Επιμέλεια: Νίκος Καραβάσιος
Πενήντα χρόνια συμπληρώθηκαν φέτος από την ιστορική άνοδο του Γυμναστικού Συλλόγου Αμαρουσίου στην Α’ Εθνική κατηγορία στο μπάσκετ ανδρών. Ήταν Πέμπτη 1 Αυγούστου στο μακρινό 1969, όταν η ιστορική «κιτρινόμαυρη» ομάδα κέρδισε σε αγώνα μπαράζ την Ολυμπιάδα Πάτρας με 49 – 41 στο θρυλικό κλειστό γήπεδο του Σπόρτινγκ στα Πατήσια και πανηγύρισε την πρώτη της άνοδο στην κορυφαία Εθνική Κατηγορία. Οι «κιτρινόμαυροι» εκείνη τη χρονιά αγωνίστηκαν σε έναν δύσκολο όμιλο στον οποίο συμμετείχαν ο ΑΟΠ Φαλήρου, ο Απόλλωνας Πάτρας ο Απόλλωνας Αθηνών, η Νίκη Βόλου, η Ολυμπιάδα Πατρών και η ΧΑΝΘ.
Η ιστορική ΧΑΝΘ ήταν η ομάδα που κατέκτησε την πρώτη θέση έχοντας 6 νίκες σε ισάριθμα παιχνίδια και η δεύτερη θέση που έδινε επίσης την άνοδο, θα κρινόταν σε αγώνα μπαράζ μεταξύ του Αμαρουσίου και της Ολυμπιάδας Πατρών (οι δύο ομάδες είχαν 4 νίκες και 2 ήττες). Σύμφωνα με το ρεπορτάζ της ιστορικής εφημερίδας «Αθλητικής Ηχούς» στις 2 Αυγούστου του 1969, το παιχνίδι ήταν νευρικό.
Η εφημερίδα στο ρεπορτάζ της αναφέρει μεταξύ άλλων: «Ένα όνειρο έγινε πραγματικότης! Η Α’ Εθνική δεν είναι πλέον ένα όραμα αλλά ένα γεγονός για τον Γ.Σ. Αμαρουσίου και τον υπέροχο κόσμο του, μετά τη χθεσινή νίκη του επί της Ολυμπιάδος Πατρών, εις αγώνα κατατάξεως, με σκορ 49 – 41. Φοβερά νευρικό το παιχνίδι, δεν είχε βέβαια τα περιθώρια της δημιουργίας θεάματος. Αλλά χθες οι δύο αντίπαλοι δεν είχαν την στοιχειώδη ψυχραιμία για να κάνουν έναν επιτυχή συνδυασμό με απλή εναλλαγή της μπάλας, για να έχουν μια μεγαλύτερη ευχέρεια στο τελικό σουτ, με περισσότερες πιθανότητες επιτυχίας». Από το ρεπορτάζ προκύπτει και η «αγαπημένη συνήθεια» της κριτικής των διαιτητών, τους οποίους χαρακτηρίζει «ανεπαρκείς», καθώς, όπως αναφέρει το δημοσίευμα, με τα σφυρίγματα τους δεν άφησαν το εξελιχθεί το παιχνίδι, εκνευρίζοντας παράλληλα παίκτες, προπονητές και φιλάθλους.
Όσον αφορά στο αγωνιστικό μέρος, το Μαρούσι μπήκε από νωρίς σε «θέση οδηγού» και με τους Σισμάνη και Κουτσούκο να σημειώνουν 16 και 13 πόντους αντίστοιχα έφτασαν στην ιστορική νίκη. Προπονητής του Αμαρουσίου ήταν ο Δημήτρης Σεντούκας, ενώ οι παίκτες που αγωνίστηκαν ήταν οι Κουτσούκος (13 πόντοι), Σισμάνης (16), Λάγιος (8), Δικαίος (4), Φλωράκης, Μαρινάκης (2), Κέντρος, Μπαντής, Βαλαντάσης, Αραποστάθης (3), Ορφανουδάκης (2) και Φωσσές (1).
Κώστας Κουτσούκος: «Φωταγωγήθηκε το Μαρούσι»
Η ζωντανή ιστορία του συλλόγου και πρόεδρος του Γ.Σ. Αμαρουσίου Κώστας Κουτσούκος, ο οποίος είχε
αγωνιστεί στο μπαράζ στο κλειστό του Σπόρτινγκ, ήταν ο αρχηγός της ομάδας και δεύτερος σκόρερ της με 13 πόντους, πίσω από τον Σισμάνη (16 πόντοι), μίλησε στην ΑΜΑΡΥΣΙΑ, εμφανώς συγκινημένος από τις αναμνήσεις εκείνης της ημέρας. Ο ίδιος επιβεβαιώνει το ρεπορτάζ της εφημερίδας για την ατμόσφαιρα και τον αγωνιστικό ρυθμό του ματς.
