Συνεχίζω τις σκέψεις μου για μια βαθιά και ουσιαστική αναβάθμιση και μεταρρύθμιση της Νέας Δημοκρατίας, έτσι ώστε να μπορέσει, ως ένα σύγχρονο, αναμορφωμένο φιλελεύθερο κόμμα, να διαδραματίσει έναν ελκυστικό και δημιουργικό ρόλο στην ελληνική κοινωνία. Σε προηγούμενα σημειώματα, διευκρινίστηκε η ιδεολογία του κόμματος, η οργανωτική δομή και λειτουργία του, η ενεργός συμμετοχή των πολιτών, η σχέση και ο ρόλος της τοπικής αυτοδιοίκησης, κττ.
Τοπική Κοινωνία. Για να καταστεί δυνατή η διασύνδεση της Νέας Δημοκρατίας με την κοινωνία, δηλαδή τους πολίτες και ό,τι τους αφορά και τους ενδιαφέρει, είναι αναγκαίο να δημιουργηθεί ένας μή έντονα χρωματισμένος κομματικός φορέας, που να μπορεί να απευθύνεται σε όλους τους πολίτες και να συζητά όλα τα προβλήματα που απασχολούν την κοινωνία. Ο σκοπός του φορέα αυτού είναι να παρακαμφθεί κάθε κομματική προκατάληψη και να καταστήσει τους πολίτες κοινωνούς μιας διαδικασίας συμμετοχής τους στη διαμόρφωση της πολιτικής, από την οποία εξαρτάται η διαμόρφωση της κοινωνίας, και ως εκ τούτου τους αφορά όλους άμεσα. Έχουν λοιπόν κάθε λόγο να συμμετάσχουν οι πολίτες σε μια τέτοια διαδικασία και εξαρτάται μόνο από τα στελέχη και τις οργανώσεις να τους πείσουν για τη σημασία και αξία αυτής της διαδικασίας και προ πάντων να τους αποδείξουν την ειλικρινή τους διάθεση.
“Επιτροπή Κοινωνικού Προβληματισμού”, θα μπορούσε να ονομαστεί αυτός ο φορέας, και θα αποτελεί την συμμετοχική διαδικασία στην πράξη, όπως την ανέλυσα σε προηγούμενο σημείωμα. Η Κυβέρνηση θα πρέπει, πριν λάβει οποιαδήποτε απόφαση που θα αφορά τους πολίτες και την τοπική κοινωνία, να τίθεται στον φορέα αυτό για διαβούλευση και λήψη απόφασης για πρόταση προς την κυβέρνηση. Αν η διαδικασία αυτή τηρηθεί σωστά, δηλαδή αναπτυχθούν όλες οι πτυχές του θέματος, οι επιδράσεις και οι επιπτώσεις στους πολίτες, θετικές ή αρνητικές, και με αντικειμενικότητα και ειλικρίνεια, πιστεύω ότι η όποια απόφαση θα έχει θετική απήχηση και αποτελέσματα και η κυβέρνηση θα έχει την πλήρη στήριξη της κοινωνίας, που θα συντελέσει στη μεγιστοποίηση των όποιων ωφελημάτων και
στην ηρεμία της κοινωνίας, σημαντική προϋπόθεση για δημιουργία και ανάπτυξη. Λεπτομέρειες για την σύνθεση, προώθηση και εξέλιξη των αποφάσεων, υπάρχουν, αλλά δεν είναι ούτε δυνατό, ούτε χρήσιμο να αναπτυχθούν σε ένα άρθρο.
