Βέβαια, είναι χρέος μου να αναφέρω, πως για πρώτη φορά έγινε αναφορά στο παράδειγμα του Ιωάννη Μεταξά στα ΜΜΕ, με δημοσίευμα άρθρου του φίλου μου και συμμαχητή μου Μιχάλη Βάρδα, στην εφημερίδα «Ελεύθερος Κόσμος» την Κυριακή 5 Δεκεμβρίου 2010 με τίτλο «Ας ακολουθήσουμε το παράδειγμα του Ι. Μεταξά». Χαίρομαι επιπρόσθετα, γιατί έστω και μετά από έξι μήνες, τα «προοδευτικά» «Επίκαιρα» αναγνώρισαν αυτό που ο Μιχάλης Βάρδας επεσήμανε από τον Δεκέμβριο του 2010 και που δυστυχώς μέχρι σήμερα δεν έχουν ή δεν τους επιτρέπουν να αντιληφθούν τα κόμματα εξουσίας.
Τα «Επίκαιρα» όμως, παραλείπουν να αναφέρουν, πως το Διεθνές Δικαστήριο με την αποδοχή του ελληνικού σκεπτικού δημιούργησε νομικό προηγούμενο που επικαλέσθηκαν άλλες χώρες αργότερα. Για παράδειγμα, η Αργεντινή το 2003, αρνήθηκε να εφαρμόσει τα προγράμματα του ΔΝΤ και διέγραψε μονομερώς το μεγαλύτερο μέρος του χρέους της και κατ΄αυτό τον τρόπο προστάτεψε τον λαό της από την απόλυτη εξαθλίωση μη υποκύπτοντας στους διεθνείς τοκογλύφους.
Γιατί λοιπόν, η Ελληνική Κυβέρνηση και ο Πρωθυπουργός της χώρας, έχοντας απτά παραδείγματα, όχι μόνο δεν διαπραγματεύθηκαν τους όρους του μνημονίου αλλά ούτε καν τους διάβασαν;
Έτσι, οδηγηθήκαμε σε πλήρες αδιέξοδο, ένα χρόνο τώρα, και προκειμένου να πάρουμε την πέμπτη δόση του δανείου έπρεπε η Βουλή να ψηφίσει το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα (μνημόνιο 2) με όρους ακόμη μεγαλύτερης εξαθλίωσης των μισθωτών και συνταξιούχων, πλήρης απεμπόλησης κοινωνικών κατακτήσεων και ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας χωρίς καμία προϋπόθεση ανάπτυξης για τη χώρα. Δηλαδή, επί της ουσίας μας ζητούσε η τρόικα ψηφίζοντας το μεσοπρόθεσμο να τοποθετήσουμε την ταφόπλακα στην Ελληνική οικονομία και να βάλλουμε πωλητήριο της χώρας μας. Αυτή τη χρονική περίοδο, λοιπόν, η Ελληνική Κυβέρνηση είχε την μεγάλη ευκαιρία να διορθώσει το λάθος της άρον-άρον ψήφισης του μνημονίου άνευ ουσιαστικής διαπραγμάτευσης, εκβιάζοντας τους τροικανούς για την μη ψήφιση του μεσοπρόθεσμου, επενδύοντας στο φόβο των Ευρωπαίων για την επικείμενη διάλυση της ευρωζώνης.
