Γράφει η Ελένη Κονιαρέλλη – Σιακή
Είναι πολλές οι πικρές αλήθειες που έχουν γραφτεί για τις καταστρεπτικές συνέπειες που έχει για τον άνθρωπο η αλόγιστη χρήση του αλκοόλ.
Είναι ανατριχιαστικές οι καταστροφές που µπορεί να προκαλέσει ένας µεθυσµένος, χωρίς εκείνη τη στιγµή να έχει συνείδηση των πράξεών του, χωρίς να θυµάται όταν ξεµεθύσει τι συνέβη και χωρίς να παραδέχεται τίποτα για τη σκοτεινή κατάσταση στην οποία τον οδήγησε η κατάχρηση του αλκοόλ, µετά τον ανελέητο συµβιβασµό που -για διάφορους λόγους- έχει κάνει µ’ αυτό.
Ο αλκοολικός άνθρωπος βιώνει την «κοινωνική αποξένωση», που διεγείρει την αντίδραση και την απόρριψη που νιώθει, γιατί ο εθισµός του στο ποτό, είναι ανίκητη τιτάνια δύναµη, που τον εµποδίζει να αφυπνιστεί και να επιχειρήσει την επιστροφή στην οµαλή προηγούµενη ζωή του. Η ιατρική βοήθεια και η µακροχρόνια θεραπεία σε «Ειδικά Κέντρα Αποτοξίνωσης», είναι η µόνη λύση. Σε ερώτηση που έγινε σε διαπρεπή Καθηγητή Ιατρικής, «ποια είναι η σχέση αλκοόλ και ναρκωτικών;» απάντησε λακωνικά: «Και τα δύο οδηγούν στο θάνατο».
Κάθε χρόνο έχει καθιερωθεί να γιορτάζουµε την «Παγκόσµια Ηµέρα Επικινδυνότητας του Αλκοόλ». Γίνονται πολλές διαλέξεις από ειδικούς για το θέµα γιατρούς και για τα προβλήµατα που προκαλεί, οµιλίες στα Σχολεία, δηµοσιεύσεις, µελέτες και συµβουλές στον Τύπο, έκδοση και διανοµή ενηµερωτικών φυλλαδίων για µικρούς και µεγάλους, συνεδρίες µε ειδικούς για τον αλκοολισµό γιατρούς, και άλλα πολλά.
Με λίγες απλές φράσεις το άτοµο που πίνει καθηµερινά µεγάλες ποσότητες αλκοόλ, πρέπει να γνωρίζει ότι αν το σώµα του δεν µπορεί να αντιµετωπίσει αυτές τις ποσότητες που βρίσκονται στον οργανισµό του, θα λιποθυµήσει ή σε εξαιρετικές περιπτώσεις θα πέσει σε κώµα, που πιθανόν να είναι και µοιραίο. Ακόµα πρέπει να γνωρίζει ότι η µακροχρόνια και συστηµατική κατανάλωση αλκοόλ, εξουδετερώνει τα ηπατικά κύτταρα, οδηγώντας τον σε σοβαρές ηπατικές παθήσεις. Επίσης, η υπερβολική ποσότητα ποτών, ερεθίζει το στοµάχι και µπορεί να προκαλέσει ναυτίες, κράµπες, κοιλιακούς πόνους και αµέτρητες άλλες επικίνδυνες -πολύ συχνά- βλάβες του οργανισµού.
Θα αναρωτηθεί κάποιος: «Γιατί αυτή η αναφορά στο αλκοόλ και η αγωνία και ο φόβος που συνοδεύουν το όνοµά του;». Και η απάντηση είναι ότι: «Ναι… Όλα αυτά, λίγο -πολύ είναι γνωστά σε µας… Όχι όµως και στα παιδιά µας, και αυτό είναι το σοβαρό πρόβληµα!».
