Παρουσιάζει και σχολιάζει ο Άγγελος Πολύδωρος
Την έλεγαν Μαρία – Being Maria
Η ταινία «Την έλεγαν Μαρία», βασίζεται στο βιβλίο της Βανέσα Σνάιντερ «Tu t’appelais Maria Schneider» (εκδόθηκε το 2018) και αφορά στην πραγματική ιστορία της Μαρία Σνάιντερ (1952-2011), συμπρωταγωνίστριας του Μάρλον Μπράντο στην ταινία «Το τελευταίο τανγκό στο Παρίσι» (1972) του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι.
Για όσες και όσους δεν ζούσαν εκείνη την εποχή, η ταινία του Μπερτολούτσι ήταν αρκετά τολμηρή και σεξουαλικά βίαιη. Είχε διεθνή επιτυχία, αλλά τραυμάτισε ψυχικά τη νεαρή ηθοποιό (19 ετών σε εποχή που η ενηλικίωση ερχόταν στα 21) λόγω των βίαιων σεξουαλικών σκηνών και ιδιαιτέρως μιας «θρυλικής», κατά το γύρισμα της οποίας ο Μπράντο -εν γνώσει του Μπερτολούτσι- έκανε μια εξευτελιστική χειρονομία, που δεν προέβλεπε το σενάριο, ώστε η σκηνή να αποσπάσει από την Σνάιντερ, μια ρεαλιστική «αντίδραση δυσφορίας και οργής».
Η Σνάιντερ είχε δηλώσει αργότερα ότι λόγω της συγκεκριμένης εμπειρίας της στην ταινία -και της μεταγενέστερης μεταχείρισης ως σύμβολο του σεξ και όχι ως σοβαρής ηθοποιού- αποφάσισε να μην ξαναεμφανιστεί γυμνή. Άρχισε να υποφέρει από κατάθλιψη, έγινε ναρκομανής και έκανε πολλές απόπειρες αυτοκτονίας, με αρνητική επίδραση στην καριέρα της. Ήταν από τις πρώτες ηθοποιούς που μίλησαν: κατήγγειλε την κακοποίηση, αλλά κανείς δεν την άκουσε. Μίλησε πολύ νωρίς, τόσο στο ντοκιμαντέρ της Ντελφίν Σερίγκ, «Sois belle et tais-toi» (είχε πει χαρακτηριστικά: «Οι ταινίες γράφονται από άνδρες για άνδρες…»), όσο και στις συνεντεύξεις της σε μια εποχή, κατά την οποία ήταν αδύνατο να αμφισβητήσει κανείς τον λόγο ορισμένων σκηνοθετών και δη όπως του Μπερτολούτσι ή ηθοποιών όπως του Μπράντο. Εκείνη την εποχή, δεν γινόταν καμία αναφορά για τη θέση της γυναίκας στον κινηματογράφο, ή για την εκμετάλλευσή της στο όνομα της τέχνης. Όλα αυτά αναδεικνύονται στο δεύτερο μέρος της ταινίας «Την έλεγαν Μαρία».
Στο πρώτο μέρος, ο φακός της Τζεσικά Παλίντ επικεντρώνεται αποκλειστικά στο δράμα της Μαρίας, παρακολουθεί το backstage του «Τελευταίου ταγκό» και το πώς εκμεταλλεύτηκαν την αθωότητα της ανήλικης κοπέλας, αναδεικνύοντας -στο γύρισμα της περιβόητης σκηνής- το βλέμμα και την ταπείνωση της ηθοποιού, καθώς και τα απαθή βλέμματα όλων των αντρών-τεχνικών που υπήρχαν γύρω από το ζευγάρι Σνάιντερ-Μπράντο και παρακολουθούσαν ανήσυχοι χωρίς να μπορούν να παρέμβουν.
