Της Κατερίνας Φραγκουλάκη
Στη σκηνή του θεάτρου NOŪS η παράσταση: «Η Ανάστασις» του Λέοντος Τολστόι, σε σκηνοθεσία του υπερταλαντούχου Βασίλη Τριανταφύλλου, κλέβει δικαιολογημένα για δεύτερη σεζόν το πιο θερμό χειροκρότημα του κοινού.
Στην σκηνή ένας θίασος που καταθέτει ψυχή, ενσαρκώνοντας τους ρόλους με μοναδική καλλιτεχνική ποιότητα και υπεροχή. Ερχόμενοι πρόσωπο με πρόσωπο, φράση με φράση με έναν δύσκολο αντικειμενικά έργο.
Οι: Δαβιλάς Αλέξανδρος, Δούβρης Σωτήρης, Ζουρελίδου Ελένη, Ηλιόπουλος Θοδωρής, Κουτουλάκη Ματουάλι, Μηλιαράκη Ασπασία, Μπάδρας Λυκούργος, παραδίδουν στο κοινό με τις ερμηνείες τους μια παράσταση αληθινό διαμάντι.
Πρόσωπα- ρόλοι, εναλλάσσονται. Άνθρωποι με αξίες, άνθρωποι χωρίς ίχνος ανθρωπιάς. Άνθρωποι που μεθούν στην ιδέα της δόξας. Πρόσωπα που χωρούν τη ζωή τους στα κουτάκια μιας κοινωνίας που από την αρχή δίδει και παραδίδει ρόλους. Πρόσωπα που ζητούν ψυχική ελευθερία. Μια ανάταση. Μια ΑΝΑΣΤΑΣΗ, ψυχή, σώμα, πνεύμα.
Μια παράσταση δυνατών συγκινήσεων. Μια παράσταση που σε τραβάει από το χέρι και σε ανεβάζει χωρίς δεύτερη σκέψη πάνω στο θεατρικό σανίδι.
Το θεατρικό κείμενο παρακολουθεί το ηθικό και πνευματικό ταξίδι του πρίγκιπα Νεχλιούντοφ, ο οποίος αναγνωρίζει ως κατηγορούμενη σε μια δίκη την Κατιούσα Μασλόβα, μια γυναίκα που είχε ερωτευθεί και στη συνέχεια εγκαταλείψει χρόνια πριν, οδηγώντας την σε κοινωνική πτώση. Επιδιώκοντας να αναλάβει την ευθύνη του, αποφασίζει να την ακολουθήσει και να επανορθώσει, παρά την αντίστασή της αλλά και την αδιαφορία της κοινωνίας. Καθώς η Μασλόβα καταδικάζεται άδικα και εξορίζεται στη Σιβηρία, ο Νεχλιούντοφ ακολουθώντας την στο ταξίδι αυτό, περνά από μια βαθιά εσωτερική κάθαρση, βλέποντας κατάματα τη διαφθορά του δικαστικού συστήματος, την κοινωνική αδικία και τις ταξικές ανισότητες. Η παράλληλη διαδρομή τους γίνεται μια πορεία αντίστασης απέναντι στους θεσμούς που συνθλίβουν τους αδύναμους. Οι δύο ήρωες αναζητούν μια νέα αρχή.
Από τα πρώτα δευτερόλεπτα, ο θεατής έρχεται αντιμέτωπος με ένα έργο υψηλών προδιαγραφών.
Άλλωστε η σκηνοθετική ματιά του Βασίλη Τριανταφύλλου, συναρπάζει. Μια ματιά έντονη. Μια οπτική που επαναστατεί. Που σου δίνει ρόλο ως θεατή. Που σε αφήνει να σκεφτείς, να αποφασίσεις. Σε κάνει συμμέτοχο αλλά και αρωγό του. Ο Τριανταφύλλου καθοδηγεί τον θίασο σωστά. Δίδοντας στον κάθε ηθοποιό τον ρόλο που του αρμόζει. Καλά ραμμένο και κομμένο πάνω του. Μέσα από τους δυο πρωταγωνιστές του, περνάει στο κοινό μηνύματα πανανθρώπινα. Άμεσα συνδεδεμένα με το νόημα και την πραγματική αξία της ζωής, των επιλογών αλλά και των αποτελεσμάτων αυτών. Ο τρόπος με τον οποίο προσεγγίζει το έργο του τόσο σπουδαίου συγγραφέα, συγκινεί βαθιά. Μιλάει με τη γλώσσα του. Την σέβεται, την ακουμπάει ευγενικά. Και με ένα τρόπο μαγικό, φέρνει το έργο στο σήμερα. Και διδάσκει… Ο Τριανταφύλλου, μιας και παρακολουθώ την πορεία του, για ακόμα μια φορά προσφέρει στο κοινό μια παράσταση που θα θυμάται για καιρό.
