- Ξεκινώ το γράψιμο και τα χέρια μου τρέμουν πάνω από το πληκτρολόγιο.
- Έχω νεύρα.
- Θα γράψω και ό,τι διαβάζεις, αγαπητέ αναγνώστη αυτή τη στιγμή, είναι ανεπίκαιρο, αφού το διαβάζεις μετά τις 18 Μαΐου, ενώ τώρα που γράφω έχουμε 15.
- Δηλαδή εννιά μέρες μετά τις εκλογές της 6ης Μαΐου και ακόμα δεν έχουμε κυβέρνηση.
- Έχουμε όμως μια κατάσταση, που μου θυμίζει τις μέρες πριν από την κυβέρνηση Παπαδήμου.
- Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και τα κόμματα που ψηφίσαμε ψάχνουν για προσωπικότητες εκτός Βουλής να μας κυβερνήσουν.
- Τότε γιατί πήγαμε σε εκλογές; Θα μου πείτε.
- Μα για να καταλάβει και ο τελευταίος πολίτης αυτής της χώρας, ότι όλοι οι πολιτικοί μας είναι ανίκανοι.
- Ανεξαιρέτως όλοι.
- Λίγους μήνες πριν, η πλατεία Συντάγματος ήθελε να φύγει ο Παπανδρέου (με ελικόπτερο και νύχτα) και εγώ υποστήριζα ότι δεν φεύγουν έτσι οι κυβερνήσεις, εάν δεν υπάρχουν κάποιοι άλλοι ικανότεροι να πάρουν τη θέση τους.
- Έχω νεύρα. Διότι είχα δίκιο.
- Υποστήριζα ότι στις δημοκρατικές κοινωνίες, οι κυβερνήσεις φεύγουν με εκλογές.
- Μαυρίζεις τους ανίκανους ψηφίζοντας ικανότερους.
- Πίστευα στην ώριμη σκέψη του κόσμου.
- Αλλά εδώ είχα να κάνω με παρορμητικούς, τελικά.
- Και όχι μόνον παρορμητικούς ψηφοφόρους, αλλά και παρορμητικούς πολιτικούς, που υπόσχονταν απίθανα πράγματα.
- Και ανέφικτα, όπως απεδείχθη.
- Έγιναν οι εκλογές και τιμωρήθηκαν οι αλαζόνες και ανίκανοι, αλλά αναδείχθηκαν κάτι μπουμπούκια…
- …και πού βρισκόμαστε σήμερα;
- Το πρώτο κόμμα, παρακολουθεί σα βρεγμένη γάτα τις εξελίξεις, ανήμπορο να εκφέρει άποψη. Τι να πει άλλωστε, όταν περίμενε 35% για να του λυθούν τα χέρια;
- Το δεύτερο κόμμα, που ήθελε αριστερή κυβέρνηση, πιάστηκε συνταγματικά αδιάβαστο (περιφέροντας τη διερευνητική εντολή μέχρι και τον Ιατρικό Σύλλογο), ή σκόπιμα ασαφές για να παραμένει στην αντιπολίτευση.
- Το τρίτο κόμμα, προσπαθεί να ενταχθεί στα διατηρητέα… ακίνητα και γι’ αυτό αποτολμά… ανακαίνιση.
- Με τι υλικά, όμως; Τα… κατεδαφίσεως;
- Το τέταρτο κόμμα, που ούτε νεκρό δεν θα συνεργαζόταν με τα προηγούμενα, ανασταίνεται άβολα και το παίζει… όψιμος ρυθμιστής.
- Ενώ το κόμμα από το οποίο προήλθε, κάνει κινήσεις επανασύστασης της Κεντροδεξιάς…
- Το πέμπτο κόμμα (ένα είναι το Κόμμα), παραμένει σταθερό στις αξίες του και τις ιδέες του για εργατική πάλη.
- Σα δίσκος γραμμοφώνου, πάνω στον οποίο κόλλησε η βελόνα σε μια εποχή που ακόμα και οι συνταξιούχοι ακούνε μουσική από στικάκια mp3 ή από cd.
- Το έκτο κόμμα, δίνει στρατιωτικά παραγγέλματα και κάνει καψώνια (σήκω – κάτσε) σε μια εποχή που, εάν στο στρατό τούς μιλήσουν έτσι, οι νεοσύλλεκτοι βγαίνουν στην αναφορά πως προσβάλλεται η προσωπικότητά τους.
- Είναι δε απορίας άξιο, πως ένας λαός του οποίου «ο τράχηλος ζυγό δεν υποφέρει» έφερε στη Βουλή ένα «κόμμα αυστηρής πειθαρχίας»…
- Το δε έβδομο κόμμα, προσπαθεί να βοηθήσει το δεύτερο και να συμβάλλει σε συγκρότηση αριστερής κυβέρνησης, αλλά το δεύτερο δεν καταλαβαίνει τίποτα.
- Και ενώ το πρώτο, που με την επιμονή του μας έσυρε στις εκλογές, συνεχίζει να παρατηρεί…
- Γι’ αυτό έχω νεύρα και τρέμουν τα χέρια μου πάνω από το πληκτρολόγιο, αγαπητέ αναγνώστη.
- Δεν ξέρω τι θα έχει συμβεί όταν θα διαβάζεις τη στήλη, αλλά έχω καταλήξει σε ένα συμπέρασμα.
- Όπως οι τραγουδιστές της Eurovision και οι παίκτες του Θρύλου (ένας είναι ο Θρύλος) επισκέπτονται τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως και πετυχαίνουν, μήπως θα έπρεπε να τον έχουν επισκεφθεί και οι «επτά νάνοι», ώστε να δούμε χιονάτη μέρα;
Άγγελος Πολύδωρος