Ο καθοδηγητικός ρόλος της ηγεσίας. Είναι αυτονόητο ότι η ηγεσία του κόμματος πρέπει να διαπνέεται από οράματα μιας ποιοτικά ανεβασμένης κοινωνίας και από σχεδιασμούς, σε μια τέτοια κατεύθυνση και προοπτική, στα πλαίσια της ιδεολογίας και της πολιτικής του κόμματος, για το ποιοτικό άλμα προς τα εμπρός. Πρώτο, διότι στη φιλελεύθερη ιδεολογία, οι προτάσεις δεν προέρχονται από πάνω προς τα κάτω, ποσώ δε μάλλον δεν επιβάλλονται αποφάσεις εκ των άνω, αλλά διαμορφώνονται με την ελεύθερη και ανεπηρέαστη αυτενέργεια του ατόμου. Δεύτερο, διότι η σύγχυση που επικρατεί στην Ελληνική κοινωνία, η δυσπιστία των πάντων προς τους πάντες και η πλήρης αναξιοπιστία στα μάτια των πολιτών της πολιτικής και των πολιτικών, δημιουργούν ιδιαίτερα δυσχερείς συνθήκες επικοινωνίας και συνεννοήσεως των πολιτικών με τους πολίτες, άρα και σχεδιασμού και εφαρμογής της όποιας πολιτικής. Είναι πάντοτε σοφό να γίνεται κανείς προμηθεύς και όχι Επιμηθεύς. Ας μη ξεχνάμε ότι η ηγεσία του κόμματος καρπούται κάθε επιτυχία, ανεξαρτήτως ποιοι συνέβαλαν σ’ αυτήν, όπως η ηγεσία του κόμματος επιβαρύνεται επίσης και με κάθε αποτυχία, ασχέτως ποιοι έφταιξαν γι’ αυτό.
Συμμετοχή λοιπόν είναι το απλό μυστικό πάνω στο οποίο μπορεί και πρέπει να στηριχθεί η όλη στρατηγική της Νέας Δημοκρατίας, για να φέρει κοντά της τον ελληνικό λαό.
Σχέσεις Κόμματος – Κυβέρνησης. Ένα κόμμα εξουσίας, όπως η Νέα Δημοκρατία, θα πρέπει να έχει συγκεκριμένες σχέσεις με την Κυβέρνηση την οποία στηρίζει, ώστε όχι να μην δημιουργούνται προβλήματα τριβών, αλλά αντιθέτως να υπάρχουν συνθήκες και προϋποθέσεις ενίσχυσης της δράσης και της απόδοσης, τόσο του κόμματος, όσο και προ πάντων της Κυβέρνησης. Η κυβέρνηση έχει ανάγκη το κόμμα, το οποίο θα πληροφορείται και θα σταθμίζει την κοινή γνώμη γενικώς, ώστε να διαμορφώνει επιτυχέστερα την κυβερνητική πολιτική, αλλά και μέσα από το οποίο θα προβάλλεται και θα στηρίζεται η Κυβέρνηση και η πολιτική της. Αλλά και το κόμμα έχει ανάγκη την κυβέρνηση, για να καταξιώσει τον ρόλο του και τον προορισμό του, μέσα από ένα επιτυχές κυβερνητικό έργο, πέραν του γεγονότος ότι η κυβέρνηση οφείλει εν πολλοίς στην ενεργοποίηση του κόμματος, την εκλογή του ως κυβέρνηση. Επομένως, είναι λάθος, αλλά και πρακτικά ανέφικτη η αποσύνδεση του κόμματος από την Κυβέρνηση, σχέση η οποία θα πρέπει να είναι αλληλοσυμπληρούμενη, άρα στενή και εποικοδομητική και όχι ανταγωνιστική ή αλληλοϋποβλεπόμενη.
Η Νέα Δημοκρατία, μέσα από την αναγεννημένη της μορφή, θα καταστεί ένα κόμμα παραγωγής πολιτικής και ανάδειξης πολιτικών στελεχών, με συχνές ενημερώσεις και επιμορφώσεις, ώστε να καταστούν ικανά να αναπτύξουν εποικοδομητική και αποτελεσματική κυβερνητική πολιτική. Η ανάγκη ανάδειξης πολιτικών, άρα και κυβερνητικών στελεχών, μέσα από το κόμμα, προκύπτει, διότι χρειάζεται η δέουσα δοσολογία της τεχνοκρατικής και της πολιτικής παραμέτρου. Τούτο σημαίνει ότι, πέραν της μόρφωσης του προσώπου που θα ασκήσει την πολιτική, είναι αναγκαία και η πολιτική παιδεία και εμπειρία, η οποία πολλές φορές, υπερτερεί σε σημασία και αποτελεσματικότητα του γνωστικού αντικειμένου.
Περισσότερες αναλύσεις και εξειδικεύσεις, στα κομματικά όργανα. Σε επόμενο σημείωμά μου, θα εκθέσω τις απόψεις μου για την κυβερνητική πολιτική και την διάκριση Δημόσιας Διοίκησης από την Κυβέρνηση, κάτι το οποίο θα βοηθήσει στην σταδιακή, αλλά σταθερή, αποκομματικοποίηση του κράτους.
