Πριν λίγο καιρό με Χολιγουντιανό φόντο το ακριτικό μας Καστελόριζο, ο κ. Παπανδρέου ως σταρ του κινηματογράφου, μας αναγγέλλει την «πατριωτική του» απόφαση να υπαχθεί η χώρα μας στη δαγκάνα του χρηματοπιστωτικού οργανισμού του ΔΝΤ. Δηλαδή, των διεθνών τοκογλύφων και κερδοσκόπων που έμελλε να γίνουν οι διαχρονικοί δυνάστες και βιαστές του Ελληνικού λαού και της χώρας μας. Ταυτόχρονα, οι υποτελείς της τρόικας εκχώρησαν την Εθνική μας κυριαρχία και παραιτήθηκαν όποιας ασυλίας πηγάζει από διεθνείς συνθήκες.
Πριν από την ψήφιση του επαχθούς μνημονίου, αλλά και μετά την ψήφισή του, όλα τα ΜΜΕ του έντυπου και ηλεκτρονικού τύπου και κυρίως τα φιλοκυβερνητικά δια μέσω των γυμνοσαλιάγκων εκπροσώπων τους και υπηρετών της νέας τάξεως πραγμάτων και της παγκοσμιοποίησης, προσπαθούσαν να πείσουν όλους εμάς, πως το μνημόνιο ήταν η μόνη λύση για την οικονομική σωτηρία της πατρίδος μας. Όμως, απέκρυπταν επιμελώς, πως η οικονομική κατάρρευση δημιουργήθηκε επί 36-37 χρόνια διακυβέρνησης της χώρας από την αλόγιστη και ύποπτη πολιτική των δύο κόμματων εξουσίας. Σήμερα πληρώνουμε όλες εκείνες τις παθογένειες της ελληνικής οικονομίας που εξέθρεψαν και διόγκωσαν διαχρονικά αυτά τα κόμματα εξουσίας, έχοντας πελατειακές σχέσεις με τους πολίτες, με τα παράλογα προνόμια των εργαζομένων στο δημόσιο και με την δημιουργία ενός υπέρογκου και δυσκίνητου κράτους.
Πέρασε, λοιπόν, ένας και πλέον χρόνος από την εφαρμογή του μνημονίου και η ανεργία, κυρίως στους νέους ανθρώπους, έχει εκτιναχτεί, οι απολύσεις συνανθρώπων μας, μέσης ηλικίας, έχουν αυξηθεί, τα λουκέτα στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις είναι καθημερινό φαινόμενο, οι μισθοί και οι συντάξεις μειώνονται δραστικά, το κοινωνικό κράτος καταρρέει, το κράτος πρόνοιας πνέει τα λοίσθια, μεγάλες επιχειρήσεις αποχωρούν από την χώρα μας προκειμένου να δραστηριοποιηθούν σε καλύτερους φορολογικούς παράδεισους και προ των πυλών έχουμε νέο κύμα μεταναστεύσεως.
Σήμερα, λοιπόν, που είμαστε σε χειρότερη οικονομική κατάσταση από εκείνη που ήμασταν πριν ένα χρόνο, αυτά τα μέσα «ενημέρωσης» ημέρα με την ημέρα πιεζόμενα και από την διατυπωμένη οργή του Ελληνικού λαού αλλάζουν πλεύση και διατυπώνουν την άποψη, πως ίσως το μνημόνιο δεν ήταν μονόδρομος και μας οδήγησε εκεί η μη διαπραγμάτευσή του με τους πιστωτές μας και τα εκβιαστικά διλήμματα της κυβέρνησης Παπανδρέου, του τύπου: «μνημόνιο ή χρεοκοπία».