Η Αναμαρία Μπαρτολομέι, που υποδύεται την Μαρία Σνάιντερ είναι συγκλονιστική στον πολύπλοκο ρόλο της (η νεαρή κοπέλα, η ηθοποιός, η τοξικομανής, η πληγωμένη γυναίκα) και ο Ματ Ντίλον, που υποδύεται τον Μάρλον Μπράντο είναι απλά έξοχος.
Όσο για την αναπαράσταση της περιβόητης σεκάνς στην ταινία, η Τζεσικά Παλίντ αναφέρει ότι: «Μία intimacy coordinator ήταν παρούσα στο set, όπως επίσης κι ένας cascadeur, αφού σε αυτή τη sequense έχουμε έναν άνδρα 90 κιλών που πιέζει βίαια μια 19χρονη γυναίκα στο πάτωμα».
Συνολικά, η ταινία βλέπεται με τεράστιο ενδιαφέρον, όχι μόνον λόγω του θέματος που αντιμετωπίζεται με ευαισθησία και σοβαρότητα, αλλά και λόγω των ερμηνειών.
INFO
Είδος: Δράμα, 102΄
Χώρα: Γαλλία, 2024
Σκηνοθεσία: Τζεσικά Παλίντ
Παίζουν: Αναμαρία Μπαρτολομέι, Ματ Ντίλον, Σελέστ Μπρινκέλ, Τζουζέπε Μάτζιο, Ιβάν Ατάλ, Μαρί Γκιλέν
Διανομή: Rosebud.21
Sorry baby
Σκηνοθετικό, σεναριακό και ερμηνευτικό ντεμπούτο της Εύα Βίκτορ, η οποία πρωταγωνιστεί ως Άγκνες, μια νεαρή καθηγήτρια λογοτεχνίας.
Η πλοκή του έργου επικεντρώνεται στην αργή και φυσική διαδικασία επούλωσης μετά από ένα σεξουαλικό τραύμα που βίωσε η έξυπνη, ευαίσθητη και πνευματώδης Άγκνες κατά την διάρκεια των μεταπτυχιακών σπουδών της.
Επιστρέφοντας ως νεαρή καθηγήτρια, η Άγκνες επιλέγει να μείνει στην πανεπιστημιούπολη όπου ήταν στην κορυφή της τάξης της και βρέθηκε να πιάνει πάτο ύστερα από το τραυματικό της συμβάν.
Η Βίκτορ σκηνοθετεί με σοβαρότητα, λεπτό χιούμορ, σαρκασμό και ενσυναίσθηση, δημιουργώντας μια διακριτικά αστεία αλλά συγκινητική ταινία που δείχνει πώς η ζωή συνεχίζεται όχι με τη λήθη, αλλά με την πεποίθηση ότι παρά τις αντιξοότητες, όλα θα πάνε καλά.
INFO
Είδος: Κομεντί, 103΄
Χώρες: ΗΠΑ, Ισπανία, Γαλλία, 2025
Σκηνοθεσία: Εύα Βίκτορ
Παίζουν: Εύα Βίκτορ, Ναόμι Άκι, Λούις Καντσέλμι, Κέλι ΜακΚόρμακ, Λούκας Χέτζις
Διανομή: Spentzos Film
Ξέρω τι κάνατε πέρσι το καλοκαίρι – I know what you did last summer
Άλλη μια έκδοση της ομότιτλης σειράς ταινιών τρόμου, βασισμένη στους χαρακτήρες της Λόις Ντάνκαν (I Know What You Did Last Summer, 1997), που ακολουθήθηκε από τα I Still Know What You Did Last Summer (1998), I’ll Always Know What You Did Last Summer (2006 σε βίντεο) και I Know What You Did Last Summer (2021 – Amazon Prime Video).
