Με τη φράση «η αληθινή αξία της Τέχνης δεν βρίσκεται σε αυτό που είναι, αλλά σε αυτό που υπαινίσσεται», φράση που ειπώθηκε από τον μεγάλο σκηνοθέτη, Πήτερ Μπρουκ, με την οποία και «κλείνει» την αποκλειστική του συνέντευξη, ο πιανίστας και σαξοφωνίστας, Τάκης Πατερέλης, σε βάζει κατευθείαν στην εξήγηση της επιλογής των συνθέσεων του Γκουρτζίεφ.
Κι αυτό, γιατί με τη μουσική του μεγάλου Έλληνα Φιλόσοφου του Πόντου,Γιώργου Γεωργιάδη(Γκουρτζίεφ), θα έχουν την ευκαιρία οι Κηφισιώτες να «επικοινωνήσουν» στις 14 Μαρτίου, σε μια συναυλία – σταθμό για τα τοπικά μουσικά δρώμενα. Μια συναυλία, όπου ο καταξιωμένος καλλιτέχνης θα προσεγγίσει τη μουσική του Γκουρτζίεφ με τον σεβασμό που της αρμόζει, αφού είναι «μια μουσική ιδιαίτερης ποιότητας και δυναμικής λιτότητας», η οποίααπαιτείμια ιδιαίτερα «επίπονη προσπάθεια να είσαι ένας αντικειμενικός φορέας αυτών των ιδεών που προβάλλονται μέσω των ήχων».
Συνέντευξη: Νίκος Καραβάσιος
Μουσική Γιώργου Γεωργιάδη. Γιατί αυτό;Τι σημαίνει για εσάς, προσωπικά, αυτή η επιλογή;
Η ενασχόλησή μου με τη μουσική του μεγάλου Έλληνα Φιλόσοφου του Πόντου Γιώργου Γεωργιάδη(Γκουρτζίεφ), συνδέεται άμεσα με την προσπάθεια της πρακτικής εφαρμογής των ιδεών του για την ανάπτυξη της Συνείδησης, της Εργασίας στον εαυτό, όπως είναι ευρύτερα γνωστή. Το Ίδρυμα Γκουρτζίεφ, που ιδρύθηκε το 1976 από τονκ. Δημήτρη Περετζή, είναι ο ζωντανός φορέας της διδασκαλίας του Γκουρτζίεφ στην Ελλάδα, όπως επίσης και η Θεατρική Ομάδα «ΡΟΔΑ», η οποία ιδρύθηκε το 1991 από την κα Μαρία Περετζή, που μελετά, με όχημα την θεατρική αλλά και την μουσική τέχνη, τις ιδέες του Γκουρτζίεφ.
Πώς αντιμετωπίσατε αυτή την ιδιαίτερα πρωτοποριακή έμπνευση;
Κάθε φορά προσπαθώ να προσεγγίζω την μουσική του Γκουρτζίεφ με τον σεβασμό που της αρμόζει. Βλέπετε,είναι μια μουσική ιδιαίτερης ποιότητας και δυναμικής λιτότητας, η οποία, κατά την άποψή μου,απαιτεί από τον εκτελεστή να προσπαθεί την κάθε στιγμή να βρίσκει την ισορροπία μεταξύ μιας «ψυχρής» ερμηνείας και μία ερμηνείας που διακατέχεται από συναισθηματικές υπερβολές και ωραιοποιήσεις. Η επίπονη προσπάθεια να είσαι ένας «αντικειμενικός φορέας» αυτών των ιδεών που προβάλλονται μέσω των ήχων.
Το κοινό της Κηφισιάς από χρόνια θεωρείται άκρως απαιτητικό. Έχετε προετοιμαστεί για αυτό;
Η μουσική του Γκουρτζίεφ χρειάζεται ένα απαιτητικό κοινό! Ένα κοινό «ανοιχτό» στη λησμονημένη λειτουργία της Μουσικήςκαι της Τέχνης γενικότερα, που είναι η Ψυχαγωγία.Δηλαδή, η αγωγή της ψυχής. Με αυτή την οπτική ανυπομονώ να συμμετέχουμε όλοι όσοι θα είμαστε παρόντες στις 14 Μαρτίου σε αυτή τη «Μαγική Επικοινωνία!».
Με κλασικές μουσικές σπουδές στο πιάνο, πώς «περάσατε» στη τζαζ και στο σαξόφωνο;
Στα χρόνια της εφηβείας μου γοητεύτηκα από τον ήχο της τζαζ, ειδικότερα όπως αυτός εκφραζόταν από τους μεγάλους σαξοφωνίστες. Έτσι, αποφάσισα να ξεκινήσω μόνος μου την εκμάθηση του σαξοφώνου, παράλληλα με τις κλασσικές σπουδές πιάνου. Αργότερα, φοίτησα στοBerkleeCollegeofMusic της Βοστώνης, εμπλουτίζοντας τις γνώσεις μου στην τζαζ σύνθεση, ενορχήστρωση και αυτοσχεδιασμό.
Παρουσιάζετε ένα αρκετά πλούσιο διδακτικό έργο. Ποιά είναι τα συμπεράσματά σας από αυτό, σε σχέση με το ελληνικό κοινό;
Έχοντας μία τριαντάχρονη πρακτική στη διδασκαλία της τζαζ, έχω δει και έχω αντιμετωπίσει πολλές διαφορετικές περιπτώσειςανθρώπων. Κάποιος έχει περισσότερες δεξιότητες από κάποιον άλλον, κάποιος είναι πιο μελετηρός, άλλος δεν έχει ξεκαθαρίσει τί ακριβώς θέλει κλπ… αλλά θεωρώ ότι αυτό δεν θα έπρεπε να περιοριστεί μόνο για τον Έλληνα, αλλά είναι τάσεις και συμπεριφορές που υπάρχουν σε όλους του ανθρώπους ανεξαρτήτως εθνικότητας.
Πώς ανταποκρίνεται ο Έλληνας στα ακούσματα, αλλά και τη μάθηση των ιδιαίτερων μουσικών κομματιών;
Όλα αυτά τα χρόνια που παρουσιάζεται η μουσική του Γκουρτζίεφ από την ομάδα «ΡΟΔΑ», όπως επίσης και από τις ατομικέςμου συναυλίες, μου κάνει ιδιαίτερη εντύπωση η «ησυχία» που δημιουργείται στο κοινό. Μία ησυχία που θεωρώ ότι δεν έχει να κάνει με τον συνηθισμένο «καθωσπρεπισμό», αλλά σαν ο κόσμος να διαισθάνεται ότι υπάρχει κάτι άλλο που πρέπει να «αφουγκραστεί» μέσα από αυτήν τη μουσική και με τον τρόπο που παρουσιάζεται από τους ερμηνευτές ή τον ερμηνευτή. Όλη αυτή η κατάσταση μου φέρνει συχνά στο μυαλό μία φράση του μεγάλου σκηνοθέτη Πήτερ Μπρουκ: «Η αληθινή αξία της Τέχνης δεν βρίσκεται σε αυτό που είναι,αλλά σε αυτό που υπαινίσσεται!».
