Οι ΗΠΑ θεωρούνταν και δυστυχώς εξακολουθούν να θεωρούνται και σήμερα από πολλούς ως οι εγγυητές της ασφάλειας της Πατρίδος μας. Όμως, εν τοις πράγμασι αποδεικνύεται πως όποτε χρειάστηκε να προστατέψουν τα συμφέροντά μας, μας γύρισαν την πλάτη. Περισσότερο κραυγαλέα η “διευκόλυνση” που παρείχαν στα τούρκικα στρατεύματα κατά την εισβολή στην Κύπρο το 1974. Και που ανάγκασε τον τότε Πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Καραμανλή να αποχωρήσει από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ. Μια αποχώρηση που έγινε κατόπιν εορτής και επιβεβαίωσε για άλλη μια φορά πως στερούμεθα παντελώς σχεδίου Εθνικής Στρατηγικής. Αυτή η αποχώρηση, που διήρκησε 6 χρόνια, παραχώρησε ζωτικό χώρο στην Τουρκία – με τη σύμφωνη γνώμη των ΗΠΑ – προκειμένου να επιβάλει ένα ισχυρό status στην περιοχή.
Το ΝΑΤΟ ή αλλιώς η “Βορειοατλαντική Συμμαχία” συστήθηκε τον Απρίλιο του 1949 στην Ουάσιγκτον ως μια στρατιωτική αμυντική συμμαχία χωρών της Δύσης που πρωταρχικό μέλημα είχε και έχει την προώθηση των γεωπολιτικών συμφερόντων της και της αποτροπής ένοπλης επίθεσης εναντίον κάποιας χώρας-μέλους από άλλες!! Όμως όπως μας διδάσκει η πρόσφατη ιστορία, οι ΗΠΑ πάντοτε εξυπηρετούσαν διά μέσω του ΝΑΤΟ τα δικά τους γεωστρατηγικά συμφέροντα, και ουδόλως προσπάθησαν να αποτρέψουν ένοπλες συρράξεις μεταξύ κρατών-μελών της Συμμαχίας. Αντιθέτως, ενώ το ΝΑΤΟ συστήθηκε ως αμυντική συμμαχία, πολλάκις εξαπέλυσε επιθετικούς καταστροφικούς πολέμους κατά λαών και κρατών.
Ωστόσο, το τελευταίο χρονικό διάστημα που η Πατρίδα μας βιώνει ένα νέο Γολγοθά, οι ΗΠΑ ανέλαβαν ενεργό ρόλο υπέρ μιας συμφωνίας μεταξύ των Θεσμών και της Ελλάδος και κατά μιας πιθανής αποχώρησης της χώρας μας από την Ευρωζώνη και την ΕΕ, με επανειλημμένες παρεμβάσεις του Προέδρου των ΗΠΑ, Μπάρακ Ομπάμα. Όπως επίσης, με τη δική του παραίνεση, η Επικεφαλής του ΔΝΤ Κριστίν Λαγκάρντ, συνέταξε έκθεση περί μη βιωσιμότητας του δημοσίου ελληνικού χρέους και με καθημερινές παρεμβάσεις σε Διεθνή ΜΜΕ, προσπαθεί να αφυπνίσει τους θεσμούς προς αυτήν την κατεύθυνση. Από την άλλη μεριά το ΝΑΤΟ – εξυπηρετώντας πάντα τα συμφέροντα των ΗΠΑ – με τον Γενικό του Γραμματέα, Γενς Στόλτενμπεργκ, έκανε ηχηρή παρέμβαση, σε γερμανικό τηλεοπτικό δίκτυο, όταν οι θεσμοί πρότειναν στην ελληνική κυβέρνηση να κάνει μεγαλύτερες περικοπές στις αμυντικές δαπάνες για το 2015 και το 2016, δηλώνοντας: “Η Ελλάδα δεν πρέπει να προχωρήσει σε περιστολή των αμυντικών της δαπανών, καθώς διαδραματίζει ένα σημαντικό ρόλο στη νότια Ευρώπη ως κράτος – μέλος του ΝΑΤΟ. Αναμένουμε από την ελληνική κυβέρνηση να συνεχίζει να δαπανά το 2% του ΑΕΠ της στην άμυνα”. Επιπρόσθετα, αμέσως μετά την ευρωπαϊκή συμφωνία της Ελλάδος με τους “εταίρους” μας, δήλωσε από την Λουμπλιάνα: “Χαιρετίζω αυτή τη συμφωνία επειδή πιστεύω πως είναι σημαντική για την ελληνική οικονομία αλλά και για το σύνολο της Ευρώπης και του ΝΑΤΟ. Η Ελλάδα αφιέρωσε πάνω από το 2% του ΑΕΠ της στην άμυνα επί πολλά χρόνια και είμαι απολύτως σίγουρος ότι θα παραμείνει ένας ενεργά εμπλεκόμενος σύμμαχος στους κόλπους του ΝΑΤΟ”.
Μετά από όλα τα παραπάνω, αντιλαμβανόμαστε όλοι την αιτία του νέου ξαφνικού έρωτα των ΗΠΑ με την Ελλάδα μας. Βλέπετε, η Ελλάδα εκτός από μέλος της ΕΕ και της Ευρωζώνης, είναι μέλος του ΟΗΕ αλλά και του ΝΑΤΟ, κατέχοντας υψηλότατη γεωστρατηγική θέση. Και η οικονομική κρίση στην Ελλάδα δεν θα δημιουργούσε – σε περίπτωση ατυχήματος – τριγμούς μόνο στην ΕΕ και στο ενιαίο νόμισμα το ευρώ, αλλά και στους κόλπους της “Βορειοατλαντικής Συμμαχίας”. Ενός ατυχήματος που θα λάμβανε μορφή χιονοστιβάδας και θα συμπαρέσυρε και άλλες χώρες της Ευρωζώνης, που όλως τυχαίως είναι και μέλη του ΝΑΤΟ. Δηλαδή, εκείνου του συνασπισμού που αποτελεί τη στρατιωτική θωράκιση των ΗΠΑ απέναντι στο αντίπαλο δέος, που ακούει στο όνομα Ρωσία!!
Μιας Ρωσίας που σκέπτεται να ανταποκριθεί σε μια “ανεξέλεγκτη επέκταση” της πυραυλικής άμυνας του ΝΑΤΟ που θέτει σε κίνδυνο τη Συνθήκη απαγόρευσης των πυρηνικών όπλων μέσου βεληνεκούς (INF), που υπογράφηκε το 1987 από τους Ρόναλντ Ρέιγκαν και Μιχαήλ Γκορμπατσόφ. Και η οποία προέβλεπε την κατάργηση όλων των τύπων πυραύλων με ακτίνα δράσης από 500 – 5500 km. Το ντοκουμέντο αυτό έγινε ένα ορόσημο της εποχής εκείνης, όταν η Ευρώπη είχε θεωρηθεί ως το κύριο θέατρο μιας πιθανής στρατιωτικής σύγκρουσης. Έτσι, είναι σε εξέλιξη η νέα αντιπαράθεση Ρωσίας – ΗΠΑ που μπορεί να αναζωπυρώσει ένα νέο “ψυχρό πόλεμο” μεταξύ των δυο υπερδυνάμεων.
