Πριν από μερικά χρόνια, σύμφωνα με τη Δύση, η Λευκορωσία ήταν η «τελευταία δικτατορία στην Ευρώπη» (προτελευταία, μάλλον, ήταν η Γιουγκοσλαβία επί Μιλόσεβιτς…) και τόσο ο Πρόεδρός της, Αλεξάντερ Λουκασένκο, όσο και τα μέλη της κυβέρνησής του, δεν είχαν τη δυνατότητα να ταξιδέψουν εντός των συνόρων της Ε.Ε. Ποιος ξεχνά, άραγε, ότι στους αλήστου μνήμης Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας η τότε ελληνική κυβέρνηση, υποκύπτοντας σε «πιέσεις της Διεθνούς Κοινότητας», αρνήθηκε να χορηγήσει άδεια εισόδου στη χώρα στον υπουργό Αθλητισμού της Λευκορωσίας, κατά παράβαση κάθε ηθικής τάξης και πρακτικής.
Την ίδια εκείνη περίοδο, η Ρωσία και δευτερευόντως η Κίνα αποτελούσαν τα δύο σοβαρά στηρίγματα της χώρας στο διεθνές οικονομικό και γεωπολιτικό σκηνικό. Σήμερα τα πράγματα έχουν κάπως αλλάξει. Κάτω από την εμπνευσμένη καθοδήγηση ενός πραγματικά λαμπρού ηγέτη , του Αλεξάντερ Λουκασένκο, η Λευκορωσία κατάφερε να ελιχθεί επιτυχώς -αν και όχι χωρίς δυσκολίες- ανάμεσα στις Συμπληγάδες της διεθνούς οικονομικής κρίσης και των αυξανόμενων γεωπολιτικών αντιθέσεων μεταξύ Η.Π.Α.-Ε.Ε.-Ρωσίας.
Οι σχέσεις με τη Μόσχα μπορεί να έχουν διαταραχθεί εμφανώς, καθώς το Κρεμλίνο έχει μπερδέψει τις έννοιες «συμμαχία» και «ηγεμονία», όμως οι καλές σχέσεις με την Κίνα παραμένουν σταθερές, η Βενεζουέλα και το Ιράν έχουν αναδειχθεί σε άριστους φίλους της Λευκορωσίας (ειδικά η βοήθεια σε πετρέλαιο από τον Τσάβες είναι ζωτικής σημασίας), ενώ σταδιακά και οι δυτικές χώρες αρχίζουν να διάκεινται φιλικότερα προς το Μινσκ.
Η ταξιδιωτική απαγόρευση για τα κυβερνητικά στελέχη έχει αρθεί, ενώ το καλοκαίρι επίσημη επίσκεψη πραγματοποίησε ο Ιταλός πρωθυπουργός, Σίλβιο Μπερλουσκόνι. Μέσα σε αυτό το κλίμα, η χώρα ετοιμάζεται για τις προεδρικές εκλογές της 19ης Δεκεμβρίου. Υποψήφιος, για μιαν ακόμη φορά, ο Αλεξάντερ Λουκασένκο. Ο άνθρωπος που ξαναέκανε τη Λευκορωσία χώρα με τιμή, υπόληψη και αυτοεκτίμηση.
Ο άνθρωπος που το 1994 παρέλαβε μια χώρα έρμαιο στις διαθέσεις του κάθε είδους εγκληματία, με την οικονομία καθημαγμένη (πληθωρισμός 1000% και διψήφια ποσοστά ανεργίας), με τον κρατικό μηχανισμό διαλυμένο και απόλυτα διεφθαρμένο και σε εύλογο χρονικό διάστημα δημιούργησε μια ευνομούμενη πολιτεία. Ο άνθρωπος που κατάφερε να βγάλει τη Λευκορωσία σχεδόν αλώβητη από τις δύσκολες οικονομικές και πολιτικές συγκυρίες, χωρίς ποτέ να την προσδέσει στο άρμα κάποιου ισχυρού παίκτη στη γεωπολιτική σκακιέρα, μετατρέποντάς τη σε Μπανανία.
Απέναντί του έχει 9 διαφορετικούς αντιπάλους, από τις διάφορες τάσεις της ανίσχυρης και κατακερματισμένης αντιπολίτευσης. Κάποιοι εμφανίζονται ως εκλεκτοί της Δύσης, κάποιοι άλλοι της Μόσχας και κάποιοι προβάλλουν μια πιο εθνικιστική ρητορική. Όλοι τους, όμως, χωρίς την παραμικρή εξαίρεση, βάλλουν κατά του Λουκασένκο, κατηγορώντας τον για αντιδημοκρατικές πρακτικές. Βέβαια, αν κάποιος κάνει μια βόλτα στους δρόμους του Μινσκ, θα δει δεκάδες περίπτερα των υποψηφίων της αντιπολίτευσης, οπαδούς της να μοιράζουν απρόσκοπτα φυλλάδια και τους υποψηφίους της να εμφανίζονται στην κρατική τηλεόραση. Ό,τι ακριβώς συμβαίνει, δηλαδή, σε κάθε δυτικού τύπου δημοκρατία. Επιπλέον, το Διαδίκτυο βρίσκεται κυριολεκτικά στα χέρια της αντιπολίτευσης και κάθε φιλοκυβερνητική φωνή στο χώρο αποτελεί είδος εν ανεπαρκεία.
Η αίσθηση που επικρατεί είναι ότι η επανεκλογή Λουκασένκο είναι παραπάνω από βέβαιη. Κυρίως γιατί ο λευκορωσικός λαός εκτιμά τα όσα ο ηγέτης του έχει καταφέρει, κυβερνώντας αποφασιστικά μία χώρα με ελάχιστα διεθνή στηρίγματα, χωρίς πλουτοπαραγωγικές πηγές, με εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς να βυσσοδομούν εναντίον της.
Η αντιπολίτευση, φυσικά, έχει ήδη αρχίσει να εξυφαίνει το χιλιοπαιγμένο σενάριο της «εκλογικής νοθείας», αναμένοντας τη συντριβή στις κάλπες και ευελπιστώντας ότι θα μπορέσει να προκαλέσει κάποιου είδους αναταραχή μετεκλογικά, στα πρότυπα των πολύχρωμων… «επαναστάσεων» σε άλλες πρώην σοβιετικές δημοκρατίες. Ευσεβείς πόθοι και τίποτα περισσότερο. Γιατί απέναντί σε όλους αυτούς υπάρχει ο Αλεξάντερ Λουκασένκο. Ο άνθρωπος που δεν χάνει ποτέ!
Νίκος Μπαλιδάκης
