Θλίψη προκάλεσε όχι μόνο στον καλλιτεχνικό κόσμο αλλά και σε όλη την Ελλάδα η είδηση του θανάτου του Νίκου Γαλανού.
Ο αγαπητός ηθοποιός έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 80 ετών την Δευτέρα 19 Μαϊου νικημένος από την επάρατο νόσο.
Ο Νίκος Γαλανός που μετρούσε πάνω από μισό αιώνα πορείας στο θεατρικό σανίδι το 2019 είχε μιλήσει στην ΑΜΑΡΥΣΙΑ με αφορμή το υπέροχο έργο του David Berry «Οι φάλαινες του Αυγούστου» στο οποίο τότε πρωταγωνιστούσε στο θέατρο «Χώρα».
ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ ΤΗΝ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ που είχε δώσει ο κορυφαίος ηθοποιός στον δημοσιογράφο Τάσο Μεργιάννη
Τι πραγματεύεται το έργο του Ντέιβιντ Μπέρρυ;
Πρόκειται για την ιστορία δυο αδελφών, της Σάρα και της Λίμπυ, που ζουν τα καλοκαίρια τους σε ένα νησί μαζί με μια φίλη τους. Παράλληλα, υπάρχει ένας έκπτωτος της αριστοκρατίας της τσαρικής Ρωσίας, ο κύριος Μαρανόφ, τον οποίο υποδύομαι εγώ. Είναι ένας πολύ ενδιαφέρων ρόλος που δημιουργεί μια έντονη αίσθηση στον θεατή.
Αυτός ο χαρακτήρας, λοιπόν, ζει από κάποια χρήματα που του άφησε η μητέρα του αλλά και παρασιτικά, γυρνώντας όλο τον κόσμο φιλοξενούμενος σε φιλικά σπίτια. Έχοντας ζήσει στο νησί αυτό για δέκα χρόνια, χάνει τη γυναίκα του και αρχίζει να προβληματίζεται για το πού θα ζήσει. Προσπαθεί να φιλοξενηθεί στο σπίτι των δυο αδερφών, όμως στο τραπέζι που του κάνουν προσμένοντας να δουν τις φάλαινες που θα περάσουν, εκείνος συνειδητοποιεί κάποια πράγματα και κάνοντας ένα φλας μπακ στη ζωή του αποφασίζει να μη μείνει μαζί τους και να φύγει ακολουθώντας τον δικό του δρόμο.
Τι συναισθήματα έχετε διαπιστώσει ότι προκαλεί στο κοινό το έργο;
Πρόκειται για ένα έργο που αφήνει σπουδαία μηνύματα στην ψυχή και το μυαλό και προκαλεί πολύ έντονη αίσθηση σε όποιον το δει ή το διαβάσει σε βιβλίο. Ο αναγνώστης ή ο θεατής παίρνει τόσα ερεθίσματα και ανακαλύπτει τόσα πολλά πράγματα που μπορεί να έχει βιώσει ή σκεφτεί και ο ίδιος, που στο τέλος φτάνει σε σημείο να αγαπήσει αυτό το έργο. Αυτό που «πάθαμε» όλοι εμείς οι συντελεστές αυτής της παράστασης.
Προσωπικά, είχα δει το συγκεκριμένο έργο πριν από 18 χρόνια στο Εθνικό και μου είχε μείνει μια δυνατή αίσθηση. Δουλεύοντας με τον Πέτρο Ζούλια για τις ανάγκες της δικής μας παράστασης, όλοι οι ηθοποιοί πραγματικά το αγαπήσαμε. Όλοι οι ρόλοι έχουν φοβερό ενδιαφέρον για τον ηθοποιό, ο οποίος ευχαριστιέται να παίζει τον ρόλο του και «ταυτίζεται» μαζί του, γιατί έχει μια απλότητα και δημιουργεί στους θεατές ένα υπέροχο συναίσθημα.
Ποιο είναι το μήνυμα του έργου;
Ενώ θα μπορούσαμε να κατατάξουμε το έργο στην κατηγορία «δράμα» και παρόλο που το θέμα του έχει να κάνει με δυο αδερφές μεγάλης ηλικίας, ο θεατής δεν «ψυχοπλακώνεται». Αντιθέτως, είναι ένα έργο που δίνει στον θεατή την ελπίδα για ζωή και περνάει μηνύματα για το πώς αντιμετωπίζονται οι δυσκολίες. Μπορεί η νιότη και τα καλύτερα χρόνια ενός ανθρώπου να έχουν περάσει, μπορεί τα γηρατειά να έχουν δυσκολίες, αλλά όταν ανακαλύπτεις καινούργια πράγματα ακόμα και σε μεγάλη ηλικία, αυτό σου δίνει το δικαίωμα να ζεις και να παλεύεις. Μπορούμε και πρέπει να ζούμε την κάθε στιγμή της ζωής μας, λοιπόν. Αυτό είναι το μήνυμα. Μήνυμα ζωής και ελπίδας.
Μετράτε πάνω από μισό αιώνα στο θεατρικό σανίδι. Τι είναι αυτό που σας κινητοποιεί; Που σας κάνει να είστε ακόμα ενεργός;
Υπάρχει μια αντικειμενική αλήθεια στον χώρο μας. Εάν ένας ηθοποιός δεν αγαπήσει αυτό που κάνει, δεν νομίζω ότι μπορεί να μείνει στον χώρο. Όταν αγαπάς κάτι, δεν σε πειράζει να παραμένεις ενεργός, ανεξάρτητα από την ηλικία σου. Αρκεί να μπορείς να το κάνεις. Η αγάπη γι’ αυτό που κάνεις είναι που σου προκαλεί τα ερεθίσματα και σου δίνει την ώθηση να ξεπερνάς τα οποιαδήποτε εμπόδια. Και στη δική μου περίπτωση, η αγάπη για το θέατρο είναι αυτή που με κινητοποιεί.
