Χρειάζεται παιδεία για να εκτιμηθεί ένα έργο. Όποιο έργο και να είναι αυτό. Από έργο τέχνης, έως τεχνικό έργο.
Δέχομαι ότι για την «ανάπλαση» της πλατείας Ηρώων υπήρχε η καλύτερη των προθέσεων από το δήμαρχο μέχρι τον τελευταίο εργαζόμενο στο Δήμο, που συμμετείχε στη σύλληψη της ιδέας.
Της ιδέας δηλαδή, να γεμίσει μάρμαρα η πλατεία, σιντριβάνι και σκακιέρα. Ακόμα και αν όλα αυτά συνδυάζονται με τις στάμνες στο κάρο.
Μετά από αυτό το έργο, στοιχειώδης παιδεία επιβάλλει, οι δημότες να κάθονται στα παγκάκια και να χαλαρώνουν με τον ήχο του νερού του σιντριβανιού, ή να παίζουν σκάκι κάποιες ώρες, που τα πιόνια βρίσκονται στη θέση τους. Τέτοια παιδεία δεν υπάρχει όμως. Ειδικά, στα παιδιά με τα skateboards, διότι κανείς στο σπίτι ή στο σχολείο δεν τους έχει εξηγήσει τι θα πει «έργο κοινόχρηστο και κοινωφελές».
Έτσι, όταν επανεμφανίστηκαν με τα skateboards να τσουλάνε στα καινούργια και γυαλιστερά μάρμαρα και τόλμησαν κάποιοι μεγαλύτεροι να τους κάνουν παρατήρηση ότι «με αυτό το παιχνίδι τα καταστρέφουν», απάντησαν: «Η πλατεία είναι δική μας και κανείς δεν μπορεί να μας διώξει».
Το κακό είναι ότι δεν υπάρχει παιδεία και στους μεγαλύτερους. Στο συγκεκριμένο περιστατικό, προσπάθησαν να εκδιώξουν τα παιδιά με τελείως ανάρμοστη συμπεριφορά. Αντί να τους εξηγήσουν…
Έτσι, δημιουργήθηκε μια έκρυθμη κατάσταση, με αποτέλεσμα σε λίγες ώρες τα καινούργια μάρμαρα να υποστούν ζημιές και κάποια πιόνια σκακιού να σπάσουν. Παιδιά, βλέπετε…
Πάσχουν όμως από έλλειψη παιδείας και οι τεχνοκράτες του δήμου. Αν είχαν τη σωστή παιδεία, θα είχαν εκτιμήσει τις ανάγκες της περιοχής και τις συνέπειες αυτού του είδους της «ανάπλασης». Έτσι, θα φρόντιζαν ή να κατευθύνουν αλλού τα παιδιά, ή να «επιβάλλουν» άλλη συμπεριφορά επί της πλατείας, απλά και μόνο με τη δημιουργία παρτεριών για περίπατο, χωρίς να κόψουν ή κλαδέψουν ούτε ένα δέντρο, χωρίς να φυτέψουν τόσο γκαζόν, που είναι κατάλληλο για την Αγγλία και χωρίς να ξοδευτούν για μάρμαρα. Ας έπαιρναν ως παράδειγμα την πλατεία Κεφαλαριού στη Κηφισιά, που έχει σχεδόν το ίδιο μέγεθος.
Ή ας άνοιγαν ένα από τα δεκάδες περιοδικά για διακόσμηση εξωτερικών χώρων να διάβαζαν κάτι για κήπους που οριοθετούνται με πέτρες (βραχόκηποι, αποκαλούνται) και χαρακτηρίζονται από ασύμμετρους διαδρόμους, με φυτά όχι πάντα καλλωπιστικά. Άλλο παράδειγμα; Η πλατεία Γαρδέλη, στην οποία δεν έχουν πατήσει ποτέ παιδιά με skateboards.
Τελειώνω. Προσωπικά, με καλμάρει ο ήχος του σιντριβανιού και με εξιτάρει μια υπαίθρια παρτίδα σκάκι με τον φίλο μου το Χάρυ και δεν θα έγραφα τίποτα (για να μη θεωρηθώ «αντιδραστικός»), εάν δεν δεχόμουνα παράπονα από αναγνώστες ότι με την «ανάπλαση» η πλατεία έχασε το χαρακτήρα της και τα παιδιά συνεχίζουν το skateboarding.
Ταυτόχρονα, με οδήγησε σ’ αυτό το κείμενο, το γεγονός ότι 3 – 4 δημότες ανάφεραν το περιστατικό στο δήμαρχο Γ. Πατούλη, ανήμερα των Θεοφανείων (άλλη έλλειψη παιδείας αυτή, παράπονα με το «χρόνια πολλά») και του ζητούσαν να «κάνει κάτι για να μη καταστραφεί περισσότερο η πλατεία».
Τι άλλο να κάνει; Να την κυκλώσει με αστυνομικούς, όπως το χριστουγεννιάτικο δέντρο της πλατείας Συντάγματος;
Άγγελος Πολύδωρος
