Γράφει ο Μελέτης Μπασδέκης, Έφεδρος Αξιωματικός, τ. πρόεδρος ΣΕΑΝ Ανατ. Αττικής
Πέρασαν από τότε 75 ολόκληρα χρόνια. Πέρασαν 75 χρόνια από τον πιο καταστροφικό πόλεμο που έζησε η ανθρωπότητα δια μέσου των αιώνων. Πέρασαν 75 χρόνια από τότε που τελείωσε ο θάνατος, η οδύνη, η καταστροφή. Πέρασαν 75 χρόνια από τότε που το χαμόγελο, η ελπίδα, η δημιουργία, η χαρά της ζωής ξαναγύρισαν σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της ανθρωπότητας, που έζησε τον όλεθρο ενός πολέμου . Πέρασαν 75 χρόνια από τότε που ανακοινώθηκε σε όλη την ανθρωπότητα το τέλος του πολέμου και η ηχώ από τα τύμπανα της ειρήνης έφθασε από τη μακρινή Ιαπωνία μέχρι τη Νέα Ζηλανδία.
Είχε πλέον τελειώσει ένας πόλεμος που γράφτηκε στα καταστροφικά πρακτικά του 20ου αιώνα και ήλθε να συμπληρώσει τις σελίδες του μετά από δύο παγκοσμίους πολέμους, βαλκανικούς, εμφύλιους, διαμάχες, ασθένειες, επιδημίες· συμπλήρωμα σ’ αυτές πόνος, δυστυχία, σφαγή και θάνατος. Ύστερα από 20 χρόνια, αφότου έληξε ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος, τα σύννεφα του πολέμου άρχισαν να συσσωρεύονται και πάλι, η δε παγκόσμια ειρήνη να απειλείται για μια ακόμη φορά. Άρχιζε μια ακόμα μακρά περίοδος δοκιμασίας από έναν πόλεμο με απρόβλεπτες συνέπειες και αποτελέσματα, έναν πόλεμο που επρόκειτο ν’ αποτελέσει την πιο τραγική σελίδα της παγκόσμιας ιστορίας.
Ήρθε για μια ακόμα φορά η στιγμή που ο παραλογισμός θα υπερνικούσε τη σύνεση και η αφροσύνη τη λογική. Αποτέλεσμα: εκατομμύρια νεκροί, χιλιάδες αγνοούμενοι, γκρεμισμένες και ισοπεδωμένες πόλεις και χωριά, κατεστραμμένες οικονομίες, φτώχεια, πείνα, δυστυχία, κλάμα και οδυρμός. Αυτός θα ήταν ο απολογισμός. Ο παρανοϊκός νους ενός, δύο ή τριών ανθρώπων που ονειρεύτηκαν παγκόσμια επικράτηση, όχι βέβαια δια της πειθούς και άλλων ευγενών ιδεωδών, και η δημιουργία μιας νέας φυλής ανθρώπων κατασκευασμένων στα εργαστήρια ενός παράφρονος επιστήμονα, ήταν η αφορμή να ξεσπάσει αυτή η καταιγίδα. Οι ιστοριογράφοι θα γράψουν για προσβολή του γερμανικού λαού από τα μέτρα που επιβλήθησαν σε αυτόν, ή μάλλον από τις κυρώσεις της Συνθήκης των Βερσαλλιών το 1919.
Έτσι λοιπόν, από πολύ νωρίς, η Γερμανία προετοιμάζεται για μια δεύτερη ευκαιρία, κατασκευάζει μια ανίκητη στρατιωτική μηχανή, εμψυχώνει το λαό της με το σύνθημα – μήνυμα «Deutschland Über Alles» και προχωρά στην κατάληψη της Ρηνανίας τον Μάρτιο του 1936. Από τότε μέχρι τον Σεπτέμβριο 1939, θα συμβούν πολλά, είναι μια ταραγμένη πολιτικά και στρατιωτικά περίοδος.
Ας θυμηθούμε τα γεγονότα.
