Mπορεί μια πιατοθήκη να γίνει σκηνικό ενός αγώνα για την ελευθερία; Για τη 12χρονη Μυρτώ Δουβάρα, η απάντηση έγινε παραμύθι. Στο «Εδώ Πιατοθήκη», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Lappa Projects, τα σκεύη μιας κουζίνας αποκτούν φωνή και η εξέγερση του Πολυτεχνείου μεταφέρεται σε έναν αλληγορικό κόσμο, που μιλά στα παιδιά για τη δημοκρατία, την ισότητα και το θάρρος να αντιστέκεσαι στην επιβολή. Με έμπνευση από το ιστορικό «Εδώ Πολυτεχνείο» και τις ηχογραφήσεις που άκουσε στο σχολείο, η μικρή συγγραφέας συνδέει την ιστορική μνήμη με τη ζωή και τις σχέσεις των παιδιών σήμερα. Έχοντας γνωρίσει τη Μυρτώ μέσα από τα σεμινάρια συγγραφής μας, πιστεύω βαθιά στο ταλέντο της. Για μένα είναι γεννημένη συγγραφέας: παρατηρεί, αισθάνεται και μεταμορφώνει κάτι τόσο καθημερινό όσο μια πιατοθήκη σε μια ιστορία με ουσία και δική της φωνή. Είναι χαρά μου να τη στηρίζω στα πρώτα της συγγραφικά βήματα και να τη βλέπω να δίνει μορφή στα όνειρά της. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, μιλά για τη δημιουργία, εξηγεί τι σημαίνει για εκείνη ελευθερία και μας συστήνει τον κόσμο των ιστοριών της.
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: ΛΙΑ ΛΑΠΠΑ
Μυρτώ, είσαι μόλις 12 χρόνων και έχεις ήδη γράψει δύο παραμύθια. Πώς ξεκίνησε η αγάπη σου για τη γραφή και πότε σκέφτηκες πρώτη φορά «θέλω να γράψω μια δική μου ιστορία»;
Η αγάπη μου για τη δημιουργία μιας ιστορίας ξεκίνησε σε πολύ μικρή ηλικία, γύρω στα 5 μου, μόνο που τότε δεν μπορούσα ακόμα να τη μεταφέρω στο χαρτί. Αργότερα έκανα κάποια σεμινάρια συγγραφής παραμυθιού και μέσω αυτών των σεμιναρίων δημιούργησα διάφορες μικρές ιστορίες. Την αγαπημένη μου από αυτές κατάφερα να την εκδώσω.
Τι σημαίνει ο τίτλος «Εδώ Πιατοθήκη» και πώς σου ήρθε η ιδέα να συνδέσεις έναν τόσο καθημερινό κόσμο με την ιστορία του Πολυτεχνείου;
Τον τίτλο βασικά τον εμπνεύστηκα από το ραδιόφωνο των φοιτητών του Πολυτεχνείου που ξεκινούσαν τη μετάδοση με τη φράση «Εδώ Πολυτεχνείο». Ήθελα να γράψω μια ιστορία για τα γεγονότα εκείνης της περιόδου. Είχα ήδη ακούσει για την αλληγορία και κάποια στιγμή είδα την πιατοθήκη στην κουζίνα μας και στο μυαλό μου ήρθαν τα κάγκελα του Πολυτεχνείου. Έτσι γεννήθηκε η ιδέα αυτού του παραμυθιού.
Τι έμαθες για το Πολυτεχνείο που σε συγκίνησε τόσο, ώστε να θελήσεις να το κάνεις παραμύθι;
Το πιο συγκινητικό κομμάτι της ιστορίας του Πολυτεχνείου είναι ο αγώνας των φοιτητών, δηλαδή νέοι άνθρωποι που είχαν όλη τη ζωή μπροστά τους, αλλά αποφάσισαν να θυσιαστούν για την ελευθερία της Ελλάδας.
Στο βιβλίο σου μιλάς μέσα από την αλληγορία: λες μια ιστορία που κρύβει μέσα της μια άλλη. Τι σου επέτρεψε αυτός ο τρόπος να εκφράσεις;
Με τη συγκεκριμένη αλληγορία θέλω να παραλληλίσω τον κόσμο της κουζίνας με τον κόσμο των ανθρώπων, γιατί η κατάσταση στην κουζίνα είναι παρόμοια με την καθημερινότητα των ανθρώπων. Ο καθένας έχει ίσα δικαιώματα και ίσες υποχρεώσεις. Αν κάποιος προσπαθήσει να επιβληθεί και να δίνει διαταγές στους υπόλοιπους, αυτό δε θα λειτουργήσει καλά σε κανέναν από τους δύο κόσμους.