Όταν πέντε φίλοι προκαλούν κατά λάθος ένα θανατηφόρο αυτοκινητικό ατύχημα και στη συνέχεια καλύπτουν την εμπλοκή τους, συμφωνώντας να το κρατήσουν μυστικό, αντί να αντιμετωπίσουν τις συνέπειες, δε φαντάζονταν τι θα ακολουθούσε. Ας μην εγκατέλειπαν το θύμα τους… Διότι ένα χρόνο αργότερα, το παρελθόν τους, επιστρέφει απειλητικό : κάποιος ξέρει τι έκαναν το περασμένο καλοκαίρι και είναι αποφασισμένος να πάρει εκδίκηση.
INFO
Είδος: Τρόμου, 111′
Χώρες: ΗΠΑ, Αυστραλία, 2025
Σκηνοθεσία: Τζένιφερ Κέιτιν Ρόμπινσον
Παίζουν: Μάντελιν Κλάιν, Τσέις Σούι Γουόντερς, Τζόνα Χάουερ Κινγκ, Τάιρικ Γουίδερς, Σάρα Πίντγκεον
Διανομή: Feelgood
Όταν έρθει το φθινόπωρο – Quand vient l’ automne – When fall is coming
Ένα ποιητικό, ατμοσφαιρικό, δραματικό θρίλερ για τη μοναξιά, τη συντροφικότητα και τις σκοτεινές πτυχές της οικογένειας, θέματα που τα αντιμετωπίζει με ευαισθησία και ωριμότητα.
Η Μισέλ, μια συνταξιούχος γιαγιά στη Βουργουνδία, απολαμβάνει μια ήσυχη ζωή μαζί με την φίλη της Μαρί-Κλοντ. Όταν η κόρη της Βάλερι φέρνει τον εγγονό Λούκας για διακοπές, όλα αλλάζουν: η Βάλερι δηλητηριάζεται από μανιτάρια που έφαγε, γεγονός που οδηγεί σε απαγόρευση επίσκεψης. Η Μισέλ βυθίζεται στην ενοχή και τη μοναξιά, ώσπου ο γιος της Μαρί-Κλοντ επιστρέφει από τη φυλακή, ανατρέποντας τη ζωή τους.
INFO
Είδος: Δραματική, 104′
Χώρα: Γαλλία, 2024
Σκηνοθεσία: Φρανσουά Οζόν
Παίζουν: Ελέν Βινσάν, Ζοζιάν Μπαλασκό, Λουντιβίν Σανιέ, Πιέρ Λοτέν, Γκαρλάν Ερλός
Διανομή: FilmTrade
Ο xαμένος τίγρης: Περιπέτεια στο νησί των χαμένων κρυστάλλων – The lost tiger
Ο Τίο, ένας νεαρός τίγρης που βρέθηκε εγκαταλελειμμένος φορώντας ένα μυστηριώδες κρυστάλλινο κολιέ, υιοθετείται από μια στοργική οικογένεια καγκουρό παλαιστών…
INFO
Είδος: Animation, Περιπέτεια, Οικογενειακή, Μεταγλωττισμένο, 90′
Χώρα: Αυστραλία,2024
Σκηνοθεσία: Σαντέλ Μάρεϊ
Διανομή: Spentzos Film
The Commitments: Οι ροκάδες του Δουβλίνου – The Commitments (Επαν.)
Ιρλανδική μουσική κομεντί, που βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Ρόντι Ντόιλ και ακολουθεί την ιστορία μιας ομάδας νεαρών από το Δουβλίνο που προσπαθούν να σχηματίσουν ένα soul μουσικό συγκρότημα.
Ο Τζίμι Ράμπιτ, είναι ένας νεαρός τύπος με πάθος για τη μουσική και άνεργος που αποφασίζει να δημιουργήσει μια μπάντα, η οποία θα παίζει αμερικάνικη soul μουσική στο βόρειο, εργατικό Δουβλίνο. Μια μπάντα, που θα είναι «η πιο σκληρά εργαζόμενη μπάντα του κόσμου». Μέσα από επεισοδιακές ακροάσεις και καβγάδες και χρήση χώρων που δεν συλλαμβάνει ο νους για πρόβες του συγκροτήματος, σχηματίζει τους The Commitments. Παρόλο που πολλοί από αυτούς δεν έχουν εμπειρία, διαθέτουν θέληση, ενέργεια, ταλέντο και μεγάλη ψυχή.
