Η ζωή παλιά…
Σύμφωνα με την κ. Παπαστεργίου – Μητσοπούλου, η Πεύκη αποτελούσε πόλο έλξης για ανθρώπους τους πνεύματος, μεταξύ των οποίων ο Γιώργος Σεφέρης και ο Οδυσσέας Ελύτης.
Στην Πεύκη είχαν δύο σημεία συνάντησης, τη Βίλλα Κατσίμπαλη και το τη Βίλλα Γκατζογιάννη.
Όπως υποστηρίζει, οι πνευματικοί άνθρωποι συγκεντρώνονταν εκεί, συνδυάζοντας συζήτηση, ξεκούραση και αναψυχή.
«Στην Πεύκη έχουν ζήσει επιστήμονες, εφοπλιστές, ποιητές, καλλιτέχνες» συμπληρώνει η κ. Πιπερίγκου – Πανταζή και συνεχίζει: «Γενικώς η Πεύκη συσπείρωνε ανθρώπους με ευγένεια. Θυμάμαι ότι όταν προχωρούσα στον δρόμο και με χαιρετούσαν διάφοροι κύριοι, έβγαζαν πάντα το καπέλο τους και έλεγαν καλημέρα. Και να φανταστείτε ότι ήμουν τότε μια μικρή και απλή κοπελίτσα».
Οι δύο κυρίες θυμούνται, ακόμη, ότι περίπου το 1950 τα σπίτια ήταν όλα χαμηλά και η θέα άπλετη.
«Αν βρισκόσουν σε κανένα ύψωμα, μπορούσες να δεις μέχρι τη θάλασσα στον Πειραιά», λέει η κ. Παπαστεργίου – Μητσοπούλου.
Κάτι, ακόμη, που αναπολούν είναι η εμπιστοσύνη που υπήρχε μεταξύ των γειτόνων, δεδομένου ότι άφηναν όλοι τα σπίτια τους ξεκλείδωτα.
Ακόμη, θεωρούν ότι οι Πευκιώτες είχαν μεταξύ τους αλληλοεκτίμηση, επειδή «ήμασταν όλοι φερτοί και επί ίσοις όροις».
Σχολιάζοντας την οικονομική κατάσταση των κατοίκων, οι δύο κυρίες λένε γελώντας ότι «μέχρι το 1950 ήταν όλοι φτωχοί ή… φτωχότεροι!».
Ωστόσο, τονίζουν, ότι ήταν πολύ νοικυραίοι. Για παράδειγμα, τα σπίτια τους μπορεί να ήταν πολύ μικρά, αλλά μέσα σε λίγη ώρα, το υπνοδωμάτιο μετατρεπόταν σε συγυρισμένο σαλόνι που υποδεχόταν τους επισκέπτες!
Ο σκοπός του λεύκωματος
Όλες αυτές οι αναμνήσεις είναι πολύτιμα στοιχεία για την ιστορία του τόπου τους και έτσι η παρέα των παλιών κατοίκων της Πεύκης, δεν θέλει σε καμία περίπτωση να χαθούν.
Στόχος τους είναι βασικά να γνωρίσει η νέα γενιά τις ρίζες της και το παρελθόν της. Για τον λόγο αυτό, το λεύκωμα που θέλουν να εκδώσουν θα το αφιερώσουν στους νέους της Πεύκης.
Βέβαια, γνωρίζουν ότι ο κόσμος σήμερα έχει καταιγισμό πληροφοριών και έτσι μπορεί να μην αγαπήσουν όλοι με το ίδιο πάθος το έργο, με το οποίο έχουν καταπιαστεί οι ίδιοι.
Ωστόσο, όπως σημειώνει η κ. Πιπερίγκου, «έστω και έναν, αν καταφέρουμε να συγκινήσουμε με αυτή την προσπάθεια, εμείς θα είμαστε και πάλι ευχαριστημένοι…».
Σύλλογος «Πευκιώτικες Ρίζες»
Προκειμένου να δούνε το όνειρό τους να γίνεται πραγματικότητα και τις προσπάθειες χρόνων να καρποφορούν, τα μέλη της παρέας αποφάσισαν να ιδρύσουν ένα Σύλλογο με την ονομασία «Πευκιώτικες Ρίζες».
Ο σκοπός της ίδρυσης του Συλλόγου είναι ο εξής:
1. Έκδοση του λευκώματος.
2. Τοποθέτηση αναμνηστικών πλακών σε κεντρικά σημεία της πόλης με τους κατατρεγμένους της Μικράς Ασίας, που πρωτοκατοίκησαν στην Πεύκη.
3. Εμπλουτισμός του Λαογραφικού Μουσείου Λυκόβρυσης – Πεύκης.
4. Συλλογή πρόσθετου ιστορικού υλικού.
5. Καταγραφή τραγουδιών, ηθών και εθίμων της περιοχής.
6. Διοργάνωση εκδηλώσεων με αναβίωση εθίμων σε συνεργασία με το Δήμο, φορείς και συλλόγους της περιοχής.
