Από τις 9 Νοεμβρίου στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, το φιλότεχνο κοινό θα έχει την ευκαιρία να δει την παράσταση: «Μόσχα δεν υπάρχει πια» σε Σύλληψη – Κείμενο – Σκηνοθεσία του Σταύρου Μόσχη.
Εμείς συναντήσαμε τον κύριο Μόσχη και μιλήσαμε μαζί του για το έργο.
Ο δημιουργός μας μιλάει από καρδιάς για το τι στάθηκε η αφορμή δημιουργίας του, για τις γυναίκες που πρωταγωνιστούν στο έργο. Για τη μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετώπισε κατά τη συγγραφή του κειμένου κάνοντας μας συγχρόνως και μια αποκάλυψη λίγο πριν βρεθούμε στο θέατρο ως θεατές.
Ο λόγος του με συγκινεί. Αλλά πιο πολύ το ελεύθερο πνεύμα του και η ευαισθησία του κατά τη διάρκεια της κουβέντας μας.
Κλείνοντας τον πρόλογο μου αυτό, δεν σας κρύβω την έντονη περιέργειά μου να δω επί σκηνής να εξελίσσεται αυτή η ιστορία, με την ελπίδα -κλείνοντας τα φώτα της σκηνής-, να έρθω κι εγώ πιο κοντά στη δική μου «Μόσχα».
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΦΡΑΓΚΟΥΛΑΚΗ
«Μόσχα δεν υπάρχει πια»: Υπογράφετε τη σύλληψη, το κείμενο, τη σκηνοθεσία. Τι στάθηκε αφορμή δημιουργίας του έργου κ. Μόσχη;
Συχνά, όταν νιώσω πως εγκλωβίζομαι, σκέφτομαι αμέσως ότι φεύγω. Ότι μπαίνω σε ένα αεροπλάνο και φεύγω. Κάπου που δε με ξέρουν και δε θέλω και να με μάθουν. Σε μία τέτοια στιγμή μου ήρθε η ιδέα. Η Όλγα, η Μάσα και η Ιρίνα είναι τα τρία πρόσωπα που τοποθετούμε ακριβώς σε αυτή τη στιγμή: την ώρα που έχουν φύγει και ξεκινούν τη διαδρομή τους για τον τόπο που ονειρεύονται να ζήσουν ελεύθερες.
Στην καρδιά της παράστασης βρίσκεται η γυναίκα. Ποιες είναι οι εικόνες που γεννάει το μυαλό σας στο άκουσμα της λέξης: ΓΥΝΑΙΚΑ!
Δε θέλω να μου έρχεται μία συγκεκριμένη εικόνα. Νομίζω πως έχουμε μάθει να αποδίδουμε στις γυναίκες συγκεκριμένους ρόλους και χαρακτηριστικά. Να είναι δυνατές, τρυφερές σύντροφοι, γενναίες, υπομονετικές μητέρες, να αντέχουν. Εμένα με ενδιαφέρει περισσότερο η δυνατότητα μιας εικόνας που δεν ταυτίζεται με τίποτα από όλα αυτά. Μιας εικόνας που δεν καθιστά τη γυναίκα υποχρεωτικά μούσα, μητέρα, ηρωίδα, θύμα ή ιδιοκτησία. Μιας εικόνας στην οποία έχει το δικαίωμα να είναι αντιφατική, ατελής, δυσάρεστη, απρόβλεπτη, αυτόφωτη. Να κάνει λάθη και να αλλάζει γνώμη. Μιας εικόνας που το «όχι» της ακούγεται χωρίς αστερίσκους.
Αλήθεια κ. Μόσχη, ποια ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετωπίσατε κατά τη συγγραφή του κειμένου;
Στην πραγματικότητα το κείμενο γράφτηκε όταν ολοκληρώσαμε έναν μεγάλο πρώτο κύκλο αυτοσχεδιασμών και έρευνας, οπότε ήταν με έναν τρόπο εύκολη και ευχάριστη διαδικασία. Το βασικό ζήτημα, όμως, ήταν να βρούμε έναν τρόπο να μιλήσουμε για το πώς υπάρχει μια γυναίκα σήμερα, χωρίς η δική μου ανδρική οπτική να καθορίζει ή να περιορίζει αυτή την αφήγηση.
Πέραν της σύλληψης και του κειμένου, σκηνοθετείτε και την παράσταση. Υπήρχαν στιγμές κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας, των προβών, της επικοινωνίας σας με τις πρωταγωνίστριές σας, που σκεφτήκατε να αλλάξετε κάτι από την αρχική σας ιδέα;
Πιστεύω πως αυτό είναι κάτι που συμβαίνει στο θέατρο. Η αρχική ιδέα είναι εκεί και αποτελεί το κέντρο μας, αλλά μέσα από τις δοκιμές, μετακινούμαστε αν αυτό μας εξυπηρετεί ή επιστρέφουμε και πάλι στην αρχή, απ’ όπου μπορούμε πάλι να μετακινηθούμε. Κι εδώ, στη «Μόσχα» μας, φυσικά και υπήρχαν πολύ χρήσιμες στιγμές που συνέβη αυτό.
