Ένα ξεχωριστό βιβλίο, αποτέλεσμα πολύχρονης δουλειάς, με καταθέσεις ψυχής από άτομα που έζησαν και γνώρισαν τη Μαγκουφάνα -όπως ονομαζόταν παλαιότερα η Πεύκη- φιλοδοξεί να δημιουργήσει μια παρέα φίλων.
Ρεπορτάζ: Αμάλθεια Καραλή
Τα χρόνια περνούν, και καθώς βλέπουν την πόλη τους να αλλάζει, η συγκεκριμένη παρέα με όρεξη και μεράκι θέλει να κρατήσει ζωντανή στη μνήμη της την πόλη που τους στιγμάτισε, την πόλη που αγάπησαν…
Βρισκόμαστε σε ένα από τα παλαιότερα μαγαζιά της Πεύκης επί της σημερινής Λεωφόρου Ειρήνης, όπου συναντάμε τη Ζωή Πιπερίγκου – Πανταζή και την Ελένη Παπαστεργίου – Μητσοπούλου.
Τα τελευταία 15 χρόνια είναι εκείνες που μαζί με άλλους φίλους, τη Μαίρη Κοχλίδου – Μαυρομάτη, τον Παντελή Τσολάκο, τη Νανά Κοχλίδου – Τσολάκου, τον Νίκο Μητσόπουλο και τον Χρήστο Πιπερίγκο προσέγγισαν κάθε παλιό Πευκιώτη για να οραματιστούν μαζί του την έκδοση ενός λευκώματος για την πόλη τους.
Η προσπάθειά τους κατάφερε να συγκινήσει περίπου 110 άτομα, που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα, προσθέτοντας το δικό τους κομμάτι, ώστε να συμπληρωθεί το παζλ.
Το υλικό που μαζεύτηκε τελικά είναι πάρα πολύ και περιλαμβάνει φωτογραφίες, μαρτυρίες παλαιών κατοίκων ή συγγενών τους, καθώς ποιήματα ανθρώπων του πνεύματος, που έχουν γράψει για τη Μαγκουφάνα.
Η «γέννηση» της Πεύκης
Αρχές του 20ού αιώνα, η Πεύκη, γνωστή ως Μαγκουφάνα αποτελεί ένα τοπίο βουκολικό. Το πράσινο κυριαρχεί σε κάθε του έκφανση ενώ οι οικίες είναι μετρημένες στα δάχτυλα.
Το 1922, μετά τη Μικρασιατική καταστροφή, στη Μαγκουφάνα έρχονται να κατοικήσουν πρόσφυγες, που βρίσκουν καταφύγιο για το νέο ξεκίνημα της ζωής τους.
Την περίοδο εκείνη, καλούνται οι καινούργιοι κάτοικοι να συμβιώσουν με τις συνήθειες των παλιών και το αντίστροφο.
Λίγο αργότερα, η Μαγκουφάνα αποτελεί πόλο έλξης για Αθηναίους και Πειραιώτες, που την επιλέγουν για να παραθερίσουν.
Μερικοί από αυτούς χτίζουν εξοχικά, ενώ άλλοι προτιμούν να νοικιάζουν τα σπίτια των Μαγκουφανιωτών, οι οποίοι μετακομίζουν το καλοκαίρι σε μικρότερα σπίτια μέσα στην αυλή τους.
Περίπου το 1940 έρχεται το δεύτερο κύμα ανθρώπων, μεταξύ αυτών και αρκετοί Πειραιώτες, που μετατρέπουν τα εξοχικά τους σε μόνιμες κατοικίες.
Από το 1950 και μετά ξεκινά η ήπια ανάπτυξη, ενώ από το 1975 και ύστερα η ανοικοδόμηση πολυκατοικιών είναι \πραγματικότητα. Εν τω μεταξύ, μέχρι το 1950, η Μαγκουφάνα αποτελεί περιοχή του Αμαρουσίου.
Τα λιγοστά έργα, όμως, που πραγματοποιούνται στην περιοχή, γίνονται η αφορμή για να μαζέψουν οι Μαγκουφανιώτες υπογραφές και να ζητήσουν το 1949 να γίνουν ξεχωριστή κοινότητα.
Το αίτημά τους γίνεται τελικά δεκτό το 1950.
Τέσσερα χρόνια αργότερα, στη νέα κοινότητα πραγματοποιείται διαγωνισμός, προκειμένου να βρεθεί νέα ονομασία για την περιοχή. Οι κάτοικοί της θέλουν ένα όνομα που να μην παραπέμπει στους… μαγκούφηδες καταρχήν και κατά δεύτερον να είναι πιο εύηχο.
Ο διαγωνισμός λαμβάνει χώρα το 1954 στο Σμαράγδειο Εκπαιδευτήριο Χρυσοβέργη. Η ονομασία που αποκτά περισσότερους θαυμαστές είναι το «Πεύκη». Το βραβείο κερδίζει η κ. Δογάνη, παραθερίστρια από την Πάτρα, που ανταμείβεται με 5.000 δραχμές.
«Όπως φαντάζεστε, τα περισσότερα ονόματα είχαν σχέση με τα πεύκα και γενικώς το πράσινο. Όμως, το Πεύκη κέρδισε γιατί ήταν το πιο εύηχο», εξηγεί η κ. Πιπερίγκου – Πανταζή.