1η Σεπτεμβρίου 1939, η Γερμανία καταλαμβάνει την Πολωνία με σκοπό να βρει διάδρομο προς τη θάλασσα, δεδομένου ότι ο διάδρομος αυτός είχε παραχωρηθεί στην Πολωνία με τη Συνθήκη των Βερσαλλιών. Ήταν η στιγμή που ξεχείλισε το ποτήρι και οι προκλήσεις είχαν έλθει η μια μετά την άλλη. Μάρτιο 1938 προσαρτά την Αυστρία, Οκτώβριο 1938 καταλαμβάνει τα εδάφη των Σουδητών, Μάρτιο 1939 καταλαμβάνει Βοημία, Μοραβία, Σεπτέμβριο 1939 όπως προαναφέρθηκε την Πολωνία.
Άρχιζε λοιπόν μια σύγκρουση του καλού και του κακού, του πάνοπλου Γερμανού στρατιώτη με τον φιλήσυχο Ευρωπαίο πολίτη, του πανίσχυρου τανκ με το άροτρο του αγρότη, του φονικού υποβρυχίου με το ανύποπτο ψαροκάικο, των αμέτρητων βομβαρδιστικών με το αθώο πέταγμα των ανοιξιάτικων χελιδονιών. Σε λίγο θα εμπλακεί σε αυτόν το παράλογο, τον άνισο, τον καταστροφικό πόλεμο και η πατρίδα μας. Και τότε θα έλθει για μια φορά ακόμη στα αφτιά των υπερασπιστών της ο ήχος του παρελθόντος «Ίτε παίδες Ελλήνων, υπέρ βωμών και εστιών, για του Χριστού την πίστη την Αγία», για να προστεθεί η αγγελική φωνή μιας τραγουδίστριας, της Σοφίας Βέμπο, με το ανεπανάληπτο εκείνο «παιδιά της Ελλάδος παιδιά που σκληρά πολεμάτε».
Αυτά τα παιδιά θα γράψουν επάνω στα ελληνικά βουνά τις πιο ένδοξες,τις πιο χρυσές σελίδες, που θα αποτελέσουν τη συνέχεια της Ελληνικής Ιστορίας, του Θεμιστοκλή, του Λεωνίδα, του Ανδρούτσου, του Καραϊσκάκη. Και θα κατατροπώσουν τις σιδηρόφρακτες μεραρχίες, αυτόν τον μηχανοκίνητο εχθρό της ανθρωπότητας, αυτόν τον εφιάλτη που εξαπλώθηκε σαν μαύρο, θανατηφόρο πέπλο πάνω από τον ουρανό των λαών της Ευρώπης μα και της φιλήσυχης και φιλειρηνικής πατρίδας μας που, αιώνες τώρα, κάνει μια προσπάθεια όχι μόνο να ορθοποδήσει, να συνυπάρξει αξιοπρεπώς, αλλά και να δωρίζει σε όλο τον κόσμο, σε όλα τα μήκη και τα πλάτη κάθε τι ευγενικό, κάθε τι ανθρώπινο από την ιδέα της Δημοκρατίας, της Ειρήνης, της Ελευθερίας, του Πολιτισμού, μέχρι την αγάπη, τη συναδέλφωση, τον αλτρουισμό, τη θυσία, και που δεν έπαψε ποτέ να φωνάζει για τα ανθρώπινα ιδανικά και αξίες, αν και πολλές φορές αδικήθηκε, πολεμήθηκε, καταστράφηκε· όμως είχε πάντα τη δύναμη και τη θέληση να κρατά ψηλά τα λάβαρά τους.
Στάθηκε αντιμέτωπη και νίκησε έναν άνθρωπο που καλλιέργησε στον λαό του το μίσος και την απέχθεια για άλλους λαούς και δεν δίστασε να καθορίζει τη συμπεριφορά του με το εξωφρενικό «wer beim juden kauft ist ein volksverräter», (αυτός που αγοράζει από Εβραίο προδίδει τον λαό του) και το μίσος αυτό είναι γνωστό πού οδήγησε. Οι ημέρες, οι μήνες, τα χρόνια περνούσαν, η ώρα της νίκης πλησίαζε, η συντριβή του εχθρού ήταν πλέον κοντά και ορατή, η ώρα που η ανθρωπότητα θα σταματούσε να ανοίγει τάφους και να θρηνεί τα παιδιά της ερχόταν με γοργά βήματα.
Ξημερώματα 7ης Μαΐου 1945. Ώρα 2:41 ο Άλφρεντ Γιοντλ υπογράφει στηΡενς την άνευ όρων παράδοση της Γερμανίας στους συμμάχους.
