Της Κατερίνας Φραγκουλάκη
Στη σκηνή του θεάτρου Αλκμήνη η παράσταση: «ΖΩ ή» ταξίδεψε το κοινό, με ένα τρόπο εσωτερικό, πνευματικό και ιδιαίτερο.
Σε κείμενο, σκηνοθεσία, κοινωνιοδραματικό συντονισμό της Αναστασίας Διοτίμα Γκολέμα. το έργο έκλεψε δικαιολογημένα τις εντυπώσεις.
Παρακολουθώντας με μη γραμμικό τρόπο τις ανθρώπινες διαδρομές, μέσα και έξω από τον χρόνο, το έργο περιπλανιέται στη μνήμη, στον έρωτα, στην απώλεια, στην επιθυμία και στη ματαίωση· σε όσα ζήσαμε, σε όσα νομίζαμε πως θα ζήσουμε και σε όσα αφήσαμε για ένα «αύριο» που ίσως δεν ήρθε ποτέ.
Οχτώ ηθοποιοί πάνω στο θεατρικό σανίδι, συγκινούν με τις ερμηνείες τους και τη μοναδική σε κάλλος εκφραστικότητά τους.
Πως δημιουργούνται άραγε οι σχέσεις των ανθρώπων; Ποιος επικοινωνιακός κώδικας τους συνδέει; Ποια ναι και ποια όχι. Ποια ζωή του παρελθόντος και ποια ζωή του μέλλοντος.
Πόσο πρωταγωνιστικό ρόλο και ιδιαίτερο μπορεί να παίξει ο χρόνος….Εκείνοι οι λεπτοδείκτες που κινούνται αμέριμνοι, δείχνοντας μας τη ζωή, όσα αφήσαμε και όλα όσα επιτρέπουμε στους εαυτούς μας να ζήσουν…
Πως οι άνθρωποι αντιλαμβανόμαστε τον έρωτα, τη σύνδεσή μας με τον συνάνθρωπο. Ποια σχέση εξάρτησης δημιουργείται. Ποιος φόβος αγγίζει τις καρδιές. Και πως το αίσθημα της εγκατάλειψης ραγίζει τη σκέψη και δημιουργεί ρωγμές;
Η παράσταση – θαρρώ- πως με τρόπο δυναμικό, νιώθω να απαντάει σε αυτές τις εσωτερικές αναζητήσεις. Το κείμενο της κυρίας Γκολέμα, δυνατό. Με τρόπο που αγγίζει βαθύτερες ευαίσθητες χορδές, ανθρωπίνων υπάρξεων σου δίνει το δικαίωμα να συμμετέχεις στο έργο. Να δες κομμάτια του εαυτούς σου. Στιγμές που βίωσες ή….που θα βιώσεις. Ξέρετε…Στη ζωή πολλές φορές μπορεί να έχουμε τον ρόλο του θύματος. Αλλά και ακόμα περισσότερες φορές του θύτη. Πληγωνόμαστε αλλά και πληγώνουμε. Περιμένουμε πάντα κάτι…αλλά και πολλοί άλλοι περιμένουν από εμάς. Οι ανθρώπινες σχέσεις, άλλωστε στην εποχή της ταχύτητας, των γρήγορων ρυθμών και των social media, περνούν κρίση, αποδεικνύοντας, από την άλλη, περίτρανα η εποχή πως η κρίση δεν είναι κοινωνική αλλά προσωπική. Η έντονα πνευματική πένα της δημιουργού, με τρόπο έντονης καλλιτεχνικής υπεροχής και αισθητικής, βαθιά καλλιεργημένης σκέψης, δίνει απαντήσεις. Ο θεατής, φεύγει επαρκής και ικανοποιημένος μετά το τέλος της παράστασης. Ζει και αναθεωρεί. Αναθεωρεί και ζει. Καθώς ο χρόνος χάνεται. Καθώς ο χρόνος αφήνει τα σημάδια του, η ζωή από τα πρώτα δευτερόλεπτα ύπαρξης σου δείχνει δρόμο, δρόμους, αφήνοντας σε εσένα, σε εμένα, σε όλους την επιλογή. Δικαιολογημένο το θερμό χειροκρότημα που εισέπραξε η δημιουργός.
Από σκηνοθετικής άποψης, το έργο κερδίζει το στοίχημα. Καθώς παντρεύει κλασσική και σύγχρονη οπτική με μια ματιά ιδιαίτερη. Χαρακτηριστική του ταλέντου της σκηνοθέτη.
Οι ηθοποιοί: Ειρήνη Ευαγγελάτου, Αθανάσιος Θεολόγης, Αθηνά Καζαντζίδου, Σοφία Καλαποθάκη, Σίμος Κυπαρισσόπουλος, Μαρία Μαλλιαράκη, Γιάννης Οιχαλιώτης, Εύη Σοφίλου, καταθέτουν επί σκηνής τον εαυτό τους.
Σωστά μοιρασμένοι οι ρόλοι, κουμπώνουν απόλυτα στο ερμηνευτικό ταλέντο των καλλιτεχνών. Χρησιμοποιώντας την εσωτερική δυναμική της ψυχής τους χαρίζουν απλόχερα στο κοινό μια παράσταση που θα θυμάται για καιρό.
Χωρίς δεύτερη σκέψη σας προτείνω την παράσταση.
