ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΡΑΠΟΓΛΟΥ
Μετά από μια έντονη δημιουργικά χρονιά, είναι έτοιμος να ανοίξει τα «φτερά» του σε νέους δρόμους, ακόμα πιο ενδιαφέροντες και να θέσει στον εαυτό του καινούριες προκλήσεις.
Με μια σημαντική εμπειρία στο θέατρο και τον κινηματογράφο, με βραβευμένες παραστάσεις και ταινίες και πολλή, σκληρή δουλειά, η επόμενη δεκαετία ευελπιστεί να του φέρει ευχάριστες εκπλήξεις.
Ο σκηνοθέτης Θοδωρής Βουρνάς, μιλάει στην ΑΜΑΡΥΣΙΑ για την παράσταση «Οι λέξεις των άλλων», τις ταινίες του «Reuniverse» και «Σκάψε!», τις προσωπικές του μάχες, αλλά και το όνειρό του να ξανακερδίσει τη ζωή που δεν έζησε έως τώρα.
Το 2025, ήταν μια χρονιά δημιουργική. Ταινίες, θέατρο, ταξίδια. Τι αίσθηση σου άφησε σε προσωπικό και επαγγελματικό επίπεδο;
Το 2025 ίσως να μην ήταν ο πιο γεμάτος σε σχέση με τους προηγούμενους χρόνους, αλλά ήταν ίσως ο πιο κομβικός. Ένιωσα ότι είχα μία μεγάλη προσωπική εξέλιξη στο πώς σκέφτομαι, πώς αντιλαμβάνομαι, πώς οριοθετούμαι και πώς βάζω τους στόχους μου, το οποίο ήρθε πιο πολύ από την ανάγκη μου να αναζητήσω νέες προκλήσεις και να υπάρξω δημιουργικός σε διαφορετικά περιβάλλοντα. Τώρα που έφυγε αυτός ο χρόνος, νιώθω αισιόδοξος και είναι κάτι που δεν το ένιωθα τα προηγούμενα χρόνια.
Η χρονιά έκλεισε με μια σημαντική θεατρική επιτυχία. «Οι Λέξεις των άλλων» θριάμβευσαν και πήραν παράταση ως τον Μάρτη.
«Οι Λέξεις των άλλων» ήταν ένα στοίχημα. Όταν μου έδωσε το έργο ο Μάνος Θηραίος, ήμουν σε μια φάση που δεν θα φανταζόμουν να κάνω αυτήν την παράσταση. Ωστόσο, διάβασα το έργο με ενδιαφέρον. Τον Μάνο τον γνωρίζω αρκετά χρόνια και μου άρεσαν πολύ τα κείμενα που γράφει ως κριτικές, οπότε ήμουν πολύ περίεργος να δω πώς έχει γράψει ένα θεατρικό. Ήταν ένα καθαρά γραμμένο, θεατρικό έργο, το οποίο ένιωσα ότι πρέπει να έρθει σε αποτέλεσμα, χωρίς να περιμένουμε τη σωστή στιγμή. Η σωστή στιγμή ήταν… τώρα!
Επιλογή που σας δικαίωσε!
Το έργο το δικαίωσαν οι συγκυρίες. Ξεκινήσαμε δειλά δειλά στο τέλος της προηγούμενης σεζόν, επανήλθαμε, συνεχίζουμε. Είναι ένα έργο το οποίο ήρθε στη σωστή στιγμή για να διαγράψει τη σωστή διαδρομή.
