Το ψήφισμα της Επιτροπής Ισότητας της ΚΕΔΕ για τη διατήρηση του ποσοστού συμμετοχής των γυναικών τουλάχιστον στο 40% προτείνoντας την αύξηση της ποσόστωσης φύλου στο 50% (σύμφωνα και με την απόφαση της Δημοτικής Επιτροπής της 26ης Μαρτίου) έφερε προς ψήφιση στο Δημοτικό Συμβούλιο στη συνεδρίαση της Τετάρτης 1 Απριλίου η πρόεδρος της Δημοτικής Επιτροπής Ισότητας Λίλη Τζίμα.
Το ψήφισμα δεν εγκρίθηκε ομόφωνα από το Σώμα, καθώς καταψήφισε η Ιωάννα Κυρίτση («ΒΡΙΛΗΣΣΙΑ ΔΗΜΟΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ») , ενώ οι παρατάξεις «ΔΡΑΣΗ ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΠΟΛΗ» και Λαϊκή Συσπείρωση ψήφισαν «παρών».
Μαρίνα Παπαχριστοδούλου: «Γι΄ αυτούς τους λόγους η ΔΡΑΣΗ δεν ενέκρινε το ψήφισμα»
Τους λόγους για τους οποίους η «ΔΡΑΣΗ ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΠΟΛΗ» δεν ενέκρινε το ψήφισμα της Επιτροπής Ισότητας της ΚΕΔΕ παρέθεσε σε ανακοίνωση που εξέδωσε η δημοτική σύμβουλος της παράταξης Μαρίνα Παπαχριστοδούλου.
Αναλυτικά, ανέφερε τα εξής:
«Γράφονται πολλά, άλλα αλήθειες, άλλα ψέματα, για τη συζήτηση που έγινε πρόσφατα στο Δημοτικό Συμβούλιο Βριλησσίων περί ισότητας (1/4/2026), με αφορμή ψήφισμα της επιτροπής ισότητας της ΚΕΔΕ (Κεντρική Ένωση Δήμων Ελλάδος), το οποίο κατατέθηκε για να υιοθετηθεί και από το Δημοτικό Συμβούλιο των Βριλησσίων. Το ψήφισμα εστίαζε στις αρνητικές ρυθμίσεις που περιλαμβάνονται στα πρώτα τεύχη του νέου κώδικα των ΟΤΑ που ακόμα κυοφορείται στα υπουργικά γραφεία, παρόλο που διαδίδεται ότι βρίσκεται σε διαβούλευσή. Η ΔΡΑΣΗ δεν το ψήφισε, εδώ παραθέτουμε τα πέντε σημεία που μας οδήγησαν σε αυτή την επιλογή.
Πρώτον: Έχει μεγάλη σημασία να συμμετέχουν γυναίκες στην πολιτική, αλλά έχει ακόμα μεγαλύτερη σημασία το είδος της πολιτικής που υπηρετούν. Και η Θάτσερ γυναίκα ήταν. Οι πολιτικές που υποστήριξε όμως δεν προώθησαν καθόλου τα δικαιώματα του φύλου της, αντίθετα τα καταβαράθρωσαν. Επί των ημερών της ανάμεσα σε άλλα, κατέρρευσε το σύστημα υγείας και το κοινωνικό κράτος στη Μεγάλη Βρετανία, εξέλιξη που επιβάρυνε τα μέγιστα τις γυναίκες και την οικογένεια. Αυτά για μια παλιότερη πολιτικό για να μην μιλήσουμε για πιο σύγχρονες όπως η Άγγελλα Μέρκελ που ακόμα πληρώνουμε Ελληνίδες και Έλληνες την νέο-αποικιοκρατική πολιτική της των μνημονίων και της λιτότητας, την Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, την Κάγια Κάλας.
Δεύτερο: Διαφωνούμε με την φιλοσοφία του ψηφίσματος που προσδιορίζει περιοριστικά ότι «η ενισχυμένη παρουσία των γυναικών» αφορά τη συμμετοχή ‘’στο σχεδιασμό, στην υλοποίηση, την παρακολούθηση και την αξιολόγηση των τοπικών σχεδίων δράσης για την ισότητα των φύλων’’. Δεν μας αρκεί αυτό. Πιστεύουμε ότι στον 21ο αιώνα, και ικανές είμαστε και έχουμε τα απαραίτητα προσόντα να σχεδιάσουμε, να υλοποιήσουμε και να αξιολογήσουμε τα πάντα. Όπως και οι άντρες συνάδελφοι μας. Και μαζί τους.