Από την γενικότερη αυτή στροφή των ΜΜΕ της υπαγωγής της χώρας στο μνημόνιο, την μεγαλύτερη εντύπωση μου προξένησε το έγκριτο εβδομαδιαίο περιοδικό «Επίκαιρα», ιδιοκτησίας Λιβάνη, και ειδικότερα το δημοσίευμά του στο τεύχος 79 της περασμένης εβδομάδος στην σελίδα 26, με τίτλο: «Ας ξαναδιαβάσουν την Ιστορία οι κυβερνώντες….».
Εδώ, εκθειάζεται η στάση εν έτει 1936 του Κυβερνήτη της Ελλάδος Ιωάννη Μεταξά, όταν η Ελλάδα έφθασε σε αδυναμία αποπληρωμής δανείου προς την βελγική τράπεζα Societe Commerciale de Belgique. Η Βελγική κυβέρνηση προσέφυγε κατά της χώρας μας στο διεθνές δικαστήριο που είχε ιδρυθεί από την Κοινωνία των Εθνών με την κατηγορία, ότι αθετεί τις διεθνείς δανειακές της υποχρεώσεις. Υπήρξαν τότε διαδοχικά υπομνήματα της κυβέρνησης Μεταξά και μεταξύ άλλων αναφέρονταν τα εξής: « Ενίοτε μπορεί να υπάρξει μια έκτακτη κατάσταση, η οποία καθιστά αδύνατο για τις κυβερνήσεις να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους προς τους δανειστές και προς το λαό τους. Οι πόροι της χώρας είναι ανεπαρκείς για να εκπληρώσουν και τις δύο υποχρεώσεις ταυτόχρονα.
Είναι αδύνατον να πληρώσει μια κυβέρνηση το χρέος και, την ίδια στιγμή, να παρασχεθεί στο λαό η κατάλληλη διοίκηση και οι εγγυημένες συνθήκες για την ηθική, κοινωνική και οικονομική ανάπτυξη. Πρέπει να επιλέξει ανάμεσα στα δύο. Και, φυσικά, το καθήκον του κράτους, να εξασφαλίζει την εύρυθμη λειτουργία των βασικών δημόσιων υπηρεσιών, υπερτερεί έναντι της πληρωμής των χρεών του. Από κανένα κράτος δεν απαιτείται να εκπληρώσει, μερικά ή ολικά, τις χρηματικές του υποχρεώσεις, εάν αυτό θέτει σε κίνδυνο τη λειτουργία των δημόσιων υπηρεσιών του και έχει ως αποτέλεσμα την αποδιοργάνωση της διοίκησης της χώρας. Στην περίπτωση που η αποπληρωμή των χρεών θέτει σε κίνδυνο την οικονομική ζωή και διοίκηση, η κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη να διακόψει ή και να μειώσει την εξυπηρέτηση του χρέους».
Το Διεθνές Δικαστήριο, με βάσει την παραπάνω επιχειρηματολογία, δικαίωσε την Ελλάδα. Μήπως τότε η Ελλάδα ήταν περισσότερο ισχυρή σε σχέση με σήμερα; Διερωτάται, το εν λόγω περιοδικό και καταλήγει: Προφανώς όχι… Τα αυτονόητα, όμως, ίσχυαν ακόμα και επί δικτατορίας…
Ειλικρινά, χαίρομαι, γιατί ο αποκαλούμενος ως στυγνός δικτάτορας και φασίστας Ιωάννης Μεταξάς από τις «δημοκρατικές και προοδευτικές δυνάμεις του τόπου» τις προηγούμενες δεκαετίες, αναγορεύεται σήμερα από τους ίδιους σε εθνικό ήρωα για τις επιλογές του σε μια παρόμοια περίπτωση με αυτή που βιώνει σήμερα ο τόπος. Χαίρομαι, γιατί από το κλείσιμο του δημοσιεύματος αναγνωρίζεται πως, οι πράξεις ενός Κυβερνήτη χαρακτηρίζουν αυτόν πατριώτη και τις δράσεις του ως πατριωτικές και όχι τα λόγια τα ωραία τα μεγάλα του κ. Παπανδρέου περί πατριωτισμού.