Πριν λίγες μέρες, ανησυχούσαν όλοι και ήταν κοινή η διαπίστωση (ΗΠΑ και ΕΕ), πως ενδεχόμενη πτώχευση της Ελλάδος θα σήμαινε την απομάκρυνσή της από το ευρώ και ταυτόχρονα θα λειτουργούσε ως μεταδοτική ασθένεια για τις περισσότερες χώρες της Ευρωζώνης (Ιρλανδία, Πορτογαλία, Ισπανία και πιθανώς την Ιταλία και την Γαλλία) με κοινή κατάληξη την διάλυση της ζώνης του ευρώ. Δεν επένδυσε λοιπόν, η Ελληνική Κυβέρνηση στον φόβο της Ε.Ε., πως πιθανή πτώχευση της Ελλάδος οδηγεί σε πτώχευση της Ευρώπης, παρότι ήταν βέβαιο, πως η πέμπτη δόση του δανείου ήταν εξασφαλισμένη και ουδέποτε τέθηκε υπό αμφισβήτηση, άσχετα, εάν ψηφιζόταν το μεσοπρόθεσμο. Με αυτόν τον τρόπο, δυστυχώς, η Ελληνική Κυβέρνηση απεμπόλησε για άλλη μία φορά το δικαίωμα του ισότιμου εταίρου στην Ε.Ε. και αποδέχθηκε να θεωρείται από τους Ευρωπαίους ως ένας απλός δανειολήπτης. Αυτή, ήταν η μεγάλη χαμένη ευκαιρία για την χώρα μας.
Όμως, παρότι το μεσοπρόθεσμο ψηφίσθηκε από την κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ, υπάρχουν ακόμη οι ευκαιρίες σκληρής διαπραγμάτευσης, αρκεί ο κ. Παπανδρέου να καταλάβει, πως η διάσωση της Ελλάδος από την χρεοκοπία που δεν μπορεί να αποφευχθεί με ημίμετρα, πρόσκαιρα τεχνάσματα και μερικές λύσεις από την Ε.Ε., συνιστά αυτομάτως διάσωση των Ευρωπαϊκών τραπεζών. Το μνημόνιο θα φέρει σύντομα άλλο μνημόνιο και η κρίση του χρέους θα αυξάνεται. Σύμμαχος για τον κ. Παπανδρέου είναι η συνεχιζόμενη καταγραφή έγκριτων Αμερικανών και Ευρωπαίων οικονομολόγων που αναγνωρίζουν, πως η μόνη λύση είναι η περικοπή του χρέους μας στο 50% της σημερινής του τιμής. Επιπλέον, οι προχθεσινές κερδοσκοπικές επιθέσεις κατά της Ιταλίας, κλυδωνίζουν το οικοδόμημα της ευρωζώνης και δίνουν πλεονέκτημα στην Ελλάδα. Η Ελλάδα, η Πορτογαλία και η Ιρλανδία δανειοδοτήθηκαν από το ΔΝΤ με 250 δισ. ευρώ, ενώ η Ιταλία θα χρειαζόταν 600 δισ. ευρώ και η Ισπανία 900 δισ. ευρώ.
Συνεπώς, καταλαβαίνουμε πως η μόνη λύση για την Ευρωζώνη και την διάσωση και την ύπαρξη του ευρώ είναι η πραγματική διάσωση της Ελληνικής οικονομίας. Και πραγματική διάσωση είναι: η πενταετής χάρη των οφειλών μας από τους πιστωτές μας προκειμένου να δημιουργήσουμε προϋποθέσεις ανάπτυξης, η δανειοδότηση μας από την Ε.Ε. με συμβολικό επιτόκιο 1% και η αποδοχή από τους πιστωτές μας της διαγραφής του 50% και πλέον του δημόσιου χρέους από την στιγμή που είναι τόκοι κεφαλαίου και τοκοχρεολύσια ομολόγων.
Κε Παπανδρέου, αυτή είναι η μόνη λύση. Εάν πράγματι μπορείτε να ξεπεράσετε τις αγκυλώσεις σας και τις δεσμεύσεις σας προς την νέα τάξη πραγμάτων που έμπρακτα υπηρετείτε, τολμείστε να ξεπεράσετε τον εαυτό σας. Η Ιστορία σας δίνει χρυσή ευκαιρία. Αδράξτε την ευκαιρία και γίνεται ένας άλλος Ιωάννης Μεταξάς. Δεν πρέπει να χάσουμε άλλη μια ευκαιρία. Ίσως να είναι η τελευταία.
Γράφει ο Παναγιώτης Αποστόλου, oικονομολόγος (egerssi@otenet.gr)
