Οι εικόνες από το πεδίο μάχης έξω από το Σύνταγμα, με τα δακρυγόνα να πέφτουν βροχή, και τις πέτρες από τα ξηλωμένα «αβραμοπούλεια» μάρμαρα… νεκροταφείου σαν χαλάζι, από «γνωστούς-αγνώστους» των δυνάμεων καταστολής -πάντα είναι «κολλητοί» οι ηλίθιοι με τους προβοκάτορες- έκαναν τον γύρο του κόσμου, συνοδεύοντας τα ρεπορτάζ για το κατά πλειοψηφία «Ναι» της ελληνικής βουλής στο νέο «Μνημόνιο», το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα που επιβλήθηκε από τους Ευρωπαίους εταίρους μας, ως αντάλλαγμα για το νέο πακέτο «βοήθειας».
Το ρεπορτάζ ακολουθούσαν οι σχεδόν διθυραμβικές δηλώσεις των ευρωπαίων ηγετών και υψηλών αξιωματούχων για την «πράξη ωριμότητας» της ελληνικής κυβέρνησης, που ανοίγει τον δρόμο για τη «διάσωση» της Ελλάδας, αλλά και του ευρώ και των τραπεζών. Από πολλές απόψεις, το σκηνικό περιείχε και μια διάσταση «εθνικού μεγαλείου», της πεφιλημένης ημών πατρίδας – ανεστραμμένη εικόνα, βέβαια, από τις υπέρλαμπρες χλίδες των Ολυμπιακών Αγώνων, πριν από περίπου επτά χρόνια…
Δεν είναι και λίγο ηγέτες σαν τον Μπάρακ Ομπάμα, την Ανγκέλα Μέρκελ, αλλά και τη νέα επικεφαλής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου Κριστίν Λαγκάρντ να κρέμονται από τα χείλη του… κάθε βουλευτή Αιτωλοακαρνανίας, Κοζάνης κ.λπ., για να συνεκτιμήσουν το κόστος της διάσωσης του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος και της ζώνης του ευρώ και να προγραμματίσουν τις επόμενες κινήσεις τους στη διεθνή σκακιέρα… Κατ’ αναλογία, από το «ανθ’ ημών ο Γουλιμής» του Χαρίλαου Τρικούπη, το παραλίγο «ανθ’ ημών ο… Κουρουπλής» της… Ανγκέλα Μέρκελ -αν υπερίσχυε τελικά- θα είχε αλυσιδωτές επιπτώσεις στην «καρδιά» της ανεπτυγμένης Δύσης, με ανεξέλεγκτες συνέπειες για το νεοφιλελεύθερο οικοδόμημα, που καθόρισε την παγκόσμια οικονομία την τελευταία εικοσαετία.
«Εάν μεταδοθεί η ελληνική κρίση χρέους και σε άλλες χώρες, οι επιπτώσεις ενδέχεται να είναι μεγαλύτερες ακόμα και από την κατάρρευση της Lehman Brothers το 2008», προειδοποιούσε την προηγούμενη Δευτέρα, παραμονές της ψήφισης του Μεσοπρόθεσμου, ο επικεφαλής της Deutsche Bank, Γιόζεφ Άκερμαν. Μετριοπαθής η εκτίμηση. Αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, τα πράγματα θα ήταν πολύ χειρότερα. Το «κανόνι» της αμερικανικής τράπεζας «επιβάρυνε» το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα με απώλειες μόλις 50 δισεκατομμυρίων ευρώ. Τις συνέπειες από αυτά τα χαμένα 50 δισ. τις γνωρίζουμε καλά. Το χρέος της Ελλάδας και το «φέσι» που θα φορούσε στο παγκόσμιο πιστωτικό σύστημα, αν προχωρούσε σε στάση πληρωμών, είναι δεκαπλάσιο, της τάξης των 500 δισεκατομμυρίων ευρώ. Πρακτικά, για κάθε μία τράπεζα / χρηματοπιστωτικό οίκο / επενδυτή που θα «κέρδιζε» από τα ασφάλιστρα κινδύνου, τα περιβόητα CDs, θα κατέρρεαν δέκα. Και το «κόστος» διάσωσής τους θα ήταν ασύλληπτο και αδιανόητο, για οποιαδήποτε «εθνική» κυβέρνηση τύπου ΗΠΑ ή «υπερεθνική» ένωση, τύπου Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Το θέατρο σκιών και οι ασκήσεις ρητορείας εντός του ελληνικού κοινοβουλίου, κατά την ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου, πέρα από την τραγική -στις συγκεκριμένες περιστάσεις- αδυναμία να γίνει μια συζήτηση της προκοπής και της ουσίας για τη διαχείριση του ελληνικού χρέους, κατέδειξε για πολλοστή φορά τη δραματική ανεπάρκεια του ελληνικού πολιτικού συστήματος και την ασυγκράτητη ροπή του στη μπαλαφάρα… Το show στο βήμα της Βουλής ήταν για τις κάμερες, κομμένο και ραμμένο στα μέτρα μιας «ρηχής», «ρηχότατης» τηλε-δημοκρατίας, που «χαïδεύει» τα «αυτιά» των κομματικών ακροατηρίων, σε μια εποχή που αυτά σε όλους ανεξαιρέτως τους χώρους αραιώνουν δραματικά.
Σε ό,τι αφορά τα μεγέθη του Μεσοπρόθεσμου, ούτε καν ο νέος άρχων της οικονομίας Βαγγέλης Βενιζέλος πιστεύει ότι θα βγουν και θα βγάλουν τη χώρα από την κρίση… Το Μεσοπρόθεσμο είναι απλώς ένα ακόμη διαπραγματευτικό ατού, μια «αγορά χρόνου» έναντι της Ευρωπαϊκής Ένωσης και για λογαριασμό του γαλλογερμανικού άξονα, μέχρι να αποφασίσει τι ακριβώς θέλει να κάνει με την πολιτική ενοποίησή της – καθώς η σκέτη νομισματική, αν δεν υπάρξουν ουσιαστικές αλλαγές τόσο στις συνθήκες του Μάαστριχτ και της Λισαβόνας όσο και βήματα προς την ενιαία οικονομική διακυβέρνηση, μετράει… ανάποδα ως προς τον οριστικό ενταφιασμό της…
Μαρία Ζαρίφη
