Έπειτα από πέντε συνεχόμενες χρονιές sold-out παραστάσεων, η «Κατερίνα Γώγου: Το Γαμώτο που Δεν Έζησα» του Ανδρέα Ζαφείρη επιστρέφει για 6η χρονιά στη Σκηνή BRECHT-2510 από 4 του Νοέμβρη και κάθε Τετάρτη στις 21.00.
Με αφορμή την έναρξη της επιτυχημένης παράστασης, η ΑΜΑΡΥΣΙΑ, μίλησε με τους ηθοποιούς: Μαρία Ανδρίτσου, Χαρά Νικολάου και Χάρη Γεωργιάδη. Καθώς και με τον άνθρωπο που υπογράφει το επιτυχημένο κείμενο και τη σκηνοθεσία του έργου, Ανδρέα Ζαφείρη.
Σε μια συνέντευξη από καρδιάς μιλάμε για το έργο, για τους ρόλους, για την παράσταση.
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΦΡΑΓΚΟΥΛΑΚΗ
Μαρία Ανδρίτσου
Μαρία, ενσαρκώνεις επί σκηνής τη ζωή της σπουδαίας ηθοποιού και ποιήτριας. Πόσο δύσκολο είναι να προσεγγίσει κανείς μια τόσο ιδιαίτερη προσωπικότητα πάνω στο θεατρικό σανίδι; Ένιωσες τον ρόλο αυτό σαν μια τεράστια καλλιτεχνική πρόκληση;
Ο ρόλος αυτός ήταν και εξακολουθεί να είναι μία πρόκληση για μένα και το βιώνω κάθε φορά που βγαίνω στη σκηνή. Η Γώγου έχει τόσο δυνατή παρουσία και φωνή, τόση επαναστατικότητα μέσα της, που ο φόβος μήπως τη διαστρεβλώσεις, πάντα υποβόσκει. Παρόλ’ αυτά, στο συγκεκριμένο έργο, δεν είναι αυτοσκοπός η πιστότητα της απόδοσης της Γώγου, όσο το να υπηρετήσω την αλήθεια της και το καθρέφτισμα των γραπτών της στο σήμερα. Όταν απεγκλωβίζεσαι από τα στενά καλούπια του προσώπου, καταλαβαίνεις πόση διαχρονικότητα κρύβει η ιστορία της.
Κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας, αισθάνθηκες να ανακαλύπτεις μια διαφορετική Κατερίνα Γώγου από εκείνη που γνωρίζουμε όλοι αρχικά;
Ναι και αυτό ίσως ήταν το αγαπημένο μου κομμάτι της προετοιμασίας. Πριν μελετήσω σε βάθος τη ζωή της, τις ταινίες και τα ποιήματά της, ήξερα ίσως τη γυναίκα που ξέρουν οι περισσότεροι: την ασυμβίβαστη προσωπικότητα, την ηθοποιό που έπαιξε κυρίως κωμικούς ρόλους και την ποιήτρια, που έγραψε επαναστατικά ποιήματα. Όσο προχωρούσε η μελέτη μου όμως, εξεπλάγην με πολλά από όσα ανακάλυπτα. Ήταν σα να μάζευα κομμάτια ενός παζλ και σταδιακά να έχτιζα τη μεγάλη εικόνα. Ανάλογη είναι και η αντίδραση του κοινού. Πολλοί θεατές μου λένε μετά την παράσταση ότι δεν είχαν συνειδητοποιήσει πόσα λίγα ήξεραν για εκείνη.
Η Κατερίνα Γώγου, – θαρρώ – , πως μέσα από την ποίησή της εξέφρασε μία έντονη αντίδραση απέναντι στην κοινωνική καταπίεση, στον κοινωνικό αποκλεισμό, στον ρατσισμό. Αν ζούσε σήμερα ποια ζητήματα πιστεύεις ότι θα την έκαναν να επαναστατήσει και να υψώσει δυνατά τη φωνή της και την πένα της;
Οι κοινωνίες ανά τα χρόνια, μπορεί να αλλάζουν μορφή, αλλά τα ουσιώδη θέματα, αυτά που μας αναγκάζουν να βγούμε στους δρόμους και να φωνάξουμε, παραμένουν ενεργά. Ο ρατσισμός μια και τον αναφέρεις, δεν έχει πεθάνει. Τον ακούμε καθημερινά στις ειδήσεις, τον βλέπουμε ακόμα γύρω μας. Η Γώγου, όπως και τότε, θα στεκόταν δίπλα σε όσους βρίσκονται στο περιθώριο, σε εκείνους που δεν ακούγονται, γιατί η κοινωνία προτιμά να στρέφει το κεφάλι αλλού. Για αυτό τα ποιήματά της εξακολουθούν να μιλούν στο σήμερα με τόση δύναμη. Όπως άλλωστε είχε πει και η ίδια: «Από τη στιγμή που δεν μας αφήνουν να φτιάξουμε τη ζωή, θα χαλάσουμε αυτό που υπάρχει και θα βγει το καινούργιο μετά».