Είναι το θέατρο η μεγαλύτερη αγάπη σας σε σχέση με τον κινηματογράφο και την τηλεόραση;
Ε, βέβαια. Είμαι υπέρ του θεάτρου. Ο ηθοποιός εκεί μπορεί να δημιουργήσει. Εκεί παιδεύεται και εκεί εκπαιδεύεται.
Μπορείτε να φανταστείτε τον εαυτό σας μακριά από το θέατρο;
Όχι. Θα μπορούσα να κάνω κάτι άλλο, αν με ενδιέφερε. Ποτέ όμως δεν μου πέρασε από το μυαλό να κάνω κάτι άλλο πλην του θεάτρου.
Είναι αλήθεια ότι πριν ασχοληθείτε με την υποκριτική είχατε αποφασίσει να γίνετε ναυτικός;
Στην εφηβεία σκεφτόμουν διάφορα. Τελικά, όμως κατέληξα να πάω σε δραματική σχολή και να ασχοληθώ συστηματικά με το θέατρο.
Πώς πήρατε αυτήν την απόφαση;
Όταν αρχίζεις να συνειδητοποιείς πράγματα για τον εαυτό σου και τον χαρακτήρα σου, ξεκινάς να πάρεις σημαντικές αποφάσεις για το μέλλον σου. Από τη στιγμή που μπορείς να κάνεις κάτι, θα το κάνεις. Εάν για κάποιο λόγο δεν μπορείς (είτε επειδή δεν κάνεις για τη δουλειά, είτε επειδή δεν σε αφήνουν οι γονείς σου, είτε για κάποιον άλλον λόγο) αναγκάζεσαι να κάνεις κάτι άλλο από αυτό που αγαπάς. Όπως, δυστυχώς, αναγκάζονται να κάνουν πολλοί νέοι άνθρωποι σήμερα.
Βλέπουμε παιδιά να ξενιτεύονται για να βρουν δουλειά ή να κάνουν κάτι άλλο απ’ αυτό που αγαπούν. Αν δεν κάνεις αυτό που θέλεις, στην πορεία της ζωής δεν θα γίνεις ευτυχισμένος. Θα καταπιέζεσαι και δεν θα περνάς καλά. Το ερώτημα, λοιπόν είναι: μήπως είναι καλύτερο να κάνεις αυτό που αγαπάς και ας ζεις με ένα ξερό ψωμί; Εγώ είμαι υπέρ αυτού.
Σε ποιους οφείλετε ένα «ευχαριστώ» για όσα έχετε κάνει στην καριέρα σας;
Στο θέατρο με έβγαλε η Τζένη Καρέζη, λίγο αφού είχα τελειώσει τη δραματική σχολή. Μετά από λίγους μήνες ο Νίκος Φώσκολος με επέλεξε για την πρώτη μου ταινία. Εκεί με είδε ο Φίνος, του άρεσα και με κράτησε κοντά τους με ένα εξαετές συμβόλαιο. Από εκεί και πέρα δούλεψα αρκετά χρόνια με τον θίασο Καρέζη – Καζάκου, με την Αλίκη Βουγιουκλάκη τόσο στο θέατρο όσο και τον κινηματογράφο, με τον Δημήτρη Μυράτ, με τη Τζένη Ρουσσέα, στο Εθνικό, στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδας, στα περισσότερα ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. της χώρας…
Θέλω να πω ότι μια καριέρα αποτελείται από μια συγκυρία γεγονότων. Ένα οικοδόμημα χτίζεται σιγά σιγά. Οπότε, τα «ευχαριστώ» που μπορείς να πεις είναι πολλά και απανωτά. Από ανθρώπους που πέρασαν από τη ζωή σου μέχρι και στον ίδιο σου τον εαυτό.
Ποια είναι η σχέση σας με τον χρόνο;
Θεωρώ πως έχω σύμμαχο τον χρόνο. Δεν είμαι αρνητικός απέναντί του, ούτε εκείνος απέναντι σε εμένα. Έχουμε καλή σχέση. Θα έλεγα πως είμαστε… φιλαράκια.
«Δεν είμαι φίλος της τηλεόρασης»
Φέτος, μετά από χρόνια, σας είδαμε στη μικρή οθόνη και συγκεκριμένα στη σειρά «Έρωτας μετά». Πώς ήταν η εμπειρία;
Ήταν μια ωραία εμπειρία που κράτησε για δέκα επεισόδια. Στην ουσία έκανα ένα «γκεστ» όπως λένε, γιατί έτσι ήταν το σενάριο.
Παρακολουθείτε τηλεόραση σήμερα;
Όχι, δεν είμαι φίλος της τηλεόρασης. Είμαι πιο πολύ της μουσικής, του σινεμά, του θεάτρου και του βιβλίου. Οπότε, δεν έχω γνώμη για το τι γίνεται στην τηλεόραση, αν και μαθαίνω ότι γυρίζονται και προβάλλονται αρκετές ελληνικές σειρές.
Τι ονειρεύεστε από εδώ και πέρα σε επαγγελματικό επίπεδο;
Δεν κάνω ποτέ όνειρα. Ούτε ξέρω που θα βρίσκομαι σε τρεις μήνες από τώρα. Αποφασίζω και προχωράω με βάση τις προτάσεις που έχω κάθε φορά.
