Πριν και Μετά. Από τους 2012 ΓαιόΚυκλους θα εκπέμψουμε σήμερα Ανταριασμένοι μου φίλοι…
ΠεριΓράφει η Θέμις Μαυραντή
Μετά το… «Εγέρθητω!!!» (και μη διορθωθεί πάλι παρακαλώ, γιατί εγώ έτσι ακριβώς το άκουσα, διότι έτσι ακριβώς, «μας» το ΕΠΕΒΑΛΕ ο παλικαράς ο οποίος εισέβαλε στην αίθουσα που θα έδινε την 1η του συνέντευξη ο κος Μιχαλολιάκος -μετά τις εκλογές της 6ης Μάη- οι οποίες έβαλαν τη «Χρυσή Αυγή» στη Βουλή. Τα δε θαυμαστικά, προσπαθούν να αποδώσουν την ένταση του άγριου προστάγματος).
Μετά το «Εγέρθητω» λοιπόν και το «Εγέρθητι» το οποίο ακολούθησε τα επόμενα δευτερόλεπτα από άλλον ομοφρονούντα, δεν γινόταν παρά να προσγειωθώ, να γειωθώ κανονικά και να εκπέμψω από «των Ψαρών την ολόμαυρη ράχη». Από εκεί που «περπατά η Δόξα μονάχη» περιμένοντας τους Έλληνες να «ζωντανέψουν», να σηκωθούν Όρθιοι και να Απ-Ελευθερωθούν από τα δεινά, τα οποία μας επεσώρρευσε η απομάκρυνσή μας, από τις Ελληνίδες Αξίες. Αυτές, όπου: η Προδοσία κατά της Πατρίδας, τιμωρείται με την εσχάτη των ποινών!!! Η Ελευθερία, η Εθνική Υπερηφάνεια. Η Ατομική Ευθύνη για τα κοινά ζητήματα της Πολιτείας. Η Αξιοπρέπεια, το Φιλότιμο, κλπ. κλπ. κλπ….κατάντησαν ξεπερασμένα και παλιομοδίτικα, σαν τα σεμέν της γιαγιάς μας μέσα στο χρονομπάουλο της Λαογραφίας…..
Έχουμε ένα στέκι, που το λέμε «Λαϊκό Πανεπιστήμιο»
Είναι ένα ταβερνάκι στην Εύβοια (όπου διάγουμε μέρος του βίου μας) και είτε οινοβαρείς, είτε όχι, η παρέα όσων ανταμώνουμε εκεί, αρχίζουμε τη συζήτηση για τα θέματα της επικαιρότητας, αλλά κυρίως για θέματα γενικού προβληματισμού.
Το «Λαϊκό Πανεπιστήμιο», το «ίδρυσε» -μέσα στο μικρό ταβερνάκι, το μοναδικό στην περιοχή τότε- ένας πολύ ωραίος άνθρωπος. Παλιός καπετάνιος του ΕΛΑΣ, ο «Δάσκαλος» όπως μάθαμε πως ήταν το αγωνιστικό του «παρατσούκλι». Να ’ναι καλά εκεί που τώρα πια βρίσκεται.
Αυτό, συνέβη πριν από 30 περίπου χρόνια, αλλά εμείς οι νεώτεροι που ακούγαμε και μαθαίναμε και διαμορφώναμε τις θέσεις μας και διατυπώναμε ελεύθερα τις απόψεις μας, κρατήσαμε τούτο το στέκι κι αυτό το… έθιμο.
Εκλογές λοιπόν και τι πιο φυσικό από το να βρεθούμε να τα πούμε. Μας τα λέγανε βέβαια τα ΜΜΕ, όπως ήθελε το καθένα, ανάλογα με τις πολιτικές του τάσεις και τα εκδοτικά του συμφέροντα, αλλά άκρη δεν έβγαζες: Σύγχυση, «φτηνές» προσπάθειες να παρουσιαστεί το μαύρο-άσπρο.
