Γράφει ο
Κώστας Σ. Κάππος
Δικηγόρος ΑΜ ΔΣΑ 5941,
Αρείου Πάγου & ΣΤΕ
Δεν είναι βέβαιο πόσοι γνωρίζουν το Σύνταγμα και πόσοι έχουν επίγνωση της εγκυρότητας και της δέσμευσης των διατάξεών του. Όλοι όμως οι πολίτες έχουν επίγνωση ότι το Σύνταγμα είναι ο καταστατικός χάρτης από τον οποίο πηγάζει η μορφή του πολιτεύματος και προσδιορίζεται η εφαρμογή των νόμων. Όταν η κυβέρνηση για να δικαιολογήσει τη μη εφαρμογή των συνταγματικών διατάξεων και κυρίως του άρθρου 86 του Συντάγματος επικαλείται ότι το κάνει για να αποφύγει τη συζήτηση των προτάσεων της αντιπολίτευσης για «να μην επιτρέψει στην αντιπολίτευση να κάνει σόου κατά τη συζήτηση», προσβάλλει κατά τρόπο απαράδεκτο και χυδαίο τον ελληνικό λαό, ο οποίος είναι υποχρεωμένος να ζει και ν’ αναπνέει με τις διατάξεις του Συντάγματος.
Όταν η κυβέρνηση προαναγγέλλει ότι το ίδιο θα πράξει (δηλαδή παραβίαση του Συντάγματος) και με την περίπτωση του Κώστα Αχ. Καραμανλή, ο οποίος, αντί να εμφανιστεί στη Βουλή, κατέθεσε ένα σημείωμα μιας σελίδας σαν αυτό που αφήνουμε στην οικονόμο για τα ψώνια της επόμενης ημέρας, αφήνει να εννοηθεί ότι η παραβίαση του Συντάγματος στην περίπτωση Τριαντόπουλου δεν ήταν μια ατυχής έμπνευση, αλλά συνειδητή παραβίαση του Συντάγματος, την οποία χρησιμοποιεί ως αμυντικό όπλο απέναντι στην επίθεση της αντιπολίτευσης.
Παρά το ότι θα μπορούσε να ειπωθεί ότι επί της ουσίας το πιθανότερο είναι πως θα απαλλαγούν αμφότεροι οι υπουργοί, το ζήτημα της παραβίασης του Συντάγματος παραμένει ακέραιο. Το Σύνταγμα τηρείται απρόσωπα και όχι με βάση το πρόσωπο που αφορά κάποια υπόθεση.
Πριν η Κυβέρνηση πάρει ανάσα, ήρθε στη Βουλή μήνυση της χαροκαμένης μάνας η οποία, απροστάτευτη και προφανώς άπειρη, κινδυνεύει να προσεγγίσει τη γραφικότητα. Η υπερβολή στη διεκδίκηση όποιου δικαιώματος δεν βοηθά αυτόν που την εκφράζει. Η υπερβολή της μάνας αυτής είναι κατανοητή. Δεν είναι όμως κατανοητή η στάση των κομμάτων της ήσσονος αντιπολίτευσης τα οποία για λόγους συναισθηματικούς (ή πολιτικής ιδιοτέλειας ίσως) εμφανίζονται να ακολουθούν πιστά τις υπερβολές, οι οποίες μάλλον επικουρούν την κυβέρνηση στη δύσκολη θέση που βρίσκεται. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η θεαματική άνοδος ενός πολιτικού σχηματισμού ο οποίος, χωρίς τα βασικά χαρακτηριστικά ενός πολιτικού κόμματος, βρέθηκε στη δεύτερη θέση και ο Μητσοτάκης και τα συστημικά ΜΜΕ παίζουν μαζί του και εμφανίζονται να το παίρνουν στα σοβαρά και στήνουν δήθεν πολιτικές συζητήσεις κάθε βράδυ με βάση το «δεδομένο» αυτό. Όταν ένα πολιτικό κόμμα έχει στις δημοσκοπήσεις ποσοστό πάνω από 10%, αυτό σημαίνει ότι στους δέκα πολίτες ο ένας δηλώνει ότι θα το ψηφίσει. Πού βρίσκονται άραγε οι πολίτες αυτοί και δεν τους συναντάμε πουθενά;
Η αντίληψη ότι κάθε έγκλημα είναι κακούργημα και κάθε έστω και παράτυπη ή και παράνομη ενέργεια ή παράλειψη του πολιτικού, εσχάτη προδοσία, που αποπειράται η πολιτική μέντορας της χαροκαμένης μάνας να καθιερώσει, είναι άκρως επικίνδυνη.