Χάρης Γεωργιάδης
Χάρη μίλησέ μου για τη δική σου παρουσία στην παράσταση
Την παρουσία μου στην παράσταση την φέρουν εννέα ρόλοι, όπου υποδύομαι κάποιος από τους άντρες που βρέθηκαν στη ζωή της Γώγου. Όλοι τους έχουν τις διαφορές τους και τις ιδιαιτερότητές τους.
Αν σου δινόταν η ευκαιρία να απευθύνεις στην Κατερίνα Γώγου με μια μόνο ερώτηση, ποια θα ήταν αυτή;
Αν και θεωρώ ότι δεν έχει ουσία αυτή η ερώτηση, διότι δεν θα λάβουμε ποτέ απάντηση, θα την ρωτούσα: «Αν θα μπορούσες να αλλάξεις κάποιες από τις επιλογές που έκανες στη ζωή σου, θα το έκανες;»
Χαρά Νικολάου
Έπειτα από πέντε συνεχόμενες χρονιές sold-out παραστάσεων, η «Κατερίνα Γώγου: Το Γαμώτο που Δεν Έζησα» του Ανδρέα Ζαφείρη επιστρέφει για 6η χρονιά στη Σκηνή BRECHT-2510
Χαρά; Τι σου διδάσκει η συμμετοχή σου σε αυτή την παράσταση που έχει λατρέψει το κοινό; Και τι κατά τη γνώμη σου κάνει ένα έργο επιτυχημένο;
Μιλώντας γενικά για επιτυχία …Την επιτυχία σε οτιδήποτε στη ζωή , την ορίζει ο καθένας διαφορετικά. Το γεγονός ότι κάτι θεωρείται επιτυχημένο για έναν άνθρωπο δεν σημαίνει απαραίτητα ότι θα θεωρείται το ίδιο και για κάποιον άλλον. Αυτό συμβαίνει γιατί δεν βλέπουμε όλοι τα πράγματα με τον ίδιο τρόπο και ειδικότερα στον δικό μας χώρο, δεν αντιλαμβανόμαστε όλοι οι καλλιτέχνες την τέχνη με την ίδια ματιά. Για κάποιον επιτυχία έχει ένα έργο μόνο όταν παίζει σε ένα θέατρο που γεμίζει με 500 ή 800 θεατές ή όταν παίζουν αναγνωρίσιμοι ηθοποιοί. Έχω δει με τα μάτια μου ανθρώπους να ζυγίζουν την αξία των ηθοποιών- ανθρώπων με το πόσο γνωστοί είναι και να έχουν επιλεκτική συμπεριφορά και μνήμη. Συνάντησα στην πορεία ανθρώπους που θέατρα 80 ατόμων δεν τα θεωρούσαν θέατρα. Στα πρώτα μου βήματα άκουσα από έναν δάσκαλο πως επιτυχία θα έχω στη ζωή μου μόνο αν σκληρύνω και αποκτήσω γερό στομάχι για να αντέχω , γιατί τέτοιοι άνθρωποι πάνε μπροστά . Λογικά τέτοιοι άνθρωποι θα ορίζουν την επιτυχία και τη συνεργασία σε ένα έργο τελείως διαφορετικά. . Θα υπάρξουν όμως και αυτοί που θα πουν τέχνη με σκληρή καρδιά δεν κάνεις . Κάνεις με ευαισθησία. Μιλάω για την αληθινή τέχνη. Και θα ορίσουν αλλιώς την επιτυχία στο έργο. Για εμένα επιτυχία έχει ένα έργο όταν συνδεθούν ειλικρινά και ουσιαστικά όλοι οι άνθρωποι που αποτελούν μέρος αυτού. Όταν το θεωρήσουν παιδί τους. Είναι σημαντικό να παλεύουμε για ιδέες που μοιάζουν μακρινές, να μιλάμε και να πολεμάμε το κακό μέσα από την τέχνη. Είναι όμως εξίσου σημαντικό να παλεύουμε και για τον διπλανό μας, τον συμπαίκτη μας, τον συνάνθρωπο. Γιατί η συλλογική προσπάθεια ξεκινά από τον άνθρωπο που έχουμε δίπλα μας. Από εκείνον ξεκινάμε, για να προχωρήσουμε έπειτα μαζί, ενωμένοι, λίγο πιο μακριά.