Κρατώ βαθιά μέσα μου την ερμηνεία της Κουτουλάκη Ματουάλι, που ενσαρκώνει επί σκηνής την Κατιούσα Μασλόβα. Μια γυναίκα, που η ίδια η ζωή αδικεί. Μια γυναίκα που στο πρόσωπο της -ένιωσα- να αντικατοπτρίζονται πορείες γυναικών. Ζωές γυναικών. Εκείνες που παγιδεύονται μέσα στην ίδια τους τη μοίρα. Εκείνες που χάνονται μέσα στα χρόνια. Αλλά και εκείνες που έχουν το θάρρος να κοιτάξουν κατάματα τη ζωή. Να αναμετρηθούν μαζί της. Και μέσα από τα σκοτάδια, να βγουν ζωντανές. Δυνατές. Δίνοντας στον εαυτό τους μια δεύτερη ευκαιρία. Άλλωστε ποιος δεν λανθάνει; Και αν ο ίδιος δεν λανθάνει, πόσοι λανθάνουν πάνω του;…
Η Κουτουλάκη με μια βαθιά εκφραστικότητα εισβάλλει με δύναμη στον εσωτερικό κόσμο της πρωταγωνίστριας. Βιώνει το κάθε δευτερόλεπτό της. Αφήνεται πάνω στη σκηνή, ξεχνιέται. Μεταμορφώνεται σε Κατιούσα Μασλόβα, κερδίζοντας 100%, το στοίχημα ενός δύσκολου αντικειμενικά ρόλου. Χρησιμοποιεί όλα τα εκφραστικά της μέσα. Κίνηση, χροιά φωνής, στάση πάνω στη σκηνή. Και με συγκινεί -θαρρώ- μας συγκινεί.
Ο Δούβρης Σωτήρης, βιώνει το ταξίδι του πάνω στη σκηνή, με βαθιά εσωτερικότητα. Ταξιδεύοντας την καλλιτεχνική του υπεροχή μέσα από έναν εξαιρετικά δύσκολο ρόλο, παραδίδει στο κοινό ένα αποτέλεσμα άξιο σεβασμού και θερμού χειροκροτήματος. Ανυπομονώ να τον δω εκ νέου πάνω στο θεατρικό σανίδι.
Ο Δαβιλάς Αλέξανδρος, η Ζουρελίδου Ελένη, ο Ηλιόπουλος Θοδωρής, η Μηλιαράκη Ασπασία, ο Μπάδρας Λυκούργος, ενσαρκώνουν τους ρόλους τους, με ένα πηγαίο ταλέντο, που καθηλώνει.
Πως μπορώ να ξεχάσω άλλωστε τη σκηνή του Μπάρδα, που η ερμηνεία του δημιουργεί έντονα συναισθήματα.
Μια παράσταση, που αξίζει να δείτε, καθώς με τρόπο έντονο υπενθυμίζει την αξία της αλληλεγγύης, το νόημα που οφείλει κανείς να δίνει στη ζωή του. Τον τρόπο με τον οποίο κάποιοι χρησιμοποιούν την εξουσία. Τη ζωή που πρέπει να ανακαλύπτει κανείς μέσα από τη ζωή. Και την ανάγκη για ελευθερία. Για εκείνη που πρέπει να παλέψει αλλά και για εκείνη που θα πρέπει να ανακαλύψει- επιτρέψτε μου την περιγραφή- να αποκαλύψει, μέσα του, γύρω του.