8 προς 9 Μαΐου, 6 λεπτά μετά τα μεσάνυχτα, ο Γουλιέλμος Κάιτελ επικυρώνει στο Βερολίνο τη συνθηκολόγηση της Ρενς. Τυπικά αυτός ο πόλεμος έχει τελειώσει και θα γραφτεί στην Ιστορία με τον τίτλο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος. Πριν την ιστορική αυτή ημέρα που σήμερα όλη η ανθρωποτητα θυμάται και γιορτάζει, θα προηγηθεί η παράδοση των γερμανικών στρατευμάτων στην Ιταλία, στις 2 Μαΐου τα εδρεύοντα στρατεύματα στην Oλλανδια, Γερμανία και Δανία στις 4 Μαΐου. Η ίδια σκηνή στη Νορβηγία 5 Μαΐου. Αυτός ο φρικτός πόλεμος που ενέπλεξε τη μακρινή Ιαπωνία, την Αυστραλία, την Αφρική, εκτός της Ευρώπης είχε πάρει τέλος.
Και ενώ αυτά συνέβαιναν στην Ευρώπη, ο πόλεμος είχε χτυπήσει ως γνωστόν και την πόρτα της πατρίδας μας, από τον Οκτώβριο του 1940, από τη σύμμαχο της Γερμανίας Ιταλία, χωρίς λόγο και αιτία, αφήνοντας και εδώ τα σημάδια του. Είπαμε όχι· και αυτή η τόσο μικρούλα λέξη έμελλε να εξελιχθεί σε πανευρωπαϊκό και παγκόσμιο σύμβολο. Επρόκειτο να ταυτιστεί με τη συντριβή των δυνάμεων της άδικης επίθεσης στη χώρα μας, να αποτελέσει την άρνηση στην υποδούλωση και τον ευτελισμό κάθε ηθικής αξίας.
Ο εθνικός μας στρατός έμελλε να παραταχθεί με εφ’ όπλου λόγχη στα βουνά της Ηπείρου και να γράψει τις πιο ένδοξες σελίδες του. Και όταν λύγισε στην υπεροπλία του εχθρού, δημιούργησε μια άλλη σελίδα που θα ονομαζόταν Εθνική Αντίσταση και θα περιελάμβανε στις τάξεις της άνδρες, γυναέκες, παιδιά, που θα έκαναν το χρέος τους, το αυτονόητο. Να πολεμήσουν τον κατακτητή για να φύγει όσο το δυνατόν ταχύτερα ώστε ν’ αφοσιωθούμε και πάλι στα ειρηνικά μας έργα.
Σήμερα θα θυμόμαστε σαν παραμύθι τα γεγονότα και θα αποδίδουμε τον της Νίκης στέφανον στους συντελεστές αυτής της τιτανομαχίας: Μοντγκόμερυ, Αϊζενχ’αουερ, Πάττον, Ντε Γκωλ. Όσο δε για τους κακούς της ταινίας Χίτλερ, Μουσολίνι,Ρόμελ, Χιροχίτο, Ρίμπεντροπ, Γιοντλ, να ευχόμεθα την εκ Θεού άφεσιν αμαρτιών.
Οι δυνάμεις του καλού νίκησαν τις δυνάμεις του κακού.Το κακό όνειρο τελείωσε. Ύστερα από 75 χρόνια από το τέλος αυτού του πολέμου, ας ευχηθούμε ποτέ πια πόλεμος και η ανθρωπότητα να μη ζήσει παρόμοιες στιγμές. Αρκετός ήταν ο φόρος αίματος, αρκετές οι καταστροφές, αρκετά τα ολοκαυτώματα. Συγκινητικό είναι ότι αυτές τις ημέρες, οι λίγοι επιζώντες αυτού του πολέμου, θα βρεθούν, ως βετεράνοι μαχητές, στη Νορμανδία με τα παράσημα στο στήθος και θα θυμηθούν, θα δακρύσουν και θα τιμήσουν τους νεκρούς συμπολεμιστές τους. H επέτειος της λήξης του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου καθιερώθηκε στη χώρα μας με τον νόμο 2703, άρθρο 4, παρ.1 του 1999 και δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ 72/8.4.99. Εύχομαι ολόψυχα να εορτάζουμε τέτοιες επετείους και να μη ξαναζήσουμε τη φρίκη του πολέμου σε κανένα σημείο της γης.