Άκρως επικίνδυνη είναι και η επιβάρυνση της Δικαιοσύνης και της Βουλής με μηνύσεις, με ακραίο και πολλές φορές περίεργο περιεχόμενο.
Το ζήτημα που τέθηκε στη Βουλή σχετικά με τη μήνυση της χαροκαμένης μάνας κατά των βουλευτών της Επιτροπής που ψήφισαν κατά ένα τρόπο που δεν την ικανοποίησε, είναι σοβαρό. Βάζει για μια ακόμη φορά το ζήτημα τήρησης του Συντάγματος. Η κυβέρνηση παραβιάζει προκλητικά τις διατάξεις του κατά την ψηφοφορία, και ταυτόχρονα ζητά να τηρήσει το Σύνταγμα η Αντιπολίτευση. Κατ’ αρχήν η απόφαση της Επιτροπής ήταν βεβαία, διότι υπήρχε η σχετική πλειοψηφία η οποία στηριζόταν και στο Σύνταγμα.
Η στάση του ΠΑΣΟΚ θα μπορούσε να θεωρηθεί ως επιλήψιμη μόνον εάν από τη στάση του θα κρινόταν το αποτέλεσμα, οπότε θα ετίθετο ζήτημα εάν ο βουλευτής ευθύνεται για την έκφραση της γνώμης του, τη θέση και την ψήφο του. Θα είχε παραβιάσει το Σύνταγμα, εάν στην κρίσιμη αυτή ψηφοφορία ψήφιζε υπέρ της σύστασης προανακριτικής επιτροπής. Με το «παρών» που έδωσε κατά τη συζήτηση, έδωσε δύο θέσεις ταυτόχρονα. Η μία προς την Κυβέρνηση να μην παραβιάσει το Σύνταγμα και ταυτόχρονα να αξιώνει την τήρησή του από τους άλλους. Η άλλη στους ακολούθους της χαροκαμένης μάνας ότι η τήρηση του Συντάγματος έχει φύλακες και αυτοί υπάρχουν κατά κύριο λόγο στο ΠΑΣΟΚ.
Με την ευκαιρία πρέπει να αναδειχθεί ένα ακόμη στοιχείο. Στις κατά παραγγελία δημοσκοπήσεις, το ΠΑΣΟΚ και ένα δικηγορικό γραφείο που λειτουργεί και πολιτικά, εμφανίζονται να έχουν την ίδια δημοσκοπική επίδοση. Για ποιο λόγο τα κυβερνητικά στελέχη και ο ίδιος ο πρωθυπουργός σχολιάζουν και επιτίθενται μόνον στο ΠΑΣΟΚ; Μήπως γνωρίζουν κάτι σχετικά με την ΠΛΕΥΣΗ και ποια είναι ακριβώς η πολιτική της θέση, η ρότα, η πολιτική κατεύθυνση και η τελική στόχευσή της; Εάν υποψιασθούμε ότι συμβαίνει αυτό, υπάρχει ο κίνδυνος να ταχθούμε και οι υπόλοιποι με την κατηγορία της εθνικής προδοσίας, την οποία απέδωσαν στον Μητσοτάκη τα κόμματα της ήσσονος αντιπολίτευσης και η οποία στην περίπτωση της πολιτικής ευθύνης και μόνον στοιχειοθετείται πλήρως. Στην ποινική ευθύνη η επίκληση της διάπραξης του βαρύτατου αυτού εγκλήματος εκτός από θυμηδία γεννά και εύλογες απορίες.