Κονταροχτυπήματα στην «αρένα» των μονομάχων για το καλύτερο εκλογικό αποτέλεσμα. Για το κόμμα και την παράταξη «ρε γαμώτο»!… Με άλλα λόγια, γίναμε θεατές, στο ίδιο επίκαιρο έργο. Πώς γίνεται με τα Πάθη του Χριστού τη Μεγάλη Βδομάδα; Κάτι τέτοιο, μόνο που αυτή τη φορά, οι θεατές έβλεπαν το «Προεκλογικό Παραλήρημα» με «άλλο μάτι». Το αντιλαμβάνονταν διαφορετικά, αφού μπορούσαν τώρα πια, να περνούν και σε «δεύτερη ανάγνωση». Δεν έχει σημασία εάν συντελούσε στην ορθότερη επιλογή. Αξία έχει, το ότι το… «έργο» ξαναδιαβαζόταν.
Πριν τις εκλογές
Θες η Άνοιξη και ο καλός καιρός, θες η ανάγκη της καυτής επικαιρότητας, μάζεψε πολύ κόσμο το «Λαϊκό Πανεπιστήμιο».
Άνθρωποι μεγάλης ηλικίας, νεαρόκοσμος, ντόπιοι αλλά και ξένοι, περαστικοί – μεταξύ τους και ένα ζευγάρι χαριτωμένων Γερμανών. Άνθρωποι «μορφωμένοι», αγράμματοι, ακόμα και συνταξιούχο καθηγήτρια πανεπιστημίου έχουμε στην παρέα και πολύ το καμαρώνω που γίναμε φίλες. Όχι για την ακαδημαϊκή της παιδεία, αλλά για την κοινωνική της μόρφωση. Συνιστώσες, οι οποίες την κατέστησαν μια χρήσιμη, καλοδομημένη προσωπικότητα, η οποία μπορεί να επηρεάσει θετικά με λόγο και τρόπο ζωής τον «κόσμο» γύρω της. Ο σύζυγός της, ένας επίσης αξιόλογος άνθρωπος.
Το θέμα αυτού του… «συμποσίου» ήταν, το τι θα ψηφίσουμε και γιατί! Και απ’ ό,τι φάνηκε, είχαμε μεταξύ μας όλα τα… χρώματα του ουράνιου τόξου. Αυτή εξ άλλου ήταν και η γοητεία της συζήτησης, που μας ξενύχτησε.
Ειπώθηκαν πολλά. Άλλα σοβαρά και τεκμηριωμένα, άλλα θυμωμένα και ξεροκέφαλα, κι άλλα, έψαχναν γεμάτα ανησυχία και με βαθύ προβληματισμό, για τη σωστότερη πολιτική πρόταση: Εκείνην που θα βγάλει τη χώρα και το λαό της από το ικρίωμα, πάνω στο οποίο την έστησαν ντόπιες και ξένες -ΝΟΜΙΜΕΣ- Κυβερνήσεις!!!. Αυτές που με τη δική μας «εντολή», διεμόρφωσαν τις «Δημοκρατίες» στα κράτη-μέλη της «Ευρωπαϊκής Ένωσης». Της «οικογένειας» η οποία έπεσε στα πλοκάμια της «Παγκοσμιοποίησης» και στην απόλυτη Εξάρτηση των «Αγορών».
Στην τραγική όμως κατάσταση στην οποία βρίσκονται σήμερα η Ελλάδα και οι άνθρωποι, βάλαμε και μείς το χεράκι μας, όταν το απλώναμε για να ρίξουμε στην κάλπη τον… υπεσχημένο διορισμό του τέκνου μας σε κάποια δημόσια υπηρεσία. Να υπογράψουμε Λαμογιές, Υπεξαιρέσεις, Βεβαιώσεις μαϊμούδες, και άλλα… «φρούτα» εξωτικά πολλών δισεκατομμυρίων ευρώ. Η δε παροιμία: «Άρπαξε να ’χεις και κλέψε για να φας», σε κάθε ευκαιρία, τιμήθηκε με το παραπάνω. Ίσως να είναι η μόνη που λειτουργιέται με «θρησκευτική ευλάβεια». Το θέμα όμως είναι, τώρα τι κάνουμε;!…
