Με όσες αλλαγές φαίνεται να προτείνονται θα πρέπει να επιδιωχθεί η διοίκηση του δήμου να καταστεί υπόθεση πολλών και όχι ενός ατόμου ή μιας παράταξης, και συγκεκριμένα
– Το Δημοτικό Συμβούλιο να αποτελεί ουσιαστικό επιτελικό, κυρίαρχο όργανο χάραξης στρατηγικής
– Να αναζητηθούν συνεργασίες και συναινέσεις στα πλαίσια προγραμματικών συγκλήσεων για το εκτελεστικό διοικητικό σχήμα, χωρίς αποκλεισμούς.
– Να μη νοθευτεί η λαϊκή βούληση. Το δημοτικό συμβούλιο να εκλέγεται με αναλογική από την πρώτη Κυριακή
– Να επιδιωχθεί η εκλογή των αρίστων, όπως αξιολογούνται από τους πολίτες, ανεξαρτήτως συνδυασμού, και όχι των αρεστών και υποτακτικών στο Δήμαρχο
– Να δοθούν επιπλέον αρμοδιότητες στο δήμαρχο και στους αντιδημάρχους σε θέματα καθημερινής διαχείρισης και προς αποτελεσματικότερη λειτουργία του δήμου
Αν σήμερα η χώρα, έστω και με αυτόν τον καλπονοθευτικό εκλογικό νόμο του μπόνους των 50 εδρών που δίδονται στο πρώτο κόμμα, που οφείλετε να τον αλλάξετε, κατόπιν εντολής του λαού κυβερνάται από ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ, γιατί θα πρέπει να επιβάλλεται σε ένα Δήμο μέσω καλπονοθευτικού νόμου να κυβερνάται από ένα τοπάρχη ή μικρή ομάδα συμφερόντων; Ούτε δεοντολογικό είναι, ούτε αποτελεσματικό και περικλείει πολλούς κινδύνους. Άλλωστε και στην αυτοδιοίκηση διακυβεύονται και μικρά και μεγάλα θέματα που η τύχη τους και η αντιμετώπιση τους απαιτούν την ύπαρξη δικλείδων ασφαλείας.
Εξάλλου ήλθε ο καιρός να μάθουμε να συνεργαζόμαστε, να μοιραζόμαστε απόψεις και ευθύνες, να συνθέτουμε, να διοικούμε με την αξιοποίηση κάθε χρήσιμης και θετικής άποψης. Δεν μας περισσεύει κανείς, αρκεί να θέλει να συμβάλλει.
Ας τολμήσουμε λοιπόν να δοκιμάσουμε ένα νέο μοντέλο ανάπτυξης και διοίκησης. Οι καιροί ου μενετοί.
Μόνο οι βολεμένοι και οι συντηρητικοί φοβούνται τις αλλαγές.
ΑΛΛΑ ΟΤΙ ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΕΙ ΠΕΘΑΙΝΕΙ. Και το υπάρχον σύστημα εκλογών στην αυτοδιοίκηση είναι πλέον ατελέσφορο!».