Υπάρχει κάποιο στοιχείο ή χαρακτήρας του που σε έχει στιγματίσει περισσότερο;
Δεν μπορώ να πω ότι με στιγμάτισε, αλλά θα αναφέρω το εξής: Αρχικά ο Μάνος είχε έναν άλλο τίτλο στο έργο, όμως, προσπαθώντας να βρούμε τον κατάλληλο, κάποια στιγμή ανέφερε τη φράση «Οι λέξεις των άλλων», που υπάρχει στο κείμενο. Ένιωσα ότι χαρακτηρίζει το έργο διότι νιώθω ότι τα βιώματα των πρωταγωνιστών που τους κράτησαν πίσω, έχουν να κάνουν πάρα πολύ με τα «θέλω» των άλλων. Ήταν, όμως, και κάτι που είδα και στον εαυτό μου. Ότι πολλές φορές τα «θέλω» των άλλων έχουν ορίσει περισσότερο τα δικά μου. Ο τίτλος του έργου λειτούργησε και προσωπικά και ίσως εν μέρει σαν μία μικρή… χιονοστιβάδα για να παρακινήσει άλλα πράγματα εκτός θεάτρου.
Αυτός είναι και ο παιδαγωγικός χαρακτήρας του θεάτρου. Μας κάνει να σκεφτόμαστε και να βλέπουμε και τη δική μας ζωή με άλλο μάτι.
Το θέατρο από τη γέννησή του είναι μία τέχνη που καθένας λαμβάνει υποκειμενικά. Αυτό που θέλει να δώσει ο δημιουργός περνάει κάθε φορά στον κάθε θεατή βάσει των δικών του βιωμάτων και βάσει των πραγμάτων που ψάχνει να δει ή έχει την ανάγκη να ταυτιστεί. Το θέατρο είναι θεραπευτικό. Κάθε μορφή τέχνης θεωρώ ότι έχει θεραπευτική δύναμη, αλλά το θέατρο πολλές φορές γίνεται και ένας πολύ καλός καθρέφτης για να δούμε πράγματα, που δεν μπορούμε να δούμε στην πορεία της καθημερινότητάς μας.
Βιώνοντας το κείμενο από τη γέννησή του μέχρι τη στιγμή που ζωντάνεψε επί σκηνής, πώς σε επηρέασε σε προσωπικό επίπεδο;
Η πιο ειλικρινής απάντηση που μπορώ να δώσω, είναι ότι το έργο το αγάπησα. Με επηρέασε πολύ, το πόσο δόθηκε και ήταν αποφασισμένος να το στηρίξει ο συγγραφέας και παραγωγός, Μάνος Θηραίος. Πέρα από κάθε προσδοκία έμεινε επίμονα να το φροντίζει σαν να είναι παιδί του. Και αυτό μεγάλωσε, άνθησε και πλέον είναι σαν να έχει σχεδόν ενηλικιωθεί. Βλέποντας τον Μάνο να έχει αγαπήσει κάτι τόσο πολύ, μου δημιούργησε μια ιδιαίτερη χαρά. Θα ήταν μια άλλη παράσταση, όμως, εξελίχθηκε βλέποντάς τον να δίνεται ολοκληρωτικά. Είναι ένας συγγραφέας που θα χαρώ πολύ να δω – από τη θέση του θεατή – το επόμενο του έργο, με μεγάλη ανυπομονησία.
Όταν θα κλείσει πια αυτός ο κύκλος, τι θα ήθελες να σου αφήσει ως αίσθηση;
Άκουσα πολύ ωραία λόγια από τον κόσμο για την παράσταση. Μου αρέσει που παίρνω μηνύματα στο κινητό μου από κάποιον τυχαίο άνθρωπο, που θα μου πει ότι την είδε και θα συνοδεύεται με κάτι καλό. «Οι λέξεις των άλλων» μου έχουν αφήσει μια γλυκιά διάθεση σαν μια παράσταση που είχα λίγο καιρό να κάνω.
Το 2025 όμως ήταν και κινηματογραφικό έτος με δύο ταινίες. Αρχικά, είδαμε ολοκληρωμένο το «Reuniverse», μια ταινία που την περιμέναμε καιρό.