«Θυμάμαι ακόμα τη νευρικότητα που υπήρχε λόγω της κρισιμότητας του αγώνα», αναφέρει αρχικά, για να προσθέσει: «Ήταν έντονα τα συναισθήματα. Δεν θα ξεχάσω ότι μετά το τέλος του αγώνα μάς πήρε πούλμαν και μας πήγε στο Μαρούσι για να πανηγυρίσουμε. Η πόλη είχε φωταγωγηθεί και όλοι ήταν χαρούμενοι. Μετά ο Κώστας Τριβέλλας και ο Μιχάλης Βιτζηλαίος (σ.σ. παράγοντες της ομάδας) μας πήγαν σε μια ταβέρνα στο Χαλάνδρι για να το γιορτάσουμε. Ωραίες στιγμές που μένουν αξέχαστες».
Παύλος Αραποστάθης – Δημήτρης Δημητροκάλλης – Γιώργος Φλωράκης: Στα ίδια μέρη θα ξανασυναντηθούμε…
Η ΑΜΑΡΥΣΙΑ βρέθηκε στο κλειστό του Αγίου Θωμά και συναντήθηκε με τρεις αθλητές που άφησαν το δικό τους αποτύπωμα στην ομάδα του Αμαρουσίου και είχαν τη δική τους συμβολή στις επιτυχίες. Ο Δημήτρης Δημητροκάλλης, ο Γιώργος Φλωράκης και ο Παύλος Αραποστάθης θυμήθηκαν και μοιράστηκαν μαζί μας εικόνες και συναισθήματα από εκείνη την εποχή.
Παύλος Αραποστάθης: «Δεν τα παρατούσαμε ποτέ»
Στη συνέχεια μίλησε στην ΑΜΑΡΥΣΙΑ ο Παύλος Αραποστάθης, ο οποίος χαρακτήρισε «πρωτοπόρο» τον Δημήτρη Σεντούκα για την εποχή του. «Είχε γνώσεις και ωραίες ιδέες για το μπάσκετ. Κάναμε δυνατές προπονήσεις και σε τακτική και σε φυσική κατάσταση. Μπορεί να χάναμε 20 πόντους αλλά πιέζαμε σε όλο το γήπεδο. Δεν τα παρατούσαμε ποτέ, γιατί αυτή τη φιλοσοφία με είχε εμφυσήσει ο προπονητής μας. Όταν δύο χρόνια αργότερα ανέλαβε στη θέση του ο Χριστοφόρου, είχε την ίδια ακριβώς φιλοσοφία και μας οδήγησε ξανά στην Α1».
Ο Παύλος Αραποστάθης σημείωσε ότι εκείνη την εποχή τα παιδικά και τα εφηβικά τμήματα του Γ.Σ. Αμαρουσίου «μεσουρανούσαν» στα πρωταθλήματά τους. Παράλληλα επισήμανε ότι «την ιστορία την γράφουν οι παρέες. Εμείς τότε ήμασταν παρέα. Θυμάμαι, οι μικρότεροι της ομάδας παρακαλούσαμε να παίξουμε έστω ένα λεπτό, για να μας γράψει την επόμενη ημέρα η εφημερίδα. Όταν γινόταν αυτό αισθανόμασταν σαν σταρ. Όλο του Μαρούσι ζούσε για αυτά τα παιχνίδια. Μας χαιρετούσαν στο δρόμο. Παίζαμε σε γεμάτο γήπεδο, ενώ και έξω από αυτό υπήρχε κόσμος. Τα παιχνίδια εκείνη την εποχή ήταν 
σκληρά, ενώ σε αρκετές περιπτώσεις γινόντουσαν και σοβαρά επεισόδια»!
Δημήτρης Δημητροκάλλης: «Μας άλλαξε επίπεδο ο Σεντούκας»
«Θυμάμαι ότι ήταν δύσκολες χρονιές γιατί ήταν κατά τη διάρκεια της χούντας. Ως φοιτητές τότε το νιώθαμε ακόμα περισσότερο. Το μπάσκετ πάνω από όλα ήταν μια διέξοδος. Από το 1968 που η ΑΕΚ κατέκτησε του Κύπελλο Κυπελλούχων ο κόσμος στράφηκε στο μπάσκετ. Το Μαρούσι εκείνη την εποχή είχε έναν εξαιρετικό προπονητή, τον Δημήτρη Σεντούκα, ο οποίος κατέφερε να μας μονιάσει. Αν και ήμασταν ερασιτέχνες, κάναμε δυνατές προπονήσεις. Δεν παίρναμε χρήματα τότε, όλα τα κάναμε από αγάπη για την ομάδα».
