Γράφει ο Χρήστος Κασίμης, υποψήφιος βουλευτής του ΚΚΕ στον Β1 Βόρειο Τομέα Αθηνών, δημοτικός σύμβουλος Χαλανδρίου με τη Λαϊκή Συσπείρωση.
Το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών και η πρώτη θέση της Νέας Δημοκρατίας δεν ήρθε ως κεραυνός εν αιθρία. Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ παραδίδει εδώ και καιρό αργά, σταθερά και προδιαγεγραμμένα τη διακυβέρνηση της χώρας στη Ν.Δ., ενόσω η κυβερνητική πολιτική που άσκησε, παρά τις γνωστές κάλπικες αντιπαραθέσεις, κινήθηκε στις ράγες προώθησης των συμφερόντων των επιχειρηματικών ομίλων, της πρόσδεσης στον ευρωμονόδρομο, τους δανειστές, της «στρατηγικής αναβάθμισης» των συμμαχιών με τους ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς, το ΝΑΤΟ, τις ΗΠΑ, το Ισραήλ. Καλείται, λοιπόν, ενόψει των εκλογών της 7ης Ιουλίου να απολογηθεί στον δημοκρατικό και προοδευτικό κόσμο, ειδικότερα σε όσους αριστερούς εγκλωβίστηκαν στις αυταπάτες που καλλιέργησε, εκτός των άλλων και γιατί έστρωσε το χαλί για να επανέλθει αυτοδύναμη στην εξουσία η Νέα Δημοκρατία.
Ήταν αριστερή πολιτική αυτή που εφάρμοσε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, κυβερνώντας με δεκανίκι τον κ. Καμμένο, με του οποίου τη συνδρομή έφερε στη χώρα το τρίτο μνημόνιο, την υποθήκευσε για 99 χρόνια και τη βύθισε στην επιτροπεία μέχρι το 2060; Είναι αριστερή μια κυβέρνηση που αγκιστρώθηκε στην εξουσία έχοντας στους κόλπους της καραμπινάτους δεξιούς, ακροδεξιούς, ρετάλια της σοσιαλδημοκρατίας και περιφερόμενους οπορτουνιστές; Είναι αριστερή η τακτική που μετέρχεται η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ προεκλογικά μέσω γνωστών μεθόδων εξαγοράς συνειδήσεων, η οποία υπήρξε παγιωμένη στρατηγική της δεξιάς παράταξης κατά τη μεταπολίτευση;
Είναι ξεκάθαρο ότι έχουμε να κάνουμε με δύο κόμματα (ΣΥΡΙΖΑ, Ν.Δ.) τα οποία έχουν ένα κοινής αντιλαϊκής κατεύθυνσης πρόγραμμα, το οποίο έχει ως βασικούς του άξονες την υπακοή στις ντιρεκτίβες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τις δεσμεύσεις της δανειακής σύμβασης που έχουν συνυπογράψει μαζί και με κόμματα-αναχώματα (ΚΙΝ.ΑΛ., ΑΝ.ΕΛ., Ποτάμι) με το τρίτο μνημόνιο, ως προς το ασφαλιστικό, τα εργασιακά, τα αιματοβαμμένα πλεονάσματα του προϋπολογισμού, την εκχώρηση των «ασημικών» της χώρας, την Υγεία, την Παιδεία, τα οποία συνοδεύονται με την ενισχυμένη εποπτεία μέχρι το 2060. Αυτό το πρόγραμμα υπηρέτησε από κυβερνητικούς θώκους ο ΣΥΡΙΖΑ, βγάζοντας είναι η αλήθεια μπόλικη βρόμικη δουλειά. Αυτό θα θελήσει να προωθήσει η Νέα Δημοκρατία, θεωρώντας ότι η «νομιμοποίηση» που της παρείχε ο ΣΥΡΙΖΑ θα της εξασφαλίσει μια κάποια λαϊκή ανοχή. Αυτό το πρόγραμμα θα είναι η «συγκολλητική ουσία» μιας μεθαυριανής πιθανής κυβέρνησης συνεργασίας μεταξύ τους, με διάφορους πρόθυμους μπαλαντέρ. Μόνο η άνοδος του εργατικού, γενικότερα του λαϊκού κινήματος, μπορεί να φρενάρει αυτούς τους σχεδιασμούς.
Όποιος αριστερός δεν δέχεται να τον εκβιάζουν με ψευτοδιλήμματα στο πλαίσιο εναλλαγής διαχείρισης της λαϊκής ανέχειας, αλλά και όσοι δεν θέλουν να στηρίξουν νέα αναχώματα, όπως στη σημερινή κατάσταση παρουσιάζεται το ΜΕΡΑ25 , οφείλει να προβληματιστεί. Φεύγοντας από τον ΣΥΡΙΖΑ ή από χώρους της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, οι δημοκράτες, προοδευτικοί, αριστεροί, κομμουνιστές, θα είναι έγκλημα να «διαχυθούν» σε κόμματα όπως είναι το προσωποπαγές μόρφωμα του κ. Βαρουφάκη. Είναι ένα κόμμα-συμπλήρωμα του αστικού πολιτικού σκηνικού, που οι θέσεις του σε πολλές περιπτώσεις είναι αντιλαϊκότερες από αυτές του ΣΥΡΙΖΑ της περιόδου 2010-2014, σαν κι αυτή που λέει για τον ΕΝΦΙΑ να εισπράττεται από τους Δήμους, που ο επικεφαλής του έφερε τον Φλεβάρη του 2015 την παράταση της δανειακής σύμβασης, διαφήμιζε τα καλά του 70% του μνημονίου και σήμερα, ανάμεσα στις «φιλελεύθερα κομμουνιστικές» ακροβασίες του, δεν παραλείπει πριν απ’ όλα να εξωραΐζει την Ευρωπαϊκή Ένωση, να προωθεί την ταξική συνεργασία, ακόμη και στα σεμινάρια που πρόθυμα τον καλούν «αναξιοπαθούντες» κεφαλαιούχοι σαν την Barclays Bank και δεν συμμαζεύεται.