Το «Reuniverse» είναι μια μεγάλου μήκους ταινία μου, που βρήκε επιτέλους τον δρόμο της προς τον κινηματογράφο. Ήταν μια ταινία που μπορώ να πω ότι ξεκίνησε πριν σχεδόν μια δεκαετία ως μια τελείως διαφορετική ιδέα. Ήταν απίστευτο το ταξίδι της: από το να γραφτεί το σενάριο, να μπει στο ντουλάπι, να μείνει στο ντουλάπι, να πιάσει σκόνη, να φυσήξουμε αυτή τη σκόνη, να το εμπιστευτεί η Correct Creative Productions, να γίνει ταινία, να μονταριστεί και να φτάσει να βγει στον κινηματογράφο… ελπίζω να μην είναι πάντα τόσο μεγάλη η διαδικασία, αλλά, πραγματικά, ήταν ένα μάθημα ζωής! Έμαθα να προσαρμόζομαι, να το αγαπώ, να με ξανακερδίζει κάθε φορά και να νιώσω αυτή τη μεγάλη ικανοποίηση, να το βλέπω μαζί με τους θεατές στην αίθουσα.
Τι πραγματεύεται η ταινία;
Το «Reuniverse» είναι μια ταινία που έχει να κάνει με το πού είμαστε στη ζωή μας και πού θα μπορούσαμε να είμαστε, αν είχαμε πάρει διαφορετικές επιλογές. Βλέπουμε ένα reunion παλιών φίλων. Ένα καιρικό φαινόμενο δημιουργεί παράλληλα σύμπαντα, στα οποία εισβάλει η όχι και τόσο καλή εκδοχή του εαυτού τους και διεκδικεί τη θέση της, παράλληλα, με κάποιους από τους χαρακτήρες, οι οποίοι είναι μοναδικοί. Στο ένα σύμπαν δεν ζει ο ένας και στο άλλο δεν ζει ο άλλος. Όλο αυτό το μεγάλο υπερφυσικό ανακάτεμα του «Reuniverse» είναι ένα ταξίδι αναζήτησης της καλύτερης εκδοχής του εαυτού μας. Είναι σαν ένα τρενάκι του Luna Park. Πηγαίνει απότομα, γρήγορα, μπορεί και να σε διασκεδάσει και να σου δώσει ένα αισιόδοξο μήνυμα.
Πώς ήταν η πρώτη αίσθηση όταν την είδες την ταινία ολοκληρωμένη στο πανί;
Ήταν μια πολύ μεγάλη αίσθηση ικανοποίησης. Ίσως επειδή ήταν μια ταινία που τόσο καιρό περίμενα να φτάσει, στην πρώτη της προβολή συγκέντρωσε πάρα πολύ αγαπημένο μου κόσμο. Μια ταινία που είναι για ένα reunion παλιών φίλων, με έφερε στην πρεμιέρα της στο να συναντήσω πολλούς, παλιούς και καινούριους, φίλους. Ήταν ένα μίνι δικό μου reunion και πραγματικά νομίζω ότι ήταν μια από τις πιο γλυκές ημέρες του 2025.
Σε αυτή τη δεκαετία της δημιουργίας πόσο άλλαξες εσύ καλλιτεχνικά, δημιουργικά και προσωπικά;
Από τη μέρα που ξεκίνησε να υπάρχει το «Reuniverse» σαν ιδέα, μεσολάβησαν τρεις-τέσσερις ταινίες μικρού μήκους και άλλη μια μεγάλου. Αν το είχα ολοκληρώσει πολύ κοντά στη δημιουργία του, θα έκανα μια άλλη ταινία. Ήμουν σε μια προηγούμενη δεκαετία της ζωής μου, όταν και έβλεπα τα πράγματα από μια άλλη οπτική, η οποία περιείχε και μικρότερη αυτογνωσία, πιο πολλή ίσως τόλμη αλλά και μεγάλη ανασφάλεια. Το «Reuniverse» έγινε στο σημείο της ζωής μου που ήμουν ίσως λιγότερο τολμηρός, αλλά πιο ασφαλής και με καλύτερη γνώση. Είναι ουσιαστικά για μένα ένα μάθημα ότι κάθε ηλικία έχει και τα χαρίσματά της. Το αγαπώ ακριβώς όπως έγινε και μου θυμίζει ότι είμαι καλά.
