Ξεκινάμε με τη διαπίστωση ότι όλοι οι Έλληνες, διαχρονικά και όχι μόνο τώρα στην παρούσα χρονική περίοδο της οικονομικής κρίσης, αισθάνονται αδικημένοι. Και επειδή το αίσθημα της αδικίας προκαλεί το συναίσθημα του θυμού και της αγανάκτησης, όλοι οι Έλληνες διαχρονικά, σε μεγαλύτερο βαθμό από τους άλλους λαούς, είναι αγανακτισμένοι. Ο εργαζόμενος του ιδιωτικού τομέα της οικονομίας είναι αγανακτισμένος γιατί τον εκμεταλλεύεται ο εργοδότης του (η μόνη -και του άνεργου- αυθεντική αιτία αγανάκτησης), ο εργαζόμενος του δημόσιου τομέα, εισαχθείς ή μη από το παράθυρο, είναι αγανακτισμένος, γιατί παίρνει μικρό μισθό, δεν πήρε την προαγωγή που περίμενε και δεν κατέλαβε τη θέση για την οποία θεωρούσε τον εαυτό του άξιο. Τα μέλη των διαφόρων συντεχνιών της ελληνικής κοινωνίας (ταξιτζήδες, φορτηγατζήδες, αρτοποιοί, εφημεριδοπώλες, φαρμακοποιοί, πανεπιστημιακοί, γιατροί, δικηγόροι, συμβολαιογράφοι, μηχανικοί, υπάλληλοι ΔΕΚΟ και Τράπεζας της Ελλάδος κ.τ.λ.) είναι αγανακτισμένα, γιατί θεωρούν ότι οι άλλες συντεχνίες τα έχουν καταφέρει καλύτερα και έχουν αποσπάσει από το κράτος περισσότερα προνόμια. Οι μικροεπαγγελματίες, οι μικρέμποροι, οι μικροβιοτέχνες, οι μικροβιομήχανοι είναι αγανακτισμένοι με το κράτος που δεν τους προσέχει και τα μονοπώλια που τους αφανίζουν. Οι μεγαλοβιομήχανοι, οι τραπεζίτες, οι εφοπλιστές, θεωρώντας ότι αυτοί σέρνουν το άρμα της ανάπτυξης, αγανακτούν, γιατί δεν έχουν απαλλαγεί ολοκληρωτικά από το βραχνά του ελέγχου.
Ίσως ο θυμός και η αγανάκτηση να οφείλεται (Στ. Ράμφος) στο ότι οι Έλληνες δεν ζουν σύμφωνα με τον κόπο τους (λόγος), αλλά σύμφωνα με την επιθυμία τους (αίσθημα). Και για να το πετύχουν αυτό γράφουν στα παλιά τους τα παπούτσια τον ορθολογισμό και τις συνιστώσες του (νόμος, δικαιώματα των άλλων κ.τ.λ.).
Απ’ όλο αυτό το τεράστιο πλήθος των Ελλήνων αγανακτισμένων, θα ασχοληθούμε μόνο με δυο κατηγορίες:
Η πρώτη αφορά μια πολύ μικρή, αλλά υπαρκτή, κατηγορία Ελλήνων αγανακτισμένων πολιτών, τους οποίους σέβομαι και εκτιμώ βαθύτατα. Πρόκειται για εκείνους που είναι αγανακτισμένοι εδώ και δεκαετίες με το μπάχαλο του ελληνικού κράτους και με την καθημερινή συμπεριφορά των Ελλήνων. Είναι αυτοί οι συμπολίτες μας που σέβονται τους άλλους, γιατί πρώτα απ’ όλα σέβονται τον εαυτό τους και αγανακτούν, όταν οι άλλοι δεν τους σέβονται. Είναι αυτοί οι συμπολίτες μας που πληρώνουν κανονικά τους φόρους τους, που δεν κτίζουν αυθαίρετα, που πιάνουν δουλειά και εξελίσσονται με αξιοκρατικές διαδικασίες, που δεν παίρνουν ούτε δίνουν «φακελάκια», που τηρούν τον ΚΟΚ, που κουβαλάνε το χαρτάκι εκατοντάδες μέτρα μακριά για να το πετάξουν στον κάδο απορριμμάτων… Είναι αυτοί οι συμπολίτες μας που, αν και αγανακτούν, αν και οι άλλοι Έλληνες, οι πονηροί, οι «μάγκες» τούς αποκαλούν «αγαθούς», «κορόιδα», «μαλάκες», αυτοί εξακολουθούν να έχουν «λόγο-συμβόλαιο» και να συνεχίζουν τη ζωή τους πάντα γελαστοί και γελασμένοι… Σ’ αυτούς τους αγανακτισμένους Έλληνες υποκλίνομαι και προσπαθώ να τους μοιάσω.
Η δεύτερη κατηγορία αναφέρεται σε ορισμένους όψιμα αγανακτισμένους συμπολίτες μας. Πρόκειται για τους αγανακτισμένους ή μάλλον ξεβολεμένους, οι οποίοι άρχισαν να αγανακτούν, όταν άρχισε το ξεβόλεμά τους, όταν άρχισαν να τους… βρέχουν τα νερά της παλίρροιας της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης. Αυτοί οι όψιμα αγανακτισμένοι Έλληνες τού «δεν πληρώνω» είναι οι πονηροί, οι «μάγκες», αυτοί που έμαθαν μια ζωή να λειτουργούν εις βάρος των άλλων. Είναι οι συμπολίτες μας με φιλοσοφία ζωής το βόλεμα το δικό τους και των «δικών» τους, αυτοί που δεν πλήρωναν φόρους και εισφορές, που έκτιζαν αυθαίρετα, που διορίζονταν και εξελίσσονταν μέσα από τα κυκλώματα του πελατειακού κράτους, που δωροδοκούσαν και δωροδοκούνταν, αυτοί που δεν εφαρμόζουν τις διατάξεις του ΚΟΚ, του αντικαπνιστικού νόμου, που αδειάζουν το τασάκι με τα τσιγάρα του αυτοκινήτου τους στο δρόμο… είναι όλοι αυτοί που τώρα διαισθάνονται ότι τα πράγματα αλλάζουν και θα ξεβολευτούν. Πού ήταν άραγε όλοι αυτοί οι όψιμα αγανακτισμένοι όταν στη χώρα βασίλευε η ασυδοσία, το ρουσφέτι, η φοροδιαφυγή, η διαφθορά; Γιατί τότε δεν αγανακτούσαν, γιατί δεν έκλειναν δρόμους, γιατί δεν καταλάμβαναν πλατείες για να εκφραστούν υπέρ της ηθικής και του δικαίου; Με αυτή τη δεύτερη κατηγορία αγανακτισμένων, είμαι ιδιαίτερα αγανακτισμένος…
Δημήτριος Σουλιώτης
