Της Κατερίνας Φραγκουλάκη
Στη σκηνή του θεάτρου ΑΝΕΣΙΣ το φιλότεχνο κοινό για δεύτερη χρονιά έχει την ευκαιρία να απολαύσει την παράσταση: «ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΞΟΔΟΣ – ΡΙΤΑ ΧΕΙΓΟΥΟΡΘ».
Η Happy Productions παρουσιάζει για 2η χρονιά στο Θέατρο Άνεσις, τη θεατρική μεταφορά της ταινίας σταθμός στην ιστορία του κινηματογράφου «Η Τελευταία Έξοδος – Ρίτα Χέιγουορθ» (The Shawshank Redemption), βασισμένη στο αριστούργημα του Stephen King.
Τη σκηνοθεσία του έργου υπογράφουν οι: Δημήτρης και Ορέστης Σταυρόπουλος.
Μια παράσταση υψηλών προδιαγραφών που ξεχωρίζει για τη μοναδική καλλιτεχνική αισθητική της, προσφέροντας απλόχερα έναν αέρα καλλιτεχνικής ανανέωσης στις θεατρικές σκηνές των Αθηνών.
Επί σκηνής μια εξαιρετική ομάδα καλλιτεχνών, που αφήνει δυνατό το στίγμα της πάνω στο θεατρικό σανίδι.
Οι: Nίκος Ψαρράς, Δημήτρης Παπανικολάου, Μάνος Βακούσης, Γιάννης Μποσταντζόγλου και μια ομάδα καταξιωμένων ηθοποιών, θα αγγίξουν με την ερμηνεία τους και την καλλιτεχνική τους υπεροχή και την τελευταία ευαίσθητη χορδή της ψυχής μας.
Ο Άντι καταδικάζεται σε ισόβια για έναν φόνο που ισχυρίζεται πως δεν διέπραξε. Μέσα στη σκληρή καθημερινότητα της φυλακής, δεν χάνει ποτέ την πίστη του. Παλεύει να διατηρήσει την αξιοπρέπειά του, να καλλιεργήσει την ελπίδα, και να εμπνεύσει όσους έχουν ξεχάσει τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος.
Η φιλία του με τον Ρεντ γίνεται το καταφύγιό του, και μαζί χτίζουν – σε έναν κόσμο χωρίς αύριο – μια πίστη σε κάτι μεγαλύτερο: την ελευθερία.
Οι θεατές για 110 λεπτά γίνονται κοινωνοί μιας παράστασης υψηλού πνευματικού και νοηματικού επιπέδου. Μιας παράστασης που γεννάει ερωτήματα και έντονη τροφή για σκέψη. Ένα ταξίδι του μυαλού, που σίγουρα εμπνέει την ψυχή και τον κόσμο των συναισθημάτων.
Τι συμβαίνει πίσω από τα κάγκελα των φυλακών. Υπάρχει άραγε δικαιοσύνη ή μήπως η δικαιοσύνη είναι ένα ιδανικό που όλοι επικαλούνται, αλλά ελάχιστοι έχουν τη δύναμη να υπερασπιστούν; Τι εστί πνευματικά και ψυχικά ελεύθερος άνθρωπος; Η δύναμη και η εξουσία αποτελούν ίσως τη μεγαλύτερη δοκιμασία του ανθρώπινου χαρακτήρα; Ποιοι είμαστε τελικά όταν μας δίδεται στα χέρια μας το τιμόνι της εξουσίας, της δύναμης, της υπερβολής, της υπεροχής; Ποιοι άνθρωποι έχουν τη δύναμη να «ταξιδέψουν» την αλήθεια τους, να είναι ο εαυτός τους. Να υποστηρίξουν τα θέλω τους ακόμα και μέσα από τα πιο βαθιά σκοτάδια τους…. Μήπως τελικά- αναρωτήθηκα- βλέποντας την παράσταση ελεύθεροι γεννιόμαστε; Και ποια η δύναμη της φιλίας, της αγάπης και της αλληλεγγύης σε κοινωνίες που εκβιάζουν, μισούν, απαξιώνουν, χαρακτηρίζουν, μειώνουν;…
Σε όλα αυτά τα ερωτήματα θαρρώ πως η παράσταση δίνει τις δικές της απαντήσεις. Και το κάνει με τρόπο δυναμικό, αλλά συγχρόνως τρυφερό. Με αμεσότητα, ευαισθησία και, πάνω απ’ όλα, ανθρωπιά.
Και επιτρέψτε μου να σταθώ στη λέξη: ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ.
Γιατί η παράσταση δεν επιχειρεί απλώς να προβληματίσει. Αγγίζει τον θεατή, φέρνοντας τον συγχρόνως αντιμέτωπο με τις σκέψεις, τις αντιφάσεις και τις ευθύνες του.
