Η παράσταση «Όπου κι αν πας να μη χαθείς» του Ν. Σκορίνη συνεχίζεται στο «Από Μηχανής» Θέατρο

Η παράσταση «Όπου κι αν πας να μη χαθείς» βασισμένη στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Νίκου Σκορίνη και σκηνοθεσία Δημήτρη Μυλωνά παρουσιάζεται από την Τετάρτη 11 Μαΐου στην Πάνω Σκηνή του «Από Μηχανής» Θεάτρου για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων, μέχρι την Κυριακή 5 Ιουνίου.

Το συγκλονιστικό αυτό μυθιστόρημα, το οποίο έχει έως σήμερα πουλήσει πάνω από 20.000 αντίτυπα, γίνεται η αφετηρία για τη δημιουργία ενός πρωτότυπου θεατρικού κειμένου γεννημένου εξολοκλήρου μέσα από τη διαδικασία των προβών.

Πότε σε πρώτο πρόσωπο και πότε σε τρίτο, άλλοτε σε μορφή προσωπικής μαρτυρίας με συχνές αναφορές στη σπαρακτική ερωτική αλληλογραφία του κεντρικού ήρωα και μετά ξανά πίσω στη γειωμένη πραγματικότητα και τα γεγονότα της πολιτικής σκηνής, το «Όπου κι αν πας να μη χαθείς» λειτουργεί ως ένα σύγχρονο «έπος», μια σύγχρονη Οδύσσεια στην οποία ξετυλίγεται η Ιστορία της νεότερης Ελλάδας από τη δεκαετία του 1950 έως και τις μέρες μας και μαζί η ξενιτιά, η δικτατορία, τα κινήματα, η μεταπολίτευση, η πτώση του ανατολικού μπλοκ κ.α. Η περιπλάνηση του κεντρικού ήρωα Ορέστη στους τόπους της Ιστορίας, γίνεται ένα ταξίδι με προορισμό την προσωπική του «Ιθάκη» αλλά ταυτόχρονα αντανακλά την προσδοκία και τη ματαίωση μιας ολόκληρης εποχής.

Η λογοτεχνία, το θέατρο και η Ιστορία συνομιλούν σκηνικά, η αφήγηση και η δράση εναλλάσσονται δημιουργικά έτσι ώστε να απολαμβάνουμε επί σκηνής μια παράσταση γεμάτη συγκίνηση, χιούμορ, ατμόσφαιρες, ανατροπές, μια παράσταση στην οποία η «μεγάλη» Ιστορία συναντιέται με τις ιστορίες των χαρακτήρων που έρχονται να μας τις εκμυστηρευτούν και μαζί να ξυπνήσουν και δικές μας μνήμες. Αξιέπαινη η προσπάθεια όλων των ηθοποιών, σε μια παράσταση που διαρκεί σχεδόν 3 ώρες! Χωρίς να έχουμε διαβάσει το (ογκώδες!) βιβλίο, ώστε να γνωρίζουμε πόσο πιστή είναι η μεταφορά του στο σανίδι, επισημαίνουμε τρία σημεία που θα θέλαμε να μην χαλούσαν την σκληρή προσπάθεια των συντελεστών.

Έχοντας προσωπική εμπειρία από την σοσιαλιστική Βουλγαρία, βρήκαμε την εκτεταμένη περιγραφή των εκεί συνθηκών ως τουλάχιστον άδικη! Αν επρόκειτο για τη Ρουμανία του Τσαουσέσκου, δεν θα υπήρχε ούτε έκπληξη ούτε ένσταση! Το ίδιο ισοπεδωτική και πεσιμιστική ήταν και η (επίσης εκτεταμένη) αναφορά στον υπαρκτό σοσιαλισμό. Δικαίωμα του καθενός να κρίνει τα πάντα με τη δική του κρίση, αλλά πάνω απ’ όλα όσοι έζησαν εκεί (ειδικά στην ΕΣΣΔ) διακατέχονται από έντονη νοσταλγία για εκείνη την εποχή! Τέλος, τα «ουρλιαχτά» σε αρκετές φάσεις της παράστασης δεν την ενισχύουν, ούτε και ο γνωστός στο ελληνικό σανίδι στόμφος. Αυτό, άλλωστε, επιβεβαιώνεται και όταν οι συντελεστές μιλούν «φυσιολογικά», χωρίς τα παραπάνω στοιχεία…