Για αυτό η ΚΣΕ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ εισηγήθηκε προς τις Τοπικές της Επιτροπές την απόρριψη της εκλογικής συνεργασίας με την ΛΑ.Ε. Το σύνολο των ΤΕ που συνεδρίασαν έως τώρα υιοθέτησαν την εισήγηση της ΚΣΕ με συντριπτική πλειοψηφία.
Επομένως η ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα παρέμβει αυτόνομα στις εκλογές. Καλεί όλες τις δυνάμεις, αγωνιστές και συλλογικότητες που συμφωνούν με μια πολιτική ρήξης / ανατροπής με την πολιτική κεφαλαίου-ΕΕ-ΔΝΤ και το πρόγραμμα στόχων που αποτυπώνεται στο «ανοιχτό κάλεσμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ», στην «κοινή δήλωση» των 4 οργανώσεων κλπ να δώσουν την επερχόμενη εκλογική μάχη από θέσεις πολιτικής και εκλογικής συνεργασίας με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ.
Οι άλλες δυνάμεις:
Ο ΣΥΡΙΖΑ θα προσπαθήσει να παρουσιάσει μια πορεία «αριστερής» και με «κοινωνική ευαισθησία» διαχείρισης του μνημονίου. Να υποστηρίξει ότι η μη επανεκλογή του θα δικαιώσει την «αριστερή παρένθεση». Να θέσει το ψεύτικο δίλημμα «μνημόνιο με ευρώ η μνημόνιο με δραχμή». Στόχος να διατηρήσει, με την στήριξη της αστικής τάξης και της ΕΕ, την πρωτοκαθεδρία του στο αστικό πολιτικό σύστημα στις μελλοντικές κυβερνητικές λύσεις. Χρειάζεται ισχυρή αντιπαράθεση με την επιχειρηματολογία του.
Η ΝΔ, παρότι φθαρμένη και με κρίση ηγεσίας, προσπαθεί να επανακάμψει φιλοδοξώντας την πρωτοκαθεδρία (με βάση και την κρίση στο ΣΥΡΙΖΑ και τους ΑΝΕΛ) στο νέο μετεκλογικό σκηνικό. Παραμένει ο βασικός εγγυητής του συστήματος και της «ευρωπαϊκής πορείας της χώρας». Προβάλλει και προωθεί την πολιτική της «εθνικής ενότητας». Επιχειρεί, μέσα από την κριτική σε επιμέρους πλευρές του μνημονίου να αποκαταστήσει τους τραυματισμένους δεσμούς με μικρομεσαία στρώματα.
Το ΠΟΤΑΜΙ, το χαϊδεμένο παιδί των καναλαρχών και της ΕΕ, με τον ρόλο του στο δημοψήφισμα έδειξε ότι αποτελεί μία από τις πιο αντιδραστικές δυνάμεις την ελληνική κοινωνία. Συμβάλλει στη σταθερότητα του συστήματος σε κάθε επικίνδυνη στροφή, πιέζει για όλο και πιο αντιδραστικές αλλαγές. Ο ρόλος του παραμένει εξαιρετικά επικίνδυνος και μια ορισμένη διείσδυσή του σε τμήματα της διανόησης και της νεολαίας πρέπει να αντιμετωπιστεί με ιδιαίτερο μέτωπο απέναντί του.
Το ΠΑΣΟΚ θα προσπαθήσει να κερδίσει χώρο «στα κεντροαριστερά» του ΣΥΡΙΖΑ, οικοδομώντας μια «συνεπή κεντραριστερά». Η στρατηγική του παραμένει η ίδια, παρά την αλλαγή ηγεσίας. Δύσκολα θα καταφέρει να ξεπεράσει τα ιστορικά του αδιέξοδα και πιθανότατα η κατάρρευσή του θα συνεχιστεί.
Συνολικά οι δυνάμεις του ΝΑΙ στο δημοψήφισμα έχουν υποστεί μια πρόσφατη σκληρή ήττα. Παρά την ευκαιρία που τους δίνει η «προσγείωση προς τον ρεαλισμό» της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ, η «συνυπευθυνότητα» και η συνολική τους εμποδίζει την δημιουργία ρεύματος προς τα δεξιά,. Μια μαχητική καμπάνια από τα αριστερά με την καθοριστική συμβολή της ΑΝΤΑΡΣΥΑ μπορεί να τους στερήσει κάθε ελπίδα να σηκώσουν κεφάλι.
