Το ποίηµα αυτό το αφιερώνω σε όλες τις µανούλες του κόσµου και ιδιαίτερα στις µανούλες που έχασαν τα παιδιά τους στην τραγωδία των Τεµπών.
ΜΑΝΑ ΚΑΙ ΠΑΙ∆Ι
Ευλογηµένη, ιερή,
για τη γυναίκα η στιγµή
που γίνεται Μητέρα,
όταν γεννάει ένα παιδί,
παίρνει σκυτάλη τη ζωή
απ’ του Θεού τα χέρια.
Στον κόρφο της τον απαλό,
– όλος ο κόσµος – το µωρό,
σαν το δεντρί µε τον κισσό,
κολλάει στο κορµί της,
και πίνει από το αίµα της
και παίρνει απ’ την ψυχή της.
Σαν µεγαλώσει, µιαν αυγή,
δίνει στη Μάνα ένα φιλί
και φεύγει µακρυά της,
‘κείνη του λέει “στο καλό”,
το βλέπει πάντα σαν µωρό
και το ‘χει στην καρδιά της.
∆ρ. Νίκος Παπασηµακόπουλος