Χωρίς να μας αποκαλύψεις το τέλος, ποιος ήρωας του παραμυθιού σου είναι πιο κοντά στον χαρακτήρα σου και γιατί;
Πιστεύω ότι ο χαρακτήρας μου είναι πιο κοντά στον Τριδόντη, γιατί όταν ξέρω ότι κάτι είναι λάθος, θέλω να παλέψω και να πείσω τους υπόλοιπους για το σωστό.
Αν ένα παιδί σε ρωτούσε «τι σημαίνει ελευθερία;», τι θα του απαντούσες με δικά σου λόγια;
Ελευθερία σημαίνει να μπορείς να κάνεις πράγματα που σου αρέσουν ή που επιλέγεις να κάνεις, αλλά δεν ενοχλούν και δεν βλάπτουν κανέναν. Πράγματα όπως να μάθεις κάποιο άθλημα ή να πας σε ένα πάρτι.
Υπήρξε κάποια σκηνή που σε δυσκόλεψε ή σε συγκίνησε ιδιαίτερα όταν την έγραφες; Πώς κατάφερες να τη βάλεις στο χαρτί;
Με συγκίνησε η σκηνή που τα κουταλομαχαιροπίρουνα μιλούσαν στο ραδιόφωνο και καλούσαν τα υπόλοιπα σκεύη να τα υποστηρίξουν. Στο σχολείο είχα ακούσει τη μετάδοση των φοιτητών στον ραδιοφωνικό σταθμό του Πολυτεχνείου και θέλησα να μεταφέρω την ίδια παρακίνηση στον κόσμο της κουζίνας.
Τι θα ήθελες να σκεφτούν ή να νιώσουν οι μικρότεροι όταν διαβάσουν το «Εδώ Πιατοθήκη»; Και τι θα ήθελες να κρατήσουν οι μεγάλοι;
Και οι μικρότεροι και οι μεγαλύτεροι θα ήθελα να καταλάβουν ότι ο καθένας έχει τον ρόλο του με τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις του και να μην προσπαθούν να επιβληθούν στους άλλους. Οι μικρότεροι μπορούν να το εφαρμόσουν για παράδειγμα στα παιχνίδια τους, ενώ οι μεγάλοι σε όλη την καθημερινότητά τους, όπως στη δουλειά ή στις σχέσεις με τους άλλους ανθρώπους.
Αν συγκρίνεις το πρώτο σου παραμύθι με το δεύτερο, τι πιστεύεις ότι άλλαξε στον τρόπο που γράφεις και φτιάχνεις τους ήρωές σου;
Στα «Κλεμμένα Όνειρα» οι ήρωες βασίστηκαν στο καλό και στο κακό, που υπάρχουν γενικότερα σε όλα τα παραμύθια. Στην «Πιατοθήκη» βασίστηκαν σε αληθινά γεγονότα και σε αληθινούς ανθρώπους, τους οποίους μετέφερα σε έναν αλληγορικό κόσμο.
Τώρα ετοιμάζεις το τρίτο σου παραμύθι. Τι μπορείς να μας αποκαλύψεις για τη νέα ιστορία και τι σε ενθουσιάζει περισσότερο σε αυτή;
Το τρίτο μου παραμύθι είναι η συνέχεια του πρώτου. Μιλάει για μια χριστουγεννιάτικη περιπέτεια των δύο ξωτικών. Αυτό που μου αρέσει πιο πολύ είναι το πώς αμφιταλαντεύεται ο ένας ήρωας και από εκεί που σκεφτόταν μόνο τον εαυτό του… χμμμ… ίσως κάτι αρχίζει να αλλάζει.
WHO is WHO
Η Μυρτώ Δουβάρα είναι 12 ετών και έχει ήδη γράψει τα παραμύθια «Κλεμμένα Όνειρα» και «Εδώ Πιατοθήκη», που κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Lappa Projects. Η αγάπη της για τις ιστορίες ξεκίνησε περίπου στα πέντε της χρόνια και καλλιεργήθηκε μέσα από τα σεμινάρια συγγραφής παραμυθιού της Λίας Λάππα. Σήμερα ετοιμάζει το τρίτο της παραμύθι, μια χριστουγεννιάτικη περιπέτεια δύο ξωτικών που αποτελεί συνέχεια της πρώτης της ιστορίας.






































































































