Υπάρχει τρίτος δρόμος; Κι αν ναι, είμαστε διατεθειμένοι να τον ακολουθήσουμε, ακόμη κι αν χρειασθεί ν’ αναλάβουμε το όποιο κόστος;
Στους υπόλοιπους μήνες αναγκαστικά τα παραπάνω ερωτήματα θα πρέπει να λάβουν τις απαντήσεις τους. Και τότε θα έχουμε μια πιο ξεκάθαρη εικόνα για το παρόν, αλλά και το μέλλον, της παρούσας δημοτικής διοίκησης.
Θάνος Σταθόπουλος