Ο Άλαν Πάρκερ (του «Εξπρές του μεσονυκτίου») επικεντρώνεται στις προσπάθειες των μελών να τα βρουν μεταξύ τους, στις σχέσεις τους και στην συνολική πορεία του συγκροτήματος, με πολύ χιούμορ και δυνατές μουσικές στιγμές και ταυτόχρονα μας προσφέρει μια αυθεντική απεικόνιση της εργατικής τάξης του Δουβλίνου καθώς και της ίδιας της πόλης χάρη στη σέπια φωτογραφία του Γκέιλ Τάτερσολ.
Στην ταινία, οι ηθοποιοί ερμηνεύουν τα τραγούδια οι ίδιοι (υπό τη διεύθυνση του Γουίλσον Πίκετ) και πρέπει να σημειωθεί ότι πολλοί από αυτούς ήταν πραγματικοί μουσικοί πριν επιλεγούν για τους ρόλους τους. Ακούγονται τραγούδια των Ότις Ρέντινγκ, Γουίλσον Πίκετ, Αρίθα Φράνκλιν και άλλων της εποχής, όπως τα «Mustang Sally», «Try a Little Tenderness». «In the Midnight Hour» και «Take Me to the River».
Πρέπει να αναφερθεί επίσης ότι κέρδισε τέσσερα BAFTA, μεταξύ των οποίων για Καλύτερη Ταινία και Σκηνοθεσία, ενώ ήταν υποψήφια για Όσκαρ Καλύτερου Μοντάζ και Ήχου.
Συνολικά, περνάς δυο ευχάριστες ώρες, με κλασική στο είδος της μουσική και έξυπνα αστεία γύρω από το χώρο της μουσικής και του σινεμά…
INFO
Είδος: Μουσική, Κωμωδία, Δράμα, 118΄
Χώρες: Ιρλανδία, Ηνωμένο Βασίλειο, ΗΠΑ, 1991
Σκηνοθεσία: Άλαν Πάρκερ
Παίζουν: Ρόμπερτ Άρκινς, Μάικλ Άχερν, Άντζελιν Μπολ
Διανομή: Moviola
Επαναστάτης χωρίς αιτία – Rebel without a cause (Επαν.)
Μια από τις πιο εμβληματικές ταινίες του αμερικανικού κινηματογράφου, τόσο για την απεικόνιση της νεανικής αποξένωσης, όσο και για τη σημασία της στη δημιουργία του σύγχρονου εφήβου εκείνης της εποχής, που όταν οι έφηβοι φορούσαν σακάκια για να φαίνονται μεγάλοι, ο βασικός ήρωας της ταινίας φορούσε κόκκινο μπουφάν με ανασηκωμένο γιακά.
Ο Τζίμι (Τζέιμς Ντιν), έφηβος από εύπορη οικογένεια, μετακομίζει με τους γονείς του σε νέα πόλη, προσπαθώντας να ξεκινήσει από την αρχή. Στο σχολείο έρχεται σε σύγκρουση με μια ομάδα συνομηλίκων και γνωρίζει τη Τζούντι (Νάταλι Γουντ), κοπέλα με προσωπικά προβλήματα και τον Πλάτο (Σαλ Μινέο), μοναχικό και παραμελημένο νέο. Οι τρεις τους δημιουργούν μια άτυπη οικογένεια, σε έναν κόσμο που διαρκώς τους αποξενώνει. Η βία, η σύγκρουση γενεών και η αναζήτηση ταυτότητας κορυφώνονται με τραγικές συνέπειες.
