Από την έντυπη έκδοση της εβδομαδιαίας Αμαρυσίας – 24/10/2026
H κοινωνική οργή ξεχειλίζει στους δρόμους της Ευρώπης, προκαλώντας πονοκέφαλο στις πολιτικές ηγεσίες και αναδεικνύοντας τις βαθιές αντιθέσεις που εξακολουθούν να διαπερνούν τη Γηραιά Ήπειρο. Ακρίβεια, στεγαστική κρίση, περικοπές στις δημόσιες υπηρεσίες και αμφισβήτηση του πολιτικού συστήματος μαζί με φαινόμενα διαφθοράς, διαμορφώνουν ένα εκρηκτικό μείγμα, με τις διαδηλώσεις να αποκτούν ολοένα και πιο έντονα πολιτικά χαρακτηριστικά και τη δυσαρέσκεια να αγγίζει ευρύτερα στρώματα του πληθυσμού και ιδιαίτερα τους νέους.
Το γαλλικό χάος
Στο επίκεντρο βρίσκεται ασφαλώς η Γαλλία, όπου οι μεγάλες κινητοποιήσεις των προηγούμενων ημερών εξελίχθηκαν σε μια από τις σοβαρότερες δοκιμασίες των τελευταίων μηνών για τον Εμμανουέλ Μακρόν και έπεται συνέχεια. Σχεδόν 1 εκατ. πολίτες συμμετείχαν σε περίπου 110 διαδηλώσεις σε ολόκληρη τη χώρα και στο Παρίσι, στη Μασσαλία, στη Λυών και σε άλλες μεγάλες πόλεις σημειώθηκαν σφοδρές συγκρούσεις με την αστυνομία, λεηλασίες, εμπρησμοί και εκτεταμένες καταστροφές. Η κυβέρνηση καταδίκασε τις βιαιότητες, αποδίδοντας σημαντικό μέρος των επεισοδίων σε ομάδες της ριζοσπαστικής Αριστεράς, αλλά το πρόβλημα δείχνει πιο βαθύ. Η συμμετοχή μαθητών, φοιτητών, συνδικάτων και πολιτών που διαμαρτύρονται για το κόστος ζωής αποτυπώνει μια συσσωρευμένη κοινωνική δυσαρέσκεια.
Και στο βάθος Λεπέν
Η πολιτική διάσταση των κινητοποιήσεων στις γαλλικές πόλεις είναι εξίσου σημαντική. Η Μαρίν Λεπέν και η γαλλική Ακροδεξιά επιχειρούν να αξιοποιήσουν το κλίμα ανασφάλειας έχοντας και ως σύμμαχο την άνοδο της δημοφιλίας της που καταγράφουν τον τελευταίο καιρό οι δημοσκοπήσεις που βλέπουν το φως της δημοσιότητας. Από την άλλη, ο (αριστερός) Ζαν Λυκ Μελανσόν επενδύει στη δυναμική των κινητοποιήσεων, ζητώντας ριζική αλλαγή πολιτικής. Με τις προεδρικές εκλογές του 2027 να πλησιάζουν, η κοινωνική ένταση μετατρέπεται σταδιακά σε παράγοντα αναδιάταξης των πολιτικών συσχετισμών και η Λεπέν βρίσκεται στο κατώφλι του Μεγάρου των Ηλυσίων, απειλώντας με ανατροπές ολόκληρη την Ευρώπη.
Η εξάπλωση των διαδηλώσεων
Αντίστοιχες πιέσεις, αν και με διαφορετική ένταση και χαρακτηριστικά, καταγράφονται και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Στην Ιταλία, όπου κυριαρχεί το αυξημένο κόστος ζωής και η οικονομική ανασφάλεια, στο Βέλγιο με τις περικοπές στις δημόσιες υπηρεσίες σε πρώτο πλάνο, στην Πορτογαλία και την Ισπανία, όπου η στεγαστική κρίση βρίσκεται στο επίκεντρο της κοινωνικής δυσαρέσκειας, με αποτέλεσμα στην περίπτωση της Ισπανίας να οριστούν πρόωρες εκλογές.
Αλλά και στα Βαλκάνια, η Αλβανία αποτελεί μια διαφορετική, αλλά εξίσου χαρακτηριστική περίπτωση πολιτικής αμφισβήτησης. Οι καταγγελίες για διαφθορά, η ανεργία και η ανέχεια τροφοδοτούν την αντιπαράθεση με την κυβέρνηση του Έντι Ράμα. Τα Τίρανα έχουν μετατραπεί σε ένα απέραντο πεδίο μάχης εδώ και πολλές ημέρες και οι προοπτικές δείχνουν μάλλον δυσοίωνες, αφού και οι δύο πλευρές -κυβέρνηση και διαδηλωτές- είναι ανυποχώρητοι.