Η τακτική βέβαια είναι παλιά και δοκιμασμένη. Η ΔΗΜ.ΑΡ. , το ΠΟΤΑΜΙ , η Ένωση Κεντρώων, στο ξεκίνημά του το ΔΗΚΚΙ είχαν παίξει τον ρόλο κομμάτων-αναχωμάτων της λαϊκής δυσαρέσκειας. Στον αντίποδα του αστικού πολιτικού σκηνικού βρίσκεται το ΚΚΕ, που όλα αυτά τα χρόνια δεν κορόιδεψε τον λαό, του μίλησε πάντα με τη γλώσσα της αλήθειας. Εδώ και καιρό απευθύνει κάλεσμα συμπόρευσης για μια πλατιά κοινωνική συμμαχία προς όλους όσοι αισθανόμαστε κομμουνιστές, αριστεροί, προοδευτικοί και δημοκράτες.
Στο πλαίσιο αυτό συναντηθήκαμε και στις ευρωεκλογές, δημοτικές και περιφερειακές εκλογές και στη μάχη των επερχόμενων βουλευτικών εκλογών στελέχη που εγκαταλείψαμε το προηγούμενο διάστημα τις αυταπάτες για τον ΣΥΡΙΖΑ, στελέχη και μέλη της ΛΑ.Ε., άνθρωποι ανένταχτοι αριστεροί, δημοκράτες και γενικότερα άνθρωποι που στηρίζουν τη δύναμη εκείνη που το επόμενο διάστημα, μετά τις εκλογές, τη δύναμη που θα της δοθεί θα την επιστρέψει στο δυνάμωμα του κινήματος για να ανακόπτει, επιβραδύνει, να δυσκολεύει την υλοποίηση των πολιτικών του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού, να ανασυνταχθεί και να πραγματοποιήσει την αντεπίθεσή του.
Και πριν και μετά τις εκλογές, η μάχη που δίνουν οι δυνάμεις του ΚΚΕ στο εργατικό κίνημα κατά του εργοδοτικού-κυβερνητικού συνδικαλισμού (βλ. συνέδριο ΓΣΕΕ κ.λπ.) και θα συνεχιστούν και θα δυναμώσουν. Η μη σύμπραξή του στη στήριξη του ΣΥΡΙΖΑ το προηγούμενο διάστημα, όπως το καλούσαν διάφοροι «υποβολείς», αποδείχθηκε εκ των πραγμάτων όχι μόνο ορθή αλλά και σωτήρια, ώστε να μείνει όρθιο εκείνο το κομμάτι του κινήματος και των λαϊκών δυνάμεων που κρατά ζωντανή τη σοσιαλιστική-κομμουνιστική προοπτική στη χώρα.
Την ώρα που η Ε.Ε., με προεξάρχοντες τους πιο αντιδραστικούς της κύκλους και την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ συνοδοιπόρο τους (βλ. υπογραφή καταδίκης «Σιδηρού Παραπετάσματος» την ημέρα της Αντιφασιστικής Νίκης των Λαών) επιχειρεί μια συντονισμένη προσπάθεια να διαστρεβλώσει την ιστορία και να σβήσει από την ιστορική μνήμη τους αγώνες των λαών στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο κατά του ναζισμού. αλλά και να ακυρώσει τη μεγάλη συμβολή της τότε ΕΣΣΔ τόσο στον αντιναζιστικό αγώνα όσο και στον αγώνα για την κοινωνική απελευθέρωση, είναι χρέος κάθε ανθρώπου που αισθάνεται να εμπνέεται από τα ιδανικά της κοινωνικής απελευθέρωσης να στηρίξει το Κομμουνιστικό Κόμμα στην προσπάθεια που κάνει κόντρα στην επικράτηση της λήθης έναντι της μνήμης.
Παρά τις όποιες επιμέρους ενστάσεις του καθενός μας, εκείνο που οφείλει να είναι καθαρό στον καθένα από εμάς είναι το διακύβευμα της προσεχούς εκλογικής μάχης και της επόμενης μέρας. Μετά την τραγική διάψευση των αυταπατών του «αριστερού κυβερνητισμού», στο έδαφος μάλιστα ενός αρνητικού ταξικού συσχετισμού, γνωρίζουμε πως δεν έχουμε να περιμένουμε μια φιλολαϊκή κυβέρνηση. Αυτό που κρίνεται και είναι μείζον την 8η Ιουλίου είναι να αναδειχθεί ένας ισχυρός πόλος λαϊκής αντιπολίτευσης, ο οποίος θα εμψυχώσει τον κόσμο της εργασίας, θα στηρίξει τους επερχόμενους λαϊκούς αγώνες και θα σταθεί και με την κοινοβουλευτική του δράση δίπλα στα προβλήματα του αγωνιζόμενου Λαού. Αυτόν τον ρόλο μπορεί να τον υπηρετήσει ένα ΚΚΕ ισχυρό στη Βουλή και στους λαϊκούς αγώνες.