Γιατί τελικά, πίσω από τη δικαιοσύνη, την εξουσία και τη δύναμη, βρίσκεται πάντοτε ο άνθρωπος και ο τρόπος που επιλέγει, αποφασίζει, μαθαίνει να ζει, να συμβιώνει, να σέβεται και να αγαπά, δίπλα σε γραπτούς και άγραφους νόμους.
Πολλές φορές, κατά τη διάρκεια της παράστασης, ένιωσα πως οι ηθοποιοί με τραβούσαν κυριολεκτικά από το χέρι. Δεν μου επέτρεπαν να παραμείνω ένας απλός θεατής. Με έκαναν μέρος της δράσης, με ανέβαζαν νοερά στη σκηνή, με κοιτούσαν με έντονο βλέμμα στα μάτια θέτοντας το ερώτημα: «Εσύ τι θα έκανες; Τι θα αποφάσιζες; Πώς θα διαχειριζόσουν καταστάσεις απάνθρωπες, εξευτελιστικές, ελεεινές;»
Στον ρόλο του Άντι, ο Νίκος Ψαρράς, δίνει ένα πραγματικό ρεσιτάλ ερμηνείας. Ο κύριος Ψαρράς, εισβάλλει στην ψυχή του ανθρώπου που ενσαρκώνει και παραδίδει στη σκηνή ένα αποτέλεσμα που ο θεατής θα θυμάται για καιρό. Πως νιώθει άραγε ένας άνθρωπος που δεν έχει διαπράξει κανένα έγκλημα. Πως αισθάνεται ένας άνθρωπος που πίσω από τα κάγκελα της φυλακής δηλώνει αθώος; Ένας έξυπνος και πνευματικά καλλιεργημένος άνθρωπος. Ένας άνθρωπος που η ψυχή του είναι ελεύθερη. Τόσο που πείθει και τους υπόλοιπους φυλακισμένους να πιστέψουν στην έννοια της ελευθερίας. Να την οραματιστούν, να την ονειρευτούν, να τη γευτούν έστω και μέσα από μια εικόνα. Πώς αντιμετωπίζει τελικά ο περίγυρος τον άνθρωπο που είναι διαφορετικός; Εκείνον που δεν μοιάζει με το πλήθος, που σκέφτεται διαφορετικά, που δεν χωρά στα καθιερωμένα καλούπια, κουτάκια, που ίσως με την ίδια του την ύπαρξη αμφισβητεί τις βεβαιότητες των άλλων; Τον αποδέχεται; Ή μήπως τον απομονώνει, τον περιθωριοποιεί, τον κρίνει και τελικά τον απορρίπτει; Δείχνοντάς του πως αν δεν γίνει κομμάτι του παζλ, το μέλλον του καταλήγει να είναι αβέβαιο. Ο κύριος Ψαρράς, μέσα από τον ρόλο του προσφέρει στο κοινό βαθιά συγκίνηση. Γίνεται ένα με τον Άντι. Και μας τον «παραδίδει». Χρησιμοποιεί όλα τα εκφραστικά του μέσα, κίνηση, συναίσθημα, ένταση, δυναμική, λόγο έντονο, βλέμμα ξεκάθαρο. Δικαιολογημένο το θερμό χειροκρότημα που εισπράττει για αυτή την αξέχαστη ερμηνεία που με τρόπο φυσικό μας χαρίζει απλόχερα.
Η ερμηνεία του κ. Δημήτρη Παπανικολάου που υποδύεται τον Ρεντ, αφήνει έντονα το στίγμα της πάνω στη σκηνή του θεάτρου. Ο κ. Παπανικολάου ενσαρκώνει έναν κρατούμενο που έχει μάθει να επιβιώνει εντός των τειχών και βρίσκει στον Άντι έναν απρόσμενο καθρέφτη αξιοπρέπειας και δύναμης.
Ο κύριος Παπανικολάου ενσαρκώνει τον ρόλο του με μοναδικό μεράκι. Μας μεταφέρει με τρόπο μοναδικό στη ζωή του Ρεντ. Στην καθημερινότητά του, στον τρόπο να επιβιώνει μέσα από σκοτάδια και επιβλητικό περιβάλλον. Ο Ρεντ, θυμάται….αναπολεί….αλλάζει….ανακαλύπτοντας δίπλα στον Άντι έναν άλλον τρόπο ζωής…Ίσως – ένιωσα- όχι έναν άλλον, αλλά εκείνον που πραγματικά ήθελε να ζήσει. Άλλωστε μέσα μας με τον ίδιο τρόπο που ζει και αναπνέει το καλό, ζει και αναπνέει το κακό…. Η ερμηνεία του Δημήτρη Παπανικολάου με συγκίνησε βαθιά.