Η Χρυσή Αυγή προσπαθεί να εμφανιστεί σαν «πατριωτική αντιμνημονιακή αντιπολίτευση», καραδοκεί να συσπειρώσει τον αντιμνημονιακό, πατριωτικό, αντιαριστερό κόσμο που «προδόθηκε», όπως λένε, για μια ακόμη φορά, τώρα από την αριστερά και τους ΑΝΕΛ.. Δεν πρέπει να υπάρχει κανένας εφησυχασμός, να παλέψουμε για την ισόβια καταδίκη της εγκληματικής συμμορίας αλλά και στο πλευρό των προσφύγων και των μεταναστών ενάντια στη ρατσιστική ισλαμοφοβία και την Ευρώπη – φρούριο.
Βάση και αφετηρία της πολιτικής μας εξόρμησης στις εκλογές είναι το κεντρικό συμπέρασμα που προέκυψε από την τραυματική για τον λαό και την αριστερά εμπειρία της 6μηνης διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Ότι για να καταργηθούν τα μνημόνια χρειάζεται εδώ και τώρα ρήξη και ανατροπή με κεφάλαιο-ΕΕ-ΔΝΤ. Μια ρήξη που μπορεί να την κάνει μόνο ο οργανωμένος λαός με τα όργανα και το μέτωπό του. Για να ανοίξει ο δρόμος για την ανατροπή του καπιταλισμού, για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση.
Καμιά «φιλολαϊκή», «ενδιάμεση» και διαχειριστική πρόταση δεν μπορεί να υπάρξει στα πλαίσια του «ευρωπαϊκού» και καπιταλιστικού μονόδρομου. Αυτό είναι ΤΟ ΚΥΡΙΟ ΚΑΙ ΒΑΣΙΚΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ όλης της προηγούμενης περιόδου.
Στο κεντρικό ερώτημα ποιος θα κάνει πράξη την ανατροπή της αντεργατικής επίθεσης, απαντάμε: Η ανατροπή περνά μέσα από την πάλη για την αντεπίθεση και ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού, λαϊκού και νεολαιίστικου κινήματος, την οικοδόμηση των οργάνων αγώνα κι επιβολής της λαϊκής θέλησης, τον κλονισμό της εξουσίας του κεφαλαίου και τελικά την κυβέρνηση και την εξουσία των εργαζομένων.
Πάνω στην βάση αυτή προκύπτουν, με βάση την πείρα των μαζών ορισμένα βασικά συμπεράσματα τα οποία μπορούν και πρέπει να γίνουν μαζικά κτήμα των εργαζόμενων.
Πρώτο: Δεν υπάρχει καμιά περίπτωση για φιλολαϊκές αλλαγές μέσα στο πλαίσιο της ευρωζώνης και της ΕΕ. Η ρήξη/αποδέσμευση από αυτούς τους μηχανισμούς του κεφαλαίου είναι προϋπόθεση για να ζήσει ο λαός.
Δεύτερο: Δεν υπάρχει καμιά περίπτωση για φιλολαϊκές αλλαγές χωρίς ρήξη με την αστική τάξη, ντόπια και ξένη (τραπεζίτες, μονοπωλιακούς ομίλους, πολυεθνικές, εφοπλιστές κ.λπ.), χωρίς να κλονιστεί και τελικά να αφαιρεθεί ο πλούτος, η ιδιοκτησία και η εξουσία των δυνάμεων του κεφαλαίου
Τρίτο: Δεν μπορεί να γίνει «εργαλείο» και «όχημα» για την ανατροπή μια «αριστερή κυβέρνηση», που θα εγκλωβίζεται στα όρια του «κοινοβουλευτικού δρόμου» και θα δρα μέσα στα πλαίσια των ιμπεριαλιστικών μηχανισμών (ΕΕ, ΝΑΤΟ), της εξουσίας του κεφαλαίου και του σημερινού αστικού κράτους, έξω από την δημιουργία και ανάπτυξη αυτοτελών οργάνων αγώνα κι επιβολής της λαϊκής θέλησης. Αυτή η ρεφορμιστική λογική οδήγησε στη ψήφιση νέου μνημόνιου. Για αυτό και εκδοχές μιας «αληθινής κυβέρνησης της αριστεράς» κινδυνεύουν να επαναλαμβάνουν το ίδιο λάθος.
