Θυμάστε εκείνες τις ωραίες εποχές στα μέσα της δεκαετίας του ’90, που ο κόσμος ξεσηκωνόταν και διαδήλωνε έξω από τη Βουλή για την απόσυρση του Νόμου Παπαθεμελή;
Για όσους δεν το θυμούνται, ήταν το 1994, όταν ο τότε Υπουργός Δημόσιας Τάξης, με κοινή υπουργική απόφαση με τον Υπουργό Εργασίας – και θρυλικό θαμώνα νυχτερινών κέντρων – Ευάγγελο Γιαννόπουλο, θέσπιζαν νέο ωράριο λειτουργίας, το οποίο υποχρέωνε τα μαγαζιά να κλείνουν στις 02:00 π.μ. Και ήταν τέτοιο το… κακό που είχε συμβεί στην κοινωνία, που το Σύνταγμα και ο χώρος του Αγνώστου Στρατιώτη πλημμύριζε κάθε μέρα κόσμο, με ηχεία και ορχήστρες, που διαμαρτύρονταν γιατί τους στερούταν το δικαίωμα στη διασκέδαση μέχρι πρωίας. Άλλες εποχές, βέβαια, τότε, αυτά δεν αποτελούσαν ασέβεια στο Μνημείο. Μαγαζάτορες και οι μπράβοι τους διαδήλωναν, δεν ήταν δα και τίποτα γονείς που τους σκότωσαν τα παιδιά τους, λέμε τώρα, τι θυμηθήκαμε.
Οι αντιδράσεις ήταν τόσο έντονες που το μέτρο, αν και ψηφίστηκε, στην πράξη δεν εφαρμόστηκε ποτέ, μέχρι που τελικά ατόνησε πλήρως. Του Έλληνα ο τράχηλος, ζυγό δεν εσήκωσε και πέτυχε περήφανη νίκη.
Στα σοβαρά τώρα, οι θύμισες αυτές ήρθαν στο μυαλό από την πρόσφατη συζήτηση στο δημοτικό συμβούλιο Νέας Φιλαδέλφειας – Νέας Χαλκηδόνας, με αφορμή την απόφαση επέκτασης του ωραρίου χρήσης μουσικής έως και τις 03:00. Μια απόφαση που ναι μεν ήρθε με το σκεπτικό της στήριξης της επιχειρηματικότητας, αλλά δημιούργησε αντιδράσεις τόσο από την αντιπολίτευση, όσο και από τους κατοίκους.
Προσωπικά, έχοντας μάλιστα περάσει τα ένδοξα χρόνια της νιότης με αμέτρητα ξενύχτια, δεν θεωρώ ότι το ωράριο καθαυτό αποτελεί το μείζον θέμα της συζήτησης. Ένα μαγαζί που δεν ενοχλεί τη γειτονιά μέχρι τις 02:00, λογικά δεν θα ενοχλεί ούτε αν μείνει ανοικτό μία ώρα ακόμα. Αντίστοιχα, όποιος δημιουργεί πρόβλημα, θα το κάνει είτε κλείσει στις 03:00 είτε στις 05:00 είτε οριακά στα μεσάνυχτα.
Και εδώ είναι το κρίσιμο ζήτημα. Η Νέα Φιλαδέλφεια, ειδικότερα στο κέντρο της, είναι μια πόλη που τα τελευταία χρόνια έλκει την επιχειρηματικότητα στον χώρο της εστίασης και της διασκέδασης.
Αυτό, ωστόσο, δεν αναιρεί το γεγονός ότι οι κάτοικοι σίγουρα δεν περνούν και τις πιο ήσυχες νύχτες που θα μπορούσαν. Προφανώς, όπου υπάρχει μεγάλη προσέλευση κόσμου ή όπου υπάρχει έντονο το στοιχείο της νυχτερινής διασκέδασης, η όχληση είναι άνω του φυσιολογικά ανεκτού. Και δεν είναι λίγες οι φορές που, λίγο το αλκοόλ, λίγο το αίμα που βράζει, δεν θέλει πολύ να γίνουν φασαρίες και ζημιές. Δεν είναι ο κανόνας, συμβαίνει, ωστόσο.
Το βασικό, λοιπόν, είναι η διασφάλιση της νομιμότητας, στο μέτρο που δεν θα στραγγαλίσει την επιχειρηματικότητα, ούτε θα διαλύσει την ηρεμία των κατοίκων. Βεβαίως και να δοθεί στα μαγαζιά η δυνατότητα να επεκτείνουν το ωράριό τους, για να κερδίσουν ό,τι μπορούν, αλλά μην το κάνουμε και… Μπουρνάζι (με όλο το σεβασμό στην συνοικία των Δυτικών Προαστίων που μεγάλωσε γενιές και γενιές ξενύχτηδων).
Αυτό δεν είναι κάτι εύκολο να γίνει. Ο αντιδήμαρχος Οικονομικών δήλωσε ότι «θα είμαστε αμείλικτοι με τους παραβάτες». Όμως, για να είμαστε ειλικρινείς, η διοίκηση παίρνει ένα μεγάλο ρίσκο. Με τη μέρα να μεγαλώνει σιγά σιγά, την κουλτούρα μας που θέλει το «έξω» να είναι ο κανόνας και την αδιαμφισβήτητη ανάγκη να ξεσκάσει ο κοσμάκης από τα βάρη που κουβαλάει, δεν είναι δύσκολο το ωράριο να γίνει ελαφρώς… λάστιχο. Και τότε θα πρέπει να δοθούν εξηγήσεις.
Σε κάθε περίπτωση, αν βρεθεί ο τρόπος να θωρακιστεί η νομιμότητα και να μην υπάρξει περαιτέρω επιβάρυνση στις γειτονιές, θα μιλάμε για μια απόφαση που με το χρόνο θα ενσωματωθεί και θα περάσει στην καθημερινότητα. Στο κάτω κάτω, οι εποχές Παπαθεμελή έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Αλλά, όπως λέει μια ψυχή, λεφτά δεν έχουμε, γούστα όμως έχουμε. Ας μην ξεχνάμε πως όλοι μας κάποτε υπήρξαμε νέοι που ο χρόνος ποτέ δεν ήταν αρκετός.