Ο Μάνος Βακούσης στον ρόλο του σκληρού Διευθυντή των φυλακών, χαρίζει στο κοινό μια ερμηνεία καθηλωτική. Μια ερμηνεία που δεν περιορίζεται στη σκηνή, αλλά περνά στην ψυχή του θεατή και αφήνει το δικό της ανεξίτηλο αποτύπωμα, σημάδι, άγγιγμα. Μεταφέροντας συγχρόνως μηνύματα με δυνατό νόημα. Πως νιώθει ο άνθρωπος που του δίδεται η απόλυτη εξουσία και πως τη διαχειρίζεται; Μήπως ο άνθρωπος, μέσα στην ψευδαίσθηση της παντοδυναμίας του, ξεχνά τα ανθρώπινα όρια; Και κάπου εκεί έρχεται η ανατροπή. Η Θεία Δίκη… Η ίδια η ζωή… Γιατί η ζωή, μερικές φορές, έχει έναν παράξενο τρόπο να διδάσκει και να σε φέρνει σε επαφή με την αλήθεια. Με την ειλικρίνεια, με τον ίδιο σου τον εαυτό.
Η ερμηνεία του κυρίου Μποσταντζόγλου ως Μπρουκς, ως ο ηλικιωμένος βιβλιοθηκάριος μέσα στη φυλακή με συγκίνησε ιδιαίτερα. Μια φιγούρα βαθιά ανθρώπινη, που κουβαλά μέσα της μια ολόκληρη ζωή, εγκλωβισμένη στη συνήθεια, στη μοναξιά, στην καθημερινότητα μιας ζωής που μπορεί και να μην την επέλεξε- ίσως γιατί κάποιες φορές τη ζωή δεν την επιλέγουμε, τον τρόπο να ζήσουμε- στην αδυσώπητη φθορά του χρόνου. Ο Μπρουκς μάς φέρνει αντιμέτωπους με μια σκληρή αλήθεια: Πόσο δύσκολο, αδύνατο, ακατόρθωτο, μπορεί να γίνει για έναν άνθρωπο να επιστρέψει στην ελευθερία, όταν έχει περάσει σχεδόν ολόκληρη τη ζωή του μέσα στον περιορισμό, στο σκοτάδι, στο απέραντο μαύρο. Ο κύριος Μποσταντζόγλου ερμηνεύει τον ρόλο του με ένα τρόπο που μας υπενθυμίζει τι θα πει καλό θέατρο.
Από σκηνοθετικής άποψης, οι: Δημήτρης και Ορέστης Σταυρόπουλος, παραδίδουν στο κοινό μια παράσταση αληθινό διαμάντι. Από εκείνες που οι λάτρεις του καλού και ποιοτικού θεάτρου πρέπει να δουν!
Επί σκηνής, έντεκα ηθοποιοί συνθέτουν έναν ζωντανό μικρόκοσμο εγκλεισμού, αντίστασης και λύτρωσης. Αλλά και φιλίας, σύνδεσης, αλληλεγγύης.
Μια παράσταση που σας προτείνω χωρίς δεύτερη σκέψη.
Διανομή:
Νίκος Ψαρράς, Δημήτρης Παπανικολάου, Μάνος Βακούσης, Γιάννης Μποσταντζόγλου, Γιώργος Ρούφας, Κρις Ραντάνοφ, Βασίλης Μπεσίρης, Αντώνης Χρήστου, Θοδωρής Θεοδωρακόπουλος, Γιάννης Κόραβος, Γιώργος Φασουλάς,
Παραστάσεις: Παρασκευή 21:00, Σάββατο 18:00 & 21:00, Κυριακή: 21:00
Θέατρο ΑΝΕΣΙΣ: Λεωφ Κηφισίας 14 & Λεωφ.Αλεξάνδρας (Μετρό Αμπελόκηποι)
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:
Συγγραφέας: Stephen King
Θεατρική Διασκευή: Owen O’ Neill & Dave Johns
Σκηνοθεσία: Δημήτρης και Ορέστης Σταυρόπουλος
Μετάφραση: Αντώνης Γαλέος
Πρωτότυπη Μουσική: Άγγελος Τριανταφύλλου
Σκηνογραφία: Εύα Μανιδάκη
Ενδυματολογία: Αλέγια Παπαγεωργίου
Φωτισμοί: Νίκος Βλασσόπουλος
Κινησιολογία: Κρίς Ραντάνοφ
Βοηθός Σκηνοθέτη: Νίκος Ιατρού
Βοηθός Σκηνογράφου: Άννα Μπίζα
Βοηθός Ενδυματολόγου: Φλώρα Σαμπροβαλάκη
Φωτογραφία / Trailer: Πάτροκλος Σκαφίδας
Γραφιστική Επιμέλεια: Μαύρα Γίδια
Διεύθυνση Παραγωγής: Ιωάννης Παντελίδης
