Γράφει ο Φοίβος Ιωσήφ
Kαµία αµφιβολία, νικάµε και τελικά θα βγούµε νικητές. Κι όµως, θα τους συντρίψουµε ανεπιστρεπτί, κι αυτούς και τους συγγενείς τους, και τα παιδιά τους, και τα εγγόνια τους, και τα 167 κορίτσια του σχολείου που εξολοθρεύσαµε, ακρωτηριάσαµε, αποκεφαλίσαµε και τελικά τα στείλαµε στον άλλον καλύτερον κόσµο κι ακόµα παραπέρα.
Χαρά που κάναν τα κορίτσια δεν λέγεται. Μέλια σερµπέτια και γλυκές καριόκες δεν λέγεται. Τη χαρά ένιωσε κατ’ αρχήν ο εκλιπών Χαµενεΐ και λίγο αργότερα η χαριτόβρυτος Μελάνια, γνωστή και από το συγγραφικό της έργο εκδοθέν παλιότερα από τον Χρυσό Οδηγό του ΟΤΕ µε τίτλο «πάρε µε τηλέφωνο να σε πάρω εγώ όποτε θέλεις «κυρίως νύχτα»», σου το επιβεβαιώνει άµεσα και ο πλανητάρχης.
Ο καλύτερος συνεργάτης µου σε όλη την πιάτσα. Είναι ο πελάτης που γνώρισα µε το προσωνύµιο «η κουρεµένη ροζ τέντα». Κάπως έτσι ξεκινάνε όλοι οι µεγάλοι ευεργέτες της ανθρωπότητας.
Ο άνθρωπος ήταν σοβαρός και όχι ιδιαίτερα απαιτητικός σαν τον φαλακρό τον Λένιν, που γέλαγε όλη η καλλιτεχνική οδός Αρµπάτ στο κέντρο της Μόσχας. Ο Ντόναλντ ήταν σοβαρός απαγγέλλοντας όλον τον Μίκυ Μάους απ’ έξω από τα κλασικά εικονογραφηµένα του γκιαούρ και του Γιώργου Θαλάσση γνωστού και ως εξολοθρευτή της Γ’ Βέρµαχτ στην περιοχή του Θησείου και των Αναφιώτικων. Ούτε να τον θυµούνται δεν θέλουν οι στρατοπεδάρχες του Άουσβιτς και του Σόµπιµπορ. Είδαν κι έπαθαν οι άνθρωποι από τη σκληρότητα του Σπίθα και του αείµνηστου Γιώργου Θαλάσση. Αιωνία τους η µνήµη στον χώρο των θερµοπυλεοµάχων.
Από την άλλη µεριά είδαµε να χάνεται όλη η οικογένεια του αγαπητού µας Χοµεϊνοµενάκου. Την καλοσύνη του να θυµθούµε, την αγάπη του για τις µπούργκες να ξαναφέρουµε στο µυαλό µας, και τι δεν χαρήκαµε, άσε οι βεβαιώσεις µε δήλωση του νόµου 105 για τις ποσότητες σε σπυρωτό ρύζι Barba ben.
Όχι µόνον στην επόµενη ζωή αλλά και στην όγδοη παρουσία και µάλιστα και µετά την άφιξη και του έβδοµου αστροναύτη στον Άλφα του Κενταύρου. Και επειδή ο Χοµενεΐ είχε τη διαβεβαίωση και του φιλτάτου Αβραάµ, γνωστού σε µας ως Ιµπραήµ από τις µάχες της Πελοπονήσσου την εποχή του 1821, έδειξε απαράµιλλη αφοσίωση στις µαύρες µπούργκες και στη δηµοκρατική συνοδεία των γυναικών από άρρενα που θα ήθελαν να αγοράσουν ένα κεσεδάκι γιαούρτι κάποια απογευµατινή ώρα χωρίς έτσι να τις βιάσει ούτε ο βαρβάτος γαλακτοπώλης ούτε ο έκφυλος µανάβης. Ο θρησκευτικός ηγέτης είχε βάλει όλες τις παρδαλές Περσίδες υπό τον αδυσώπητο έλεγχο όλων των αστυνοµικών τµηµάτων της χώρας. Μια κοινωνία σοβαρή και µε αυστηρότητα στα χρώµατα των γυναικείων εσωρούχων. Αυτά τα ήλεγχαν µόνον οι διοικητές των αστυνοµικών τµηµάτων σε ειδικά αποµονωµένα δωµάτια. Ο µουσουλµανικός θεός δεν δέχεται αστειάκια κι άσεµνες χειρονοµίες. Υπήρχε τάξις καθ’ άπασαν την επικράτειαν – στρατηγός Ζαγοριανάκος. Τους ζυγούς λύσατε!
Τώρα µε την επέµβαση της Μελάνιας κάτι καλό θα δούµε. ∆εν θα πάνε χαράµι οι 167 κοπέλες, το ανθρώπινο είδος κάπου θα τις κατατάξει κι αυτές, δεν είναι τόσο άχρηστο και παράλογο, ο καλός Θεός και οι καλύτεροι Τραµπ και Χαµενεΐ κάπως θα τις δικαιολογήσουν και θα τις χώσουν σε έναν καλό παράδεισο.