Άρα η υπομονή τελικά είναι αρετή.
Η αλήθεια είναι ότι πιστεύω ότι το καλύτερο είναι τα πράγματα να γίνονται και όχι να παίρνουν χρόνο. Ήταν οι συγκυρίες, μεσολάβησε και ένας covid που μας πάγωσε λίγο, αλλά στο τέλος της ημέρας το ποτήρι έμεινε μισογεμάτο!
Η ταινία δεν έμεινε μόνο στην Ελλάδα, πήγε και σε φεστιβάλ.
Είχαμε μια πολύ γλυκιά φεστιβαλική πορεία, την οποία τη σχεδίασε η Correct Creative Productions, που έκανε την παραγωγή της ταινίας. Πήγαμε σε αρκετά ανεξάρτητα φεστιβάλ του εξωτερικού, σε κάποια διακριθήκαμε. Ήταν ένας ωραίος δρόμος για τη ταινία και το κεφάλαιο του «Reuniverse» έκλεισε με τον πιο ικανοποιητικό τρόπο.
Πριν από λίγες εβδομάδες ολοκληρώθηκαν και τα γυρίσματα της επόμενης ταινίας σου.
Αυτή φορά έκανα κάτι πολύ διαφορετικό. Για όσους παρακολουθούν τη δουλειά μου, γνωρίζουν ότι συνήθως παίρνει μέρος σε ένα σπίτι γιατί μου αρέσουν οι ιστορίες ανάμεσα σε τέσσερις τοίχους Αυτή φορά βγήκα από τους τέσσερις τοίχους, τόλμησα, έκανα διαφορετικά πράγματα. Η ταινία λέγεται «Σκάψε!». Είναι μια παραγωγή της Karan Creative Media και έχουμε βασιστεί στο σενάριο του Κώστα Νταλιάνη, το οποίο προσάρμοσα κινηματογραφικά στην ματιά μου και το σκηνοθέτησα. Η ταινία ακολουθεί τον πρωταγωνιστή της σε ένα ταξίδι αυτοβελτίωσης, ενώ προσπαθεί να αφήσει πίσω το παρελθόν. Σε αυτή τη διαδικασία, ανακαλύπτει πώς θέλει να είναι το μέλλον του και πώς θέλει να είναι ο ίδιος ως άνθρωπος απέναντι στους συνανθρώπους του. Ήταν μια δουλειά που με άφησε απόλυτα ικανοποιημένο. Συνεργάστηκα με νέους και πάρα πολύ ταλαντούχους ανθρώπους, τον Κυριάκο Μητροπέτρο και τον Χρήστο Παρδάλη, τους οποίους και ευχαριστώ. Θέλω, όμως, να ευχαριστήσω από καρδιάς και όλο το συνεργείο, το οποίο στήριξε αυτήν την ταινία έναν προς ένα. Είναι όλοι τους δυναμικά, αξιόλογα, νέα παιδιά.
Δεν βγήκες, όμως, μόνο από τους τέσσερις τοίχους ενός διαμερίσματος, αλλά και από την πόλη. Τα γυρίσματα έγιναν στην Πάτρα.
Η Πάτρα είναι η πόλη καταγωγής του μπαμπά μου και ήμουν πολύ χαρούμενος που πήγα και έκανα κάτι εκεί. Ήταν και πολύ περίεργο διότι ένιωσα οικείο το περιβάλλον, παρ’ όλο που στις περιοχές που γυρίσαμε, δεν είχα πάει ποτέ στη ζωή μου. Αλλά το ότι ήμουν κοντά στην Πάτρα είχε ταυτόχρονα μια οικειότητα.
