Με αφορμή τη δήλωση του υπουργού Υγείας Άδωνι Γεωργιάδη στην εκπομπή του OPEN «Ώρα Ελλάδος» ότι «μού αρέσει η ιδέα της αυτοπροστασίας» σχετικά με τη νόμιμη οπλοκατοχή και οπλοφορία, όπως είναι στις Η.Π.Α., θα ήθελα να εκφράσω κάποιες σκέψεις με όλο τον προσήκοντα σεβασμό στην προσωπικότητα του ευρυμαθούς και δραστήριου κυρίου υπουργού.
Γράφει ο Γεώργιος Γενετζάκης, φιλόλογος στο Χαλάνδρι
Η κοινωνία για αιώνες χαρακτηριζόταν από το «δίκαιο της πυγμής» στις διαπροσωπικές σχέσεις. Ο ισχυρότερος επιβαλλόταν με τη δύναμή του και η χρήση βίας ήταν βασικό στοιχείο στις ανθρώπινες σχέσεις.
Σταδιακά όμως, η ανθρωπότητα συνειδητοποιεί ότι η ατομική βία δεν ωφελεί κανένα εμπλεκόμενο –ούτε και τον θύτη- και στρέφεται προς τη δημιουργία της Δικαιοσύνης και του κράτους Δικαίου, το οποίο αναλαμβάνει να χρησιμοποιεί «νόμιμη βία» κάτω από αυστηρά προβλεπόμενες από το Σύνταγμα προϋποθέσεις. Παράλληλα, οι πολίτες έχουν δικαίωμα άσκησης κριτικής στο κράτος, όταν η «νόμιμη βία» υπερβαίνει τα οριζόμενα από τον νόμο όρια.
Συγχρόνως, η Πολιτεία παρέχει άδειες οπλοκατοχής αποκλειστικά για κυνήγι και σε εξαιρετικές περιπτώσεις άδεια οπλοφορίας, για αυτοπροστασία ατόμου που αποδεδειγμένα εκτίθεται σε σοβαρό κίνδυνο. Και μέχρι εκεί (ν. 4678/2020).
Τίθεται όμως το ερώτημα: γιατί να μην μπορεί ο πολίτης να έχει στην κατοχή του ένα όπλο, προκειμένου να υπερασπιστεί τον εαυτό του, όταν βρεθεί σε δύσκολη θέση, όπως γίνεται στις Η.Π.Α;
Σε ένα κράτος δικαίου οι πολίτες μαθαίνουν να ζητούν προστασία από την αστυνομία, που είναι εκπαιδευμένη στη χρήση «νόμιμης βίας», ενώ οι ίδιοι δεν είναι. Το όπλο ενός εκπαιδευμένου αστυνομικού δημιουργεί κατά κανόνα σύννομα αποτελέσματα, ενώ στα χέρια του πολίτη μπορεί να οδηγήσει σε παρανομία και τραγωδία.
Παράλληλα, ο πολίτης που οπλοφορεί εφησυχάζει στη «δύναμη» που του προσφέρει το όπλο του και ενδέχεται να υποτιμά όλους τους άλλους δημοκρατικούς τρόπους αυτοπροστασίας του ή και διεκδίκησης των δικαιωμάτων του. Μη αποδεχόμενος την αποτελεσματικότητα των νομίμων διαδικασιών, εύκολα ενδέχεται να θεωρήσει ότι μπορεί να επιβάλει με τη βία το δίκιο του- η περίπτωση των εισβολέων στο Καπιτώλιο, στις 6 Ιανουαρίου 2021 στην Ουάσιγκτον, είναι απολύτως ενδεικτική της ενδεχόμενης παραβατικής συμπεριφοράς των οπλοφόρων.
Η αυτοδικία
Εξίσου σημαντική παράμετρο αποτελεί η αυτοδικία. Ας φανταστούμε πόσες φορές οι άνθρωποι, όταν κάποιος μάς προκαλέσει ένα ανεπανόρθωτο κακό, εκστομίζουμε τη μεταφορική φράση: «Θα τον σκοτώσω» και στη συνέχεια ας σκεφθούμε πόσοι άνθρωποι, μειωμένης καλλιέργειας και αυτοπειθαρχίας, δεν είναι πιθανόν πάνω στα νεύρα τους να χρησιμοποιήσουν το όπλο που έχουν «νόμιμα» στην κατοχή τους;
Όταν ο νους του ανθρώπου βρίσκεται σε σύγχυση, «εν βρασμώ ψυχής», εύκολα παραλογίζεται και τότε οι πιθανότητες να χρησιμοποιήσει ένα ευχερές όπλο αυξάνονται κατακόρυφα. Πόσες φορές δεν πυροβολήθηκαν δικαστές, επειδή κάποιοι θεώρησαν ότι η ετυμηγορία τους δεν ήταν δίκαιη, σύμφωνα με αυτούς; Πόσες οικογενειακές τραγωδίες δεν έχουν συντελεστεί, από την ύπαρξη όπλων στο σπίτι; Πρόσφατο ενδεικτικό παράδειγμα τα γεγονότα στα Βορίζια της Κρήτης.
Ας με συγχωρήσουν οι αναγνώστες, αλλά θα καταθέσω και το παρακάτω επιχείρημα : Εάν το ΚΚΕ – παρά την ένδοξη αντιστασιακή του δράση εναντίον των κατακτητών της Πατρίδας μας στο Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο- δεν είχε στα χέρια του όπλα, θα μπορούσε να αποφευχθεί ο αιματηρότατος εμφύλιος πόλεμος στην Ελλάδα, εφόσον θα προσπαθούσε να περάσει τις θέσεις του με δημοκρατικές διαδικασίες. Και η τότε Αριστερά είχε μεγάλη απήχηση στο λαό!
Το όπλο είναι εργαλείο βίας και όποιος το διαθέτει έχει αυξημένες πιθανότητες να το χρησιμοποιήσει. Οι πολιτισμένες κοινωνίες τείνουν να απομακρυνθούν από την δια της βίας επίλυση των διαφορών των πολιτών τους, όπως άλλωστε και των διακρατικών διαφορών. Το κράτος οφείλει με συγκεκριμένους μηχανισμούς να δημιουργεί στον κάθε πολίτη αίσθηση ασφάλειας, ώστε αυτός να χρησιμοποιεί πολιτισμένους τρόπους για την αυτοπροστασία του. Η βία ή η απειλή της βίας ουδέποτε ωφέλησε την ανθρωπότητα. Το μέλλον βρίσκεται σταθερά προσανατολισμένο στην επικράτηση της ειρήνης.