Ο Νίκολας Ρέι έχει δημιουργήσει ένα μελαγχολικό πορτρέτο μιας γενιάς που αναζητά νόημα, ταυτότητα και αγάπη σε έναν κόσμο που την απορρίπτει ή την αγνοεί και η σκηνή με τα αυτοκίνητα να οδηγούνται ανταγωνιστικά προς τον γκρεμό (chickie run, όπως ακούγεται στην ταινία), συμβολίζει την τάση των έφηβων «προσέξτε με τι μπορώ να κάνω». Με το διαχρονικό ερώτημα να παραμένει επίκαιρο: Ποιος φταίει όταν ένας νέος γίνεται βίαιος; Η κοινωνία, η οικογένεια ή ο ίδιος;
Συνολικά, μια ταινία που συνιστάται ανεπιφύλακτα και όχι μόνο από ιστορική άποψη, επειδή έγινε cult μετά τον πρόωρο θάνατο του Τζέιμς Ντιν (στα 24), λίγες μέρες μετά την πρεμιέρα και επειδή το 1990 επιλέχθηκε από το Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου των ΗΠΑ ως έργο «πολιτισμικά και αισθητικά σημαντικό».
INFO
Είδος: Δραματική, 111′
Χώρα: ΗΠΑ, 1955
Σκηνοθεσία: Νίκολας Ρέι
Παίζουν: Τζέιμς Ντιν, Νάταλι Γουντ, Σαλ Μινέο
Διανομή: Summer Classics
Μαλένα – Malena (επαν.)
Η αξέχαστη ταινία του Τζιουζέπε Τορνατόρε (με τη Μόνικα Μπελούτσι) για την κοινωνική υποκρισία, την γυναικεία καταπίεση, τον μισογυνισμό και την απώλεια της αθωότητας, με φόντο τη φασιστική Ιταλία και με 16 λεπτά της ώρας περισσότερα από την εποχή που προβλήθηκε (το 2000).
Το 1941 και κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου σε μια μικρή πόλη της Σικελίας, η όμορφη χήρα Μαλένα (που έχει χάσει τον άντρα της κατά την εκστρατεία των Ιταλών στην Αφρική) γίνεται το αντικείμενο πόθου των ανδρών και φθόνου των γυναικών. Την καθημερινότητά της, παρακολουθούμε μέσα από τα μάτια μιας ομάδας έφηβων, μεταξύ των οποίων και του Ρενάτο (Τζιουζέπε Σουλφάρο), ο οποίος ανακαλύπτει τον κόσμο και τον έρωτα μέσα από τη μορφή της. Τα πιο εκφραστικά μάτια της ταινίας, πέρα από εκείνα της Μπελούτσι, που εκφράζουν τη μοναξιά της και την απόγνωσή της από την κοινωνική υποκρισία.
Ο Τορνατόρε (του «Σινεμά, ο Παράδεισος»), με τη βοήθεια της έξοχης φωτογραφίας του Λάγιος Κολτάι (υποψήφιου για Όσκαρ, επί του προκειμένου) και της αισθαντικής μουσικής του Ένιο Μορικόνε (υποψηφίου για Όσκαρ, επίσης), εξερευνά και αναδεικνύει με ενάργεια, ευαισθησία και τρυφερότητα, τη μοναξιά, τη ζήλια και το φθόνο, τη σκληρότητα της κοινωνίας και την ενηλικίωση του νεαρού πρωταγωνιστή.
Την είδα πάλι (μετά από 25 χρόνια), στην uncut επετειακή εκδοχή του σκηνοθέτη και τη συνιστώ ανεπιφύλακτα.
INFO
Είδος: Ρομαντικό, Δράμα, 108΄
Χώρα: Ιταλία, 2000
Σκηνοθεσία: Τζιουζέπε Τορνατόρε
Παίζουν: Μόνικα Μπελούτσι, Τζιουζέπε Σουλφάρο
Διανομή: New Star