Τρίτον: Η εικόνα που παρουσιάζεται στο ψήφισμα της ΚΕΔΕ για την πορεία της συμμετοχής των γυναικών στα Όργανα λήψης αποφάσεων και γενικά για την πορεία της ισοτιμίας τους είναι ωραιοποιημένη. Κρίνουμε ότι δεν υπάρχει βελτίωση ουσιαστική. Αντίθετα μετά την κρίση και ως συνέπεια των πολιτικών που εφαρμόστηκαν η θέση των γυναικών επιβαρύνθηκε. Η ανεργία αυξήθηκε τόσο που μπορούμε να μιλάμε για μαζική επιστροφή των γυναικών στο σπίτι. Αυτές οι εξελίξεις συνοδεύονται με επαναφορά σε χρήση ξεπερασμένων συντηρητικών αντιλήψεων για τη γυναίκα και το ρόλο της όπως για παράδειγμα τα περί καταστροφής της οικογένειας από τη έξοδο των γυναικών στην εργασία ή τα περί αμβλώσεων. Ταυτόχρονα, η βία κατά των γυναικών βρίσκεται σε έξαρση και καταλαμβάνει κάθε χώρο: την εργασία, την οικογένεια, τη σχέση της γυναίκας με την πολιτεία. Ξεκινάει ως λεκτική και μπορεί να καταλήξει σε γυναικοκτονία. Κανείς λοιπόν δεν μπορεί να χαίρεται, όπως κάνει το ψήφισμα της ΚΕΔΕ, επειδή το τελευταίο διάστημα δημιουργήθηκαν τρείς δομές προστασίας των γυναικών σε Ξάνθη, Δράμα και Καματερό -Αγίους Αναργύρους. Έγιναν, καλό είναι, αλλά δεν μπορούν σε καμία περίπτωση να καλύψουν τις ανάγκες. Ό,τι και να λέμε, η πραγματικότητα της γυναικείας συμμετοχής απεικονίζεται αντικειμενικά στη φωτογραφία που συνοδεύει αυτό το κείμενο, που προέρχεται ακριβώς από τη σχετική συζήτηση που οργάνωσε η ΚΕΔΕ στην ΕΣΗΕΑ: Μια γυναίκα στο προεδρείο, δείγματα γυναικών στην αίθουσα. Μια απάντηση σε αυτό μας το επιχείρημα θα ήταν ότι υποτιμάμε τα όποια θετικά βήματα που έγιναν. Όχι. Τα αναγνωρίζουμε, ταυτόχρονα όμως ξέρουμε καλά ότι τα μέτρα για το γυναικείο φύλο καταστρατηγούνται. Αυτή είναι η κανονικότητα μας, το εθνικό μας σπορ.
Τέταρτο: Είμαστε αντίθετοι με τις αρνητικές ρυθμίσεις του νέου κώδικα. Θεωρούμε θετικό μέτρο τις ποσοστώσεις. Κακώς τις περιορίζει από το 40 στο 30%. Και καλώς οι γυναίκες και οι φορείς τους ζητούν να αυξηθεί ως ποσοστό. Αλλά πρόκειται για ένα μέτρο ατελές καθώς αφορά μόνον τη συμμετοχή των γυναικών στα ψηφοδέλτια. Καμία μέριμνα δεν υπάρχει για την τύχη των γυναικών υποψηφίων. Για την εκλογή τους. Το βασικό επιχείρημα εδώ εμπνέεται από τη φιλοσοφία της ατομικής ευθύνης: ‘’αν τα καταφέρει η υποψήφια τα κατάφερε’’ ή ‘’δεν μπορούμε να αδικήσουμε τους άντρες με υποστηρικτικά μέτρα για το γυναικείο φύλο’’. Φαίνεται δίκαιο επιχείρημα. Αλλά δεν είναι. Για πολλούς λόγους. Γιατί οι γυναίκες δεν είναι συνδεδεμένες με τα κόμματα με τον ίδιο τρόπο που είναι συνδεδεμένοι οι άντρες. Ξέρουμε όλοι ότι παρά τις υπερβολικές δηλώσεις περί κομματικής ανεξαρτησίας από παράγοντες της Τοπικής Αυτοδιοίκησης οι τελικές αποφάσεις για δημάρχους και δημοτικούς συμβούλους παίρνονται σε κομματικά γραφεία. Γιατί οι γυναίκες δεν έχουν ελεύθερο χρόνο. Όπως έδειξε πρόσφατη έρευνα δαπανούν 2,5 ώρες καθημερινά περισσότερες από τους άντρες για την φροντίδα του σπιτιού και της οικογένειας. Ή ακόμα και αν έχουν ελεύθερο χρόνο δεν υπάρχουν δομές, ασφαλή σημεία όπου θα μπορούν να αφήσουν τα παιδιά τους για να πάρουν μέρος σε μια συζήτηση ή συνεδρίαση. Συνεπώς η θετική συνεισφορά του μέτρου καταλήγει να έχει απλά διαπαιδαγωγικό ρόλο. Μια ευχή είναι για να μην πούμε ότι κατά κάποιο τρόπο, δίνει ανακριβή εικόνα για την γυναικεία συμμετοχή.