Ποιες γυναίκες αντιπροσωπεύουν οι ηρωίδες σας;
Θα έλεγα πως αντιπροσωπεύουν πρωτίστως τον εαυτό τους. Δεν θα ήθελα η Όλγα, η Μάσα και η Ιρίνα να γίνουν σύμβολα όλων των γυναικών, ούτε να χρειάζεται η καθεμία να εκπροσωπεί μια συγκεκριμένη γυναικεία εμπειρία. Είναι τρεις άνθρωποι με αντιφάσεις, επιθυμίες, φόβους και μια κοινή ανάγκη να βρεθούν κάπου αλλού. Ίσως, τελικά, να αντιπροσωπεύουν τους ανθρώπους που ξυπνούν ένα πρωί και τα αλλάζουν όλα. Βρίσκουν ή κατασκευάζουν μία δύναμη που δεν είχαν μέχρι χθες, και φεύγουν.
Θέλετε κάτι να μας αποκαλύψετε για την ιστορία του έργου σας, λίγο πριν βρεθούμε στο θέατρο;
Θα σας πω πως τρεις γυναίκες περιμένουν το λεωφορείο για τη Μόσχα ολόκληρη τη νύχτα, με αποσκευές, αρκετές εκκρεμότητες και όνειρα. Τα υπόλοιπα, αξίζει να τα δείτε, αν έρθετε στη στάση!
Κλείνοντας, τι είναι η «Μόσχα» για εσάς; Μήπως τελικά υπάρχει;
Η «Μόσχα» είναι όλα εκείνα που δεν έχω ζήσει ακόμα. Τα μέρη του κόσμου που δεν έχω επισκεφθεί, οι άνθρωποι που δεν έχω γνωρίσει, οι δουλειές που δεν έχω κάνει, οι εκδοχές του εαυτού μου που δεν έχω δει. Σίγουρα δεν υπάρχει μία για τον καθένα, αλλά θέλω να ελπίζω πως υπάρχει πάντα η δυνατότητα να ξεκινήσουμε για κάπου αλλού.
Λίγα λόγια για την παράσταση
«Μόσχα δεν υπάρχει πια» Από τις 9 Νοεμβρίου, στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης.
Με αφετηρία τις «Τρεις Αδελφές» του Άντον Τσέχωφ
Στο μεταίχμιο μεταξύ αναχώρησης και παραμονής, μια στάση λεωφορείου. Η Ιρίνα, η Όλγα και η Μάσα έχουν φτάσει εκεί με όλα τους τα πράγματα, αποφασισμένες να φύγουν. Κουβαλούν όσα χωράνε από μια ζωή που άφησαν πίσω τους και περιμένουν το λεωφορείο για τη Μόσχα. Κι αν δεν έρθει ποτέ;
Η ιστορία ξεκινά ακριβώς εκεί που τελειώνουν οι «Τρεις Αδελφές». Η δραματουργία του Τσέχωφ συναντά ένα νέο κείμενο, και σταδιακά η γνώριμη αφήγηση ραγίζει. Εκεί που σώπασαν οι λέξεις, μιλούν το σώμα και η σιωπή. Η παράσταση ξεκινά από κάτι οικείο και προχωρά, απαλά, προς κάτι ίσως ανοίκειο.
Στην καρδιά της παράστασης βρίσκεται η γυναίκα: η προσδοκία, η επιθυμία που περιμένει να εκπληρωθεί, η ανάγκη να ξεφύγει από τον εγκλωβισμό που πονά. Μιλά για την αναζήτηση ενός τόπου που δεν καταπιέζει, δεν τραυματίζει και δεν σκοτώνει, κυριολεκτικά ή μεταφορικά. Για τις ζωές που αναβάλλονται. Για όσα κληρονομούν και όσα κουβαλούν τα γυναικεία σώματα. Και για τη στιγμή που η υπόσχεση ενός καλύτερου τόπου φτάνει στα χείλη, με μια μικρή αλλά σημαντική φράση: «Ως εδώ».
Η παράσταση «Μόσχα δεν υπάρχει πια» ανεβαίνει για 10 μόνο παραστάσεις στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, από τις 9 Νοεμβρίου 2026, κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21.00.
Ταυτότητα παράστασης
Μόσχα δεν υπάρχει πια
Πρεμιέρα Δευτέρα 9 Νοεμβρίου 2026
Σύλληψη – Κείμενο – Σκηνοθεσία: Σταύρος Μόσχης
Βοηθός σκηνοθέτη: Μαρίνα Σηφάκη
Δραματουργία: Σταύρος Μόσχης, Μαρίνα Σηφάκη
Πρωτότυπη μουσική σύνθεση: Γιώργος Χρυσικός
Σκηνογραφία – Ενδυματολογία: Ζενεβιέβ Αθανασοπούλου
Επιμέλεια κίνησης: Αναστασία Τέη
Σχεδιασμός φωτισμών: Εμμανουέλα Κρίσιλια
Φωτογραφίες: Αγάπη Καλογιάννη, Φανούριος Καζάκης
Trailer παράστασης: Γιάννης Παπαγεωργίου
Σχεδιασμός αφίσας: Σοφία Κούρτη
Εκτέλεση παραγωγής: BANK ΑΜΚΕ
Ερμηνεύουν οι: Χρύσα Γούτου, Αμαλία Διακάκη, Δέσπω Πύρτσιου
Πού: Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης – Υπόγειος χώρος [-2], Πειραιώς 206, Ταύρος Αττικής 177 7, Τηλέφωνο: 21 0341 8550
Πότε: Από τη Δευτέρα 9 Νοεμβρίου 2026 και κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21.00
Εισιτήρια: Κανονικό 15€, Μειωμένο: 12€ (άνεργοι, φοιτητές, ΑμεΑ, άνω των 65 ετών) Early bird: 10€ (έως και 20/10)
Κρατήσεις εισιτηρίων ticketplus.gr
Διάρκεια:. 70’
Η παράσταση απευθύνεται σε θεατές άνω των 16 ετών.