Η συμμετοχή μου στο έργο του Ανδρέα Ζαφείρη, που συνεχίζει να συναντά το κοινό για τόσα χρόνια, μου διδάσκει πρωτίστως πώς αλλάζει η σχέση μου με τον ίδιο τον ρόλο, καθώς μεγαλώνω και αλλάζω κι εγώ ως άνθρωπος. Δεν είμαι η ίδια με εκείνη που ξεκίνησε αυτή τη διαδρομή πριν από έξι χρόνια. Κάθε χρονιά φέρνω στον ρόλο μου κάτι διαφορετικό.
Καλώς ή κακώς, όσο περνούν τα χρόνια, τόσο περισσότερο νιώθω την Κατερίνα να μιλάει μέσα μου. Και φέτος, στον έκτο χρόνο αυτής της διαδρομής, την έχω ανάγκη περισσότερο από ποτέ. Την καταλαβαίνω περισσότερο από ποτέ. Βλέπω πώς είναι να σου βάζουν μια ταμπέλα ,να σε κατηγοριοποιούν, να βρίσκεσαι στα αζήτητα, να σου στέλνουν αυτοματοποιημένα μηνύματα απόρριψης, να βαφτίζουν επιτυχία την αποτυχία, και πολλά ακόμα που νιώθω πως και η Κατερίνα θίγει στα ποιήματά της. Οι μεγαλύτεροι μας δάσκαλοι είναι οι ποιητές, φώναξε κάποτε ένας άλλος μεγάλος δάσκαλος, καθώς απομακρυνόταν από την αίθουσα και η φράση αυτή με συντροφεύει όλα μου τα χρόνια απ’ όταν την άκουσα.
Αν η παράσταση μπορούσε να αφήσει ΜΙΑ και μόνο έκφραση στον θεατή, ποια θα ήθελες να είναι αυτή;
Τι έκφραση έχει άραγε μια ανυπότακτη ψυχή;
Ίσως εκείνη του ανθρώπου που αρνείται να συνηθίσει. Να μη συνηθίζουμε όσα μας εξοργίζουν, όσα μας πληγώνουν, όσα μας στερούν την ελευθερία, μέχρι να πάψουμε να τα αναγνωρίζουμε ως βία και να τα αποδεχτούμε ως κανονικότητα. Να μη συμφιλιωθούμε με όσα μέσα μας εξακολουθούν να ζητούν αλλαγή.
Ανδρέας Ζαφείρης
Πιστεύεις πως το θέατρο μπορεί σήμερα να αποτελέσει μια μορφή επανάστασης, να αφυπνίσει συνειδήσεις;
Δε ξέρω εάν το θέατρο είναι σήμερα μια μορφή επανάστασης, αλλά είμαι σίγουρος ότι σε δέκα χρόνια από τώρα, οτιδήποτε θα αποσπά το βλέμμα του υπηκόου – θεατή από μια οθόνη, θα είναι σίγουρα επαναστατικό.
Ταυτότητα παράστασης
– Κείμενο / Σκηνοθεσία: Ανδρέας Ζαφείρης
– Παίζουν οι: Μαρία Ανδρίτσου, Χαρά Νικολάου, Χάρης Γεωργιάδης
– Φωτογραφίες & τρέιλερ: Μάρκος Κιμιωνής
– Διάρκεια: 90 λεπτά
Πληροφορίες
– Από 4 Νοεμβρίου και κάθε Τετάρτη στις 21.00
– Χώρος: Σκηνή BRECHT-2510, Γ’ Σεπτεμβρίου 38, Αθήνα
Εισιτήρια
– Κανονικό: 14 €
– Μειωμένο (Φοιτητικό, Ανέργων, Άνω των 65): 12 €
– Ομαδικές κρατήσεις άνω των 10 ατόμων: 10 €
– Ατέλεια ηθοποιού: 8 €
Κρατήσεις στα τηλ. 6975535197, 6936552623, 6973070329
Πληροφορίες – Επικοινωνία
Σκηνή Brecht-2510
3ης Σεπτεμβρίου 38, Αθήνα 104 31