Στη συνέχεια ο Δημήτρης Δημητροκάλλης είπε: «Ήμασταν μια ομάδα κοντών και αυτό είχε ως αποτέλεσμα να δυσκολευόμαστε πολύ όταν αντιμετωπίζαμε ψηλότερους αντιπάλους. Αυτό έγινε μέχρι τη στιγμή που ήρθε στο σύλλογο ο Δημήτρης Φωσσές, ο οποίος ανέβασε την ομάδα επίπεδο. Γίναμε πιο ανταγωνιστική και πιο ισχυρή ομάδα. Με σκληρή δουλειά από όλους ήρθε και η ιστορική άνοδος στην Α1. Καθοριστική ήταν και η συμβολή του Κώστα Κουτσούκου στην όλη πορεία του συλλόγου. Ήταν ο πιο καλός παίκτης, αλλά και ο αρχηγός μέσα στο γήπεδο. Βέβαια εκεί τα πράγματα ήταν δύσκολα, γιατί την πρώτη μας χρονιά στην κορυφαία κατηγορία κάναμε 24 ήττες σε ισάριθμα παιχνίδια. Καμία από τις ομάδες δεν ήθελε να παίξει μαζί μας γιατί παίζαμε σκληρή άμυνα και “ξύλο” μέσα στο γήπεδο».
Ο παλαίμαχος αθλητής του Γ.Σ. Αμαρουσίου στη συνέχεια θυμήθηκε ένα παιχνίδι εκτός έδρας με τη ΧΑΝ Νικαίας: «Αυτό ήταν ένα πολύ σημαντικό παιχνίδι στο οποίο μάλιστα έγιναν και τρομερά επεισόδια. Είχαν έρθει 5 πούλμαν με φιλάθλους μας και οι δικοί τους οπαδοί τα έσπασαν. Λίγο αργότερα η Ομοσπονδία διέλυσε τη συγκεκριμένη ομάδα. Ήταν ένα ιδιαίτερο παιχνίδι, πριν τα μπαράζ, στο οποίο κερδίσαμε»… Ολοκληρώνοντας, ο Δημήτρης Δημητροκάλλης πρόσθεσε: «Σε κάθε εντός έδρας παιχνίδι του Αμαρουσίου παραβρίσκονταν στο γήπεδο περισσότερα από 1000 άτομα! Η ομάδα είχε Μαρουσιώτες που ήταν μια παρέα εντός και εκτός γηπέδου».
Γιώργος Φλωράκης: «Με ένα όνειρο τρελό»
Τον λόγο στη συνέχεια πήρε ο Γιώργος Φλωράκης, ο οποίος θυμήθηκε ότι περίπου το 1965-66 βρισκόταν έξω από το γήπεδο του Αμαρουσίου περιμένοντας τον φύλακα, τον «κύριο Θανάση» για τους παλαιότερους. «Ξαφνικά ένας άγνωστος άνδρας με πλησίασε και με ρώτησε αν η ομάδα είχε παιδικά και εφηβικά τμήματα. Μετά από λίγο καιρό κατάλαβα ότι ήταν ο νέος προπονητής μας, ο Δημήτρης Σεντούκας. Αυτός ο άνθρωπος άλλαξε τη μοίρα της ομάδας μπάσκετ».
Ο Γιώργος Φλωράκης επισήμανε ότι όλοι οι αθλητές ήταν αγαπημένοι μεταξύ τους. «Θυμάμαι ότι όλοι μας 
εκείνη την περίοδο τραγουδάγαμε το τραγούδι το Σταμάτη Κόκοτα “Με ένα όνειρο τρελό” που έκρυβε τη λαχτάρα μας για άνοδο στην κορυφαία Εθνική κατηγορία. Ήταν το γούρι μας εκείνη την εποχή. Κάτι αντίστοιχο με το τραγούδι του Ευρωμπάσκετ του 1987, το “Final Countdown”» σημείωσε. Επισήμανε, επίσης, ότι η διοίκηση βοήθησε σε μεγάλο βαθμό, ξεχωρίζοντας της προσφορά του Μιχάλη Βιντζηλαίου: «Δεν έβαζαν πολλά χρήματα, όμως αν περνούσες από το σπίτι του Μιχάλη Βιντζηλαίου θα έβλεπες κρεμασμένες τις φανέλες της ομάδας που μόλις είχαν πλυθεί», είπε χαρακτηριστικά, εκτιμώντας ότι «το 1969 υπήρχαν όλες οι κατάλληλες συγκυρίες και προϋποθέσεις ώστε η ομάδα να πετύχει την ιστορική της άνοδο».
