Δεν είμαι του μεγέθους του κ. Βασιλείου Μαρκεζίνη, ώστε να του απαντήσω αναλυτικά πάνω σε όσα διαφωνώ, τα οποία είναι λιγότερα από αυτά με τα οποία συμφωνώ. Μπορώ όμως να σχολιάσω το ρεζουμέ του, το οποίο δημοσιεύεται στο οπισθόφυλλο του βιβλίου του «Η Ελλάδα των κρίσεων». Βιβλίο, που κυκλοφόρησε πρόσφατα (εκδ. Λιβάνη) και το διάβασα με τρομερό ενδιαφέρον.
Γράφει λοιπόν: «Kατηγορούμαστε ότι “όλοι μαζί τα φάγαμε” και ότι όλοι είμαστε υπαίτιοι για το σημερινό χάος. Διαφωνώ. Ο απλός λαός είχε και έχει συνείδηση των καθηκόντων του, ήταν και είναι ευαισθητοποιημένος ως προς τη σπουδαιότητα των θεσμών, καταφεύγοντας στη μικροαπάτη, μόνο όταν ενθαρρύνεται από ένα αδιάφορο, πολιτικοποιημένο κράτος»
Διαφωνώ με τον κ. Μαρκεζίνη, ο οποίος πάνω σε έναν αφορισμό, διαφωνεί με άλλο αφορισμό. Δεν ξέρω πως ο απλός λαός έχει συνείδηση των καθηκόντων του, όταν δεν γνωρίζει τι ακριβώς θέλει. Θέλει να παραμείνουμε εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή όχι; Αν η πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών δέχεται να παραμείνουμε εντός της ΕΕ –στην οποία σημειωτέον την παρούσα χρονική περίοδο το πάνω χέρι έχουν συντηρητικές νεοφιλεύθερες δυνάμεις– δεν θα πρέπει να ακολουθήσει την πολιτική της, τους όρους της; Είναι έτοιμος ο ελληνικός λαός να χάσει το βόλεμα και τις ανέσεις του (τα σινιέ ρούχα, το τζιπ, το εξοχικό, το σπίτι στα βόρεια προάστια κ.τ.λ.) και να ζήσει φτωχικά για μια ιδέα και για κάποιο χρονικό διάστημα, ώστε να πάει προς ένα καλύτερο κόσμο;
«Μικροαπατεώνας» είναι, ο συστηματικά φοροδιαφεύγων ή αυτός που βοηθά άλλους να φοροδιαφεύγουν; Μικροαπατεώνας, ο βολεμένος από το παράθυρο στο Δημόσιο; Ο αυθαίρετος οικιστής, ο διεφθαρμένος υπάλληλος που τα παίρνει, ο πανεπιστημιακός της οικογενειοκρατίας και των κομματικών σχέσεων που μάχεται να μην αλλάξει τίποτα; Ο ανήκων σε διάφορες συντεχνίες (δικηγόρος, γιατρός, μηχανικός, φαρμακοποιός ταξιτζής, φορτηγατζής, και άλλοι ων ουκ έστι αριθμός;
Διότι εδώ, απεδείχθη ότι δεν έχουμε απλά μια μικροαπάτη, που «ενθαρρύνεται από ένα αδιάφορο, πολιτικοποιημένο κράτος», αλλά έχουμε την ισχύ –σε υπερθετικό βαθμό– της παροιμίας των πατεράδων μας «δώσε θάρρος στο χωριάτη να σ’ ανέβει στο κρεβάτι», που ξεκινά από τον απλό πολίτη και φτάνει στους κοινοβουλευτικούς εκπροσώπους του. Εδώ ισχύει και το «αφού παρανομεί ο απέναντι, θα παρανομήσω κι εγώ».
Γράφει επίσης, o κ. Β. Μαρκεζίνης: «Από τις τάξεις του απλού αυτού κόσμου, θα μπορούσε η χώρα μας να αντλήσει το ταλέντο και το πνεύμα αυτοθυσίας, που χρειάζεται για να ανακτήσει την ψυχική της γαλήνη, την ανάγκη να ονειρευτεί ξανά, την αυτοπεποίθηση που θα της επιτρέψει να υψώσει το ανάστημά της απέναντι στους ψευτοπαλληκαράδες που θέλουν να τους θεωρούμε φίλους ή που, παρά τους ισχυρισμούς τους περί του αντιθέτου, επιδιώκουν να μας επιβάλουν τις δικές τους φιλοδοξίες».
Εδώ συμφωνώ εν μέρει. Συμφωνώ με την διατύπωση «Από τις τάξεις του απλού αυτού κόσμου θα μπορούσε η χώρα μας να αντλήσει (…)». Θα μπορούσε. Αλλά, ποιοι, ποιες πολιτικές δυνάμεις έχουν εναλλακτικές λύσεις και ποιες είναι οι επιπτώσεις από αυτές τις λύσεις; Και τι θα γίνει με τα εισοδήματα του απλού πολίτη; Θα δεχθεί ο νεοέλληνας να θυσιάσει αυτά που προανέφερα; Είναι μια απορία…
Παρά όμως τις απορίες μου και τις μικρές διαφωνίες μου, βρήκα εξαιρετικά ενδιαφέρον το «προσωπικό δοκίμιο» του κ. Βασιλείου Μαρκεζίνη, το οποίο «εξετάζει τις περισσότερες από τις κρίσεις που κοντεύουν να γονατίσουν την πατρίδα μας την οικονομική, την εξωτερική, τη μεταναστευτική, την αναίσχυντη υποβάθμιση της εθνικής μας συνείδησης, τα αυξανόμενα προβλήματα στη Θράκη λόγω του τουρκικού επεκτατισμού και τελειώνει με μια σειρά νέων προτάσεων και για τα εξωτερικά μας προβλήματα και για τα οικονομικά».
Εκεί δε, που με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο (ίσως επειδή είναι μια άποψη που πρεσβεύω και την «περνάω» –όποτε μπορώ– στην αρθρογραφία μου), είναι το σημείο που αναφέρεται ότι, η σωτηρία δεν θα έλθει μέχρις ότου οι άνθρωποι που μας έφεραν στο χείλος της αβύσσου αποστρατευθούν οριστικά από την πολιτική μας ζωή. Κάτι τέτοιο δε, δεν γίνεται με «αποχή» ή «λευκό», παρά μόνο με στοχευμένο «μαύρισμα» στις επόμενες κάλπες.
Άγγελος Πολύδωρος