Έχεις μια πολύ τρυφερή σχέση με το μπαμπά σου. Πώς ένιωσε ο ίδιος γι’ αυτή την ταινία;
Είναι γλυκό το ότι κάναμε μια ταινία στη Πάτρα, όμως, νομίζω ότι στον πατέρα μου η χαρά είναι το ότι μένω ενεργός και συνεχίζω να κάνω τα όνειρά μου. Όπως ο ίδιος μου λέει, πρέπει να ζω με τα όνειρα του μέλλοντος και όχι με τις αναμνήσεις του παρελθόντος. Μόνο το ότι κάνω μια ταινία, που σημαίνει ότι ονειρεύομαι κάτι, το οποίο θα φτάσει σε αποτέλεσμα και θα κάνει το ταξίδι του, του δίνει τεράστια χαρά.
Υπάρχει εκτίμηση πότε θα είναι ολοκληρωμένη η ταινία;
Θα είναι έτοιμη μέσα στους επόμενους μήνες και από εκεί και πέρα θα σχεδιάσουμε την πορεία της, η οποία καταρχήν θα είναι φεστιβαλική. Όπως όλα – κάτι που θα αποφασίσω φέτος να είναι το μότο μου – δεν προβλέπω τίποτα, δεν εύχομαι τίποτα, θέλω τα πράγματα να πάνε στην τύχη τους. Ποντάρω φέτος στην ελπίδα να με εκπλήξουν ευχάριστα.
Το 2025, όμως, ήταν και μια χρονιά στην οποία έκανες και άλλα ενδιαφέροντα πράγματα.
Είχα την αναπάντεχη χαρά στην αρχή του χρόνου να με καλέσει το Πανεπιστήμιο Pompeu Fabra της Βαρκελώνης, να κάνω μια διάλεξη με αφορμή την ταινία μου «Χωρίς Γάλα», που είχε βασιστεί στο θεατρικό μονόπρακτο «Café Solo» της Blanca Bradagil. Βρέθηκα, λοιπόν, μετά από δέκα χρόνια με την συγγραφέα στη Βαρκελώνη και ήταν μια πολύ ωραία συγκυρία, αλλά και μια πάρα πολύ ωραία ευκαιρία να συντονίσω πολλές σκέψεις στο μυαλό μου. Πρόσφατα, μάλιστα, εκδόθηκε στο περιοδικό του Πανεπιστήμιου αυτή η διάλεξη, η οποία μου έδωσε υλικό για να συντάξω ένα masterclass, το οποίο το παρουσίασα στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Λάρισας και την επόμενη χρονιά θα κάνω διάφορα ταξίδια στο εξωτερικό όπου θα παρουσιαστεί και θα διδαχθεί. Ελπίζω να είναι μια ωραία γέφυρα επικοινωνίας και στη δική μου εξέλιξη και τα πράγματα τα οποία μου έμαθε η ζωή τα τελευταία 15-20 χρόνια, να μπορέσω να τα επικοινωνήσω και να τα μοιραστώ με άλλους ανθρώπους από αυτό το βήμα.
Πώς είναι η αίσθηση να προετοιμάζεις την επόμενη γενιά συναδέλφων σου;
Κάθε μέρα ξυπνάω και νιώθω ότι είμαι 25 χρονών και είμαι στην πρώτη μέρα όλης της επόμενής μου καριέρας. Μου φαίνεται σχεδόν αδύνατο να το συνειδητοποιήσω. Ίσως μείνω στην άρνησή μου και στην πραγματικότητα που θέλω να είμαι ή σε αυτό που θέλω να ελπίζω. Να’ τη πάλι η ελπίδα! Το 2026 είναι η χρονιά στην οποία ελπίζω!
Συνεπώς, μπαίνοντας σε μια καινούργια χρονιά θα έχεις πολλά πράγματα στο μυαλό σου. Υπάρχει κάτι ανακοινώσιμο;
Δεν έχω κάτι ανακοινώσιμο, αλλά μπορώ να πω ότι είναι η πρώτη χρονιά που όλα όσα σκέφτομαι είναι πράγματα τα οποία δεν τα έχω ξανακάνει. Θα επαναλάβω αυτό που νιώθω ότι φέτος ελπίζω και αφήνω τη τύχη να με εκπλήξει ευχάριστα.
