Γράφει ο Γιώργος Αράπογλου– Από την έντυπη έκδοση της Καθημερινής Αμαρυσίας – φύλλο Κηφισιά-Διόνυσος 16/10/2026
Ένα στοιχείο που αξίζει να σταθεί κάποιος με ενδιαφέρον ανακοίνωσε πριν από λίγες ημέρες ο Δήμος Κηφισιάς.
Συγκεκριμένα, παρουσίασε μετρήσεις του Κέντρου Αειφορίας, σύμφωνα με τις οποίες, οι εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου που προκύπτουν από την ενεργειακή κατανάλωση του κεντρικού κτηρίου του Δήμου είναι μηδενικές.
Αυτό, βεβαίες, δεν σημαίνει ότι δεν παράγονται καθόλου αέρια του θερμοκηπίου, αλλά με στοχευμένες ενέργειες, μείωση εκπομπών και εξοικονόμηση ενέργεια, επιτυγχάνεται περιβαλλοντικό αντιστάθμισμα, που φέρνει πιο κοντά στον στόχο του ουδέτερου ισοζυγίου άνθρακα έως το 2030.
Αυτή, αναμφίβολα είναι μια καλή είδηση, δεδομένης της περιβαλλοντικής επιβάρυνσης που συντελείται στον πλανήτη εδώ και πολλά χρόνια. Και, για να είμαστε ρεαλιστές, μπορεί το 2030 να μην είναι τόσο μακριά, όσο νομίζουμε, ωστόσο, με στοχευμένες ενέργειες, πρόγραμμα και αξιοποίηση κάθε δυνατού εργαλείου, είναι ένας εφικτός στόχος.
Είναι αυτό αρκετό για την αντιμετώπιση της περιβαλλοντικής επιβάρυνσης; Σαφέστατα, όχι. Είναι όμως κάτι. Και κάτι σημαντικό. Και το «κάτι», είναι πάντα καλύτερο από το «τίποτα». Όπως και το «κάτι περισσότερο» είναι πάντα καλύτερο από το «κάτι λιγότερο».
Υπάρχει μια κυνική πλευρά στην όλη προσπάθεια. Ότι, την ώρα που εμείς παλεύουμε να μειώσουμε τις εκπομπές άνθρακα σε κάποια δημοτικά κτίρια και κάνουμε περιβαλλοντική εκστρατεία πίνοντας καφέ με χάρτινα καλαμάκια, τα πυρηνικά χορεύουν πάνω από τα κεφάλια όλου του πλανήτη, με τον κίνδυνο να είναι πλέον σχεδόν εκτός δυνατοτήτων ελέγχου.
Είναι σαν να πολεμάμε με σφεντόνες, απέναντι στα ίδια τα πυρηνικά. Η κυνική, λοιπόν, παραδοχή είναι ότι η μάχη είναι χαμένη από χέρι.
Υπάρχει, όμως, και η άλλη πλευρά. Αυτή που δεν επιθυμεί να πέσει αμαχητί. Εκείνη που πιστεύει ότι και ένα κτήριο μπορεί να κάνει τη διαφορά. Εκείνη που θα κάνει το χρέος που της αναλογεί και θα προσπαθήσει να καθυστερήσει ό,τι μπορεί. Δεν είναι λίγο. Και δεν είναι αμελητέο.
Σε τελική ανάλυση, όλοι μας έχουμε μερίδιο στην επιβάρυνση του πλανήτη. Μικρό, μεγάλο, τεράστιο ή ελάχιστο, δεν έχει σημασία. Ακόμα και το πιο μικρό να κάνουμε, έχει αξία. Και αυτό είναι που οφείλουμε να περάσουμε και ως μήνυμα στις επόμενες γενιές, που θα κουβαλάνε και αυτό το βάρος που τους κληροδοτούμε.
Υπάρχει μια παραβολή, που κάποτε ο ωκεανός είχε ξεβράσει εκατομμύρια αστερίες, οι οποίοι πέθαιναν στα ρηχά. Ένας ψαράς στεκόταν στην άκρη και έκλαιγε γοερά. Ένας περαστικός τον ρώτησε γιατί κλαίει κι εκείνος του απάντησε ότι νιώθει ανήμπορος που δεν μπορεί να τους σώσει. «Όχι, δεν μπορείς να τους σώσεις όλους», του είπε ο περαστικός. Και τότε πήρε έναν και τον έριξε πίσω στη θάλασσα. «Αλλά, μπόρεσες να σώσεις τουλάχιστον αυτόν». Να, λοιπόν, ένα καλό μήνυμα να ξεκινήσουμε.
Οι Δήμοι οφείλουν να δώσουν κι αυτοί τον δικό τους αγώνα. Είναι φορείς που εκ της φύσης της λειτουργίας τους, έχουν σημαντικό μερίδιο. Τα παλαιά, κακοσυντηρημένα και ενεργοβόρα κτίρια είναι μια πολύ μεγάλη πληγή, που όμως, δεν είναι αδύνατο να κλείσει.
Ένα τέτοιο παράδειγμα έρχεται και από τον Δήμο Κηφισιάς. Η πρόκληση του ουδέτερου ισοζυγίου άνθρακα είναι μπροστά. Και είναι μια ωραία πρόκληση. Η αρχή έχει ήδη γίνει. Και κάθε αρχή, μπορεί να έχει και συνέχεια. Είναι το μόνο που μπορούμε να κάνουμε. Κι ας είναι ένα κτίριο τη φορά…