Πέμπτο και ίσως σπουδαιότερο. Η δυνατότητα συμμετοχής των γυναικών στα κοινά σε οποιοδήποτε επίπεδο είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την οικονομική τους ανεξαρτησία. Και αυτό εξασφαλίζεται με την κατοχύρωση του δικαιώματος στη δουλειά και την ισότητα στην εργασία. Κάτι που δεν ισχύει σήμερα. Όλοι ξέρουμε ότι μια γυναίκα πρέπει να δουλέψει περισσότερο από έναν άντρα του ίδιου επαγγέλματος για να καταξιωθεί. Και όταν κερδίσει, με το σπαθί της, μια θέση θα αμείβεται λιγότερο από την αντίστοιχη αντρική. Συνεπώς αν θέλουμε να προσφέρουμε υπηρεσία στις γυναίκες πρέπει να σταθούμε στο πλευρό τους στον διαρκή αγώνα τους για δουλειά καλοπληρωμένη, μόνιμη, σταθερή και σχετική με τα προσόντα και τα ενδιαφέροντα τους. Προφανώς και δεν υποτιμούμε την σημασία που έχουν μέτρα όπως οι ποσοστώσεις ή άλλα που μόνον θεωρητικά υποστηρίζουν την ισότητα. Απλά ισχυριζόμαστε ότι αυτά είναι ατελή και ανεπαρκή όταν δεν συνδυάζονται με μέτρα εξασφάλισης της οικονομικής ανεξαρτησίας της γυναίκας. Η γυναίκα που δεν είναι οικονομικά ανεξάρτητη είναι πιο ‘’εύκολο «θύμα’’ και των περιστάσεων και των πατριαρχικών αντιλήψεων. Η γυναίκα που δεν έχει χρήματα θα μείνει στην κακοποιητική σχέση, στην καταπιεστική οικογένεια. Αν δεν έχει σταθερή εργασία θα υποχρεωθεί να υποχωρήσει σε πιέσεις για χαμηλότερους μισθούς, αυξημένα ωράρια και άλλου τύπου απαιτήσεις.
Τέλος, κάποιοι –και στο Δημοτικό Συμβούλιο Βριλησσίων- νομίζουν ότι παραποιώντας τις θέσεις των άλλων, αναγορεύονται αυτόματα οι ίδιοι σε προστάτες των εκάστοτε αδικημένων, των γυναικών σήμερα, των εργαζόμενων αύριο. Νομίζουν επίσης, ότι οι υπόλοιποι έχουμε μνήμη χρυσόψαρου, ότι ξεχνάμε τα δικά τους πεπραγμένα. Την ιστορία τους. Η αλήθεια είναι ότι όσο κι αν τώρα εμφανίζονται ως γνήσιοι υποστηρικτές της δημοκρατίας, μοναδικοί φρουροί του δημοσίου χρήματος και θεματοφύλακες αρχών και νόμων, δεν πείθουν. Η δυνατότητα που έχουν τα ψέματα να διαμορφώνουν την επιρροή του καθένα μας είναι πάντα περιορισμένη και πρόσκαιρη».