Έχοντας διαγράψει ήδη μια σημαντική πορεία και στο θέατρο και στον κινηματογράφο, υπάρχει κάποιο από τα δύο που κλίνεις ή που σε γοητεύει περισσότερο και θα ήθελες να επενδύσεις εκεί;
Η απάντηση είναι πάντα η ίδια στις χιλιάδες φορές που μου έχουν κάνει αυτή την ερώτηση. Όταν κάνω θέατρο, θέλω να κάνω κινηματογράφο και όταν κάνω κινηματογράφο, θέλω να κάνω θέατρο. Και τα δύο μου είναι το ίδιο απαραίτητα και με προκαλούν το ίδιο δημιουργικά. Πλέον, στα σαράντα μου, έχω μάθει ποιος είναι ο Θοδωρής. Είναι ένας άνθρωπος, ο οποίος αν είναι να κάνει ένα πράγμα, δεν θα μπορούσε να το κάνει ποτέ καλά. Αν, όμως έχει να κάνει περισσότερα πράγματα ταυτόχρονα, θα τα κάνει εξαιρετικά. Οπότε, είμαι αυτός που είμαι, λειτουργούν για μένα έτσι τα πράγματα και νιώθω πολύ καλά που το γνωρίζω και δεν αμφισβητώ πια τον εαυτό μου.
Παρ’ όλα αυτά εξακολουθείς και ψάχνεσαι, αναζητάς και την προσωπική βελτίωση και εξέλιξη. Γυρνάς στην Ευρώπη βλέπεις παραστάσεις, ταινίες, παρακολουθείς σεμινάρια. Ποιο είναι το κίνητρο που σου δίνει τόση ενέργεια;
Για όποιον δεν γνωρίζει την προσωπική μου ιστορία, είχα φέρει τον εαυτό μου να είναι 310 κιλά. Αισίως, ήμουν σε αυτά τα κιλά πριν 12 χρόνια. Τα κιλά αυτά δεν έρχονται από τη μια μέρα στην άλλη. Ήταν μια διαδρομή μεγάλη της ζωής μου. Κάποια στιγμή κλιμακώθηκε στο σημείο στο οποίο ή έπρεπε να χαθούν ή δεν θα ήξερα πού θα πήγαινα. Μετά την απώλειά τους, ένιωσα σαν να μηδένισα το κοντέρ. Τα έχασα λίγο πριν τα 30 μου και νιώθω ότι τότε ο χρόνος με έφερε πίσω στα 18 μου. Νιώθω ότι οι εμπειρίες είναι εκεί έξω και αυτό το βουνό το ανέβηκα και το κατέβηκα για να διεκδικήσω πλέον το δικαίωμά μου να ζω τη ζωή μου, να βλέπω, να κάνω και να βιώνω τα πράγματα μέσα στις δυνατότητες που έχω στο μέγιστο δυνατό βαθμό. Γι’ αυτό ταξιδεύω, χαίρομαι τα πράγματα όπως μπορώ να τα χαρώ. Κάτι που ανακάλυψα και το συνειδητοποιώ μεγαλώνοντας είναι ότι υπάρχουν φίλοι, λίγοι και καλοί, αλλά υπάρχουν. Πολλές φορές είναι μέρος αυτών των ταξιδιών που κάνω και, πραγματικά, νιώθω πάρα πολύ τυχερός.
Είναι κάτι που ονειρεύεσαι και εύχεσαι για τον εαυτό σου;
Κάθε χρόνο το τελευταίο 15ημερό του έτους ανταλλάσσουμε ευχές. Φέτος δεν περιμένω ευχές. Θέλω τα πράγματα να αφεθούν σε τύχη τους και ελπίζω να με εκπλήξουν ευχάριστα.
