Γράφει ο Γιάννης Μπεθάνης – Από την έντυπη έκδοση της εβδομαδιαίας Αμαρυσίας – 03/10/2026
Mια διευθύντρια νηπιαγωγείου κάνει το εκπαιδευτικό λάθος να ουρλιάζει στα μικρά παιδιά στο προαύλιο για ζημιές που έχουν προκαλέσει στο σχολείο. Μια περαστική κάμερα κινητού καταγράφει το συμβάν και το βίντεο ανεβαίνει στα social media, κάνει τον γύρο του διαδικτύου κι από κάτω ξεκινά η συνήθης αντιπαράθεση μίσους.
Οι μεν την κατηγορούν και ζητούν την κεφαλή της επί πίνακι. «Να απολυθεί τώρα», «χρήζει ψυχιατρικής εξέτασης», «αντιπαιδαγωγική συμπεριφορά». Και αυτό είναι το κεντρικό νόημα των σχολίων, διότι οι υβριστικοί χαρακτηρισμοί εναντίον της δεν γίνεται να αποτυπωθούν εδώ.
Οι δε την υπερασπίζονται και γράφουν «καλά έκανε, δεν γίνεται να κάνουν ό,τι θέλουν». Εκεί η αντίδραση επεκτάθηκε και σε άλλα επικίνδυνα μονοπάτια, λόγω της κοινωνικής ομάδας από την οποία προέρχονται κάποια από τα παιδιά. Κι εδώ είναι αδύνατο φυσικά να αποτυπωθούν οι ακραίες εκφράσεις που γράφονταν στα σχόλια.
Την ίδια στιγμή τα τηλεοπτικά πάνελ «σταυρώνουν» την εκπαιδευτικό και τους υπηρεσιακούς προϊσταμένους της που έκαναν το… λάθος να βγουν στο «γυαλί» προσπαθώντας να κάνουν σοβαρή συζήτηση, μήπως και βγουν και ανάλογα σοβαρά συμπεράσματα για την κατάσταση.
Ποιο είναι το αποτέλεσμα; Να δεχθεί η εκπαιδευτικός βίαιη επίθεση από γονείς των παιδιών, στον ορισμό του «λαϊκού δικαστηρίου», με αποτέλεσμα να χτυπηθεί -και μάλιστα μπροστά στο δικό της παιδί- και να μεταφερθεί στο νοσοκομείο. Και φυσικά και αυτό να γίνεται γνωστό από βίντεο κινητού που έκανε τον γύρο των social media.
Αυτή τη φορά τα σχόλια της «ανθρωποφαγίας» ήταν αντίστροφα. Πολλοί από αυτούς που επέκριναν την επιθετική συμπεριφορά της εκπαιδευτικού προς τα παιδιά, τώρα με τη σειρά τους έγραφαν «καλά της έκαναν» ή «καλά να πάθει». Κι όσοι την υπερασπίζονταν εξ αρχής τρέποντας τη συζήτηση προς επικίνδυνα μονοπάτια φυλετικών διακρίσεων, απλά ένιωσαν «δικαιωμένοι» και επέκτειναν ακόμη περισσότερο τη ρητορική μίσους.
Τα ερωτήματα είναι πλέον σοβαρότατα: Σε τι «τερατούργημα» εξελίσσεται μέρα με τη μέρα η κοινωνία μας; Πού βρίσκονται τα όρια σε όλες τις εκφάνσεις της λειτουργίας της; Κι αν υπάρχουν όρια, πόσοι έχουν πλέον το υπόβαθρο να τα αντιλαμβάνονται και να μην τα υπερβαίνουν; Πώς και πού θα καταλήξει η παράνοια που επικρατεί πλέον στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης; Και γιατί αποτυπώνεται σε αυτά τόσο μίσος; Από πού προέρχεται και ποιος το τρέφει; Υπήρχε ανέκαθεν σε τόσο μεγάλο βαθμό ή γιγαντώθηκε με τις συνθήκες των τελευταίων 15 χρόνων;
Η περίπτωση της διευθύντριας του νηπιαγωγείου και των γονέων είναι απλά μια ακόμη έκφανση της προβληματικής κατάστασης στην οποία βυθίζεται όλο και περισσότερο η κοινωνία μας. Ένας φαύλος κύκλος επιθετικότητας, επίκρισης, «λαϊκών δικαστηρίων», ύβρεων, αντιπαράθεσης μίσους, ειρωνείας, χλευασμού, συνθηματολογίας, ταμπελών, προκατάληψης και στερεοτύπων, που χτυπά κάθε λεπτό την πόρτα του μυαλού μας μέσω των οθονών πάσης φύσεως. Από τα πλέον ανύποπτα θέματα ως τα πλέον σημαντικά…
Στα social media οι όποιες δυνατότητες για σοβαρή ανταλλαγή επιχειρημάτων και διαλόγου με ουσία «πνίγονται» στη θάλασσα της κοινωνικής νεύρωσης, της υστερικής προσπάθειας επιβολής της άποψης μέσω της προσβολής. Προσωπικότητες αλλοιώνονται, ψυχισμοί καταστρέφονται, επιθετικές συμπεριφορές μεταφέρονται στον πραγματικό κόσμο για να επιστρέψουν πίσω και να «δικαστούν» από τη μάζα. Σε μια διαρκή κακόβουλη ανατροφοδότηση που κανείς δεν δείχνει αυτή τη στιγμή ικανός να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά…