∆ιαβάζουµε για τη σχέση που υπάρχει µεταξύ εφήβων και αλκοόλ από τη µία πλευρά, και της διαφήµισης από την άλλη, και βλέπουµε ότι αυτή είναι µία σχέση πολλών εκατοµµυρίων ετησίως, διότι η διαφήµιση του αλκοόλ είναι µία τεράστια βιοµηχανία. Στη Βρετανία, αρκετές µεγάλες βιοµηχανίες οινοπνευµατωδών, παραβαίνουν τη βρετανική νοµοθεσία «περί διαφήµισης», σχεδιάζοντας καµπάνιες που απευθύνονται σε νέους ανθρώπους, και υπονοούν ότι η κατανάλωση αλκοόλ εγγυάται ευχαρίστηση και διασκέδαση, φίλους, ακόµα και βελτίωση στη ζωή και κοινωνική επιτυχία του καταναλωτή.
Η Βρετανική Υπηρεσία Υγείας διαπίστωσε, από σχετικές µελέτες, ότι οι έρευνες της αγοράς που έγιναν από αυτές τις εταιρίες για τον σχεδιασµό των διαφηµίσεων τους, χρησιµοποίησαν 15χρονα και 16χρονα παιδιά, ενώ το νόµιµο όριο για τη χρησιµοποίηση αλκοόλ είναι τα 18 χρόνια. Τέλος, το λυπηρό συµπέρασµα εδώ είναι, ότι ξοδεύονται σε διαφηµίσεις αλκοόλ πολλά εκατοµµύρια λίρες ετησίως, ενώ πολλές χιλιάδες άνθρωποι χάνουν κάθε χρόνο τη ζωή τους στην Αγγλία και την Ουαλία εξαιτίας της κατάχρησης του αλκοόλ.
Και εδώ θα πούµε: «Αυτά συµβαίνουν στη Βρετανία. Στη δική µας τη χώρα… τι γίνεται;».
Πολλοί, πάρα πολλοί νέοι και µεγαλύτεροι άνθρωποι, φίλοι, συγγενείς, διάσηµοι, γνωστοί και άγνωστοι, πολίτες από όλες τις κοινωνικές τάξεις, θα µας πουν µε µια λάµψη στα µάτια και ένα πλατύ χαµόγελο: «Να πιούµε πρώτα ακόµα ένα ποτηράκι να «στανιάρουµε», και µετά θα τα πούµε…» και «τσουγκρίζοντας τα ποτηράκια τους που καταπίνουν µονορούφι, θα µας χαιρετήσουν: «Άντε, στην υγειά µας…».
Βέβαια, δε µιλούµε για τους αλκοολικούς ανθρώπους που είναι ασθενείς και για χίλιους δυο λόγους βρίσκονται σ’ αυτή τη δύσκολη θέση. Αυτοί χρειάζονται -όπως είπαµε και πιο πάνω- ιατρική βοήθεια και τη δική µας συµπαράσταση και κατανόηση. Όµως αυτά που προκαλούν σε πολλούς ανθρώπους αγανάκτηση και θυµό, είναι… άλλα, όπως ας πούµε:
Ανοίγεις την τηλεόραση για να δεις ένα έργο. Οι ηθοποιοί όρθιοι ή καθισµένοι στο σαλόνι συζητούν κρατώντας από ένα ποτήρι κρασί στο χέρι, και το απολαµβάνουν γουλιά – γουλιά κουβεντιάζοντας.
Έρχεται ένας φίλος στο σπίτι µας και µαζί µε την «καλησπέρα» του, µας ζητά πριν προλάβουµε να τον ρωτήσουµε: «Βάλε µου ένα ουίσκι µε δυο παγάκια για να συνέλθω… Χάλια είµαι από την κούραση».
Σε άλλο έργο της τηλεόρασης, ο πρωταγωνιστής πνίγει στο ποτό τον πόνο του, για την ερωτική περιπέτεια που ζει. Τα ποτηράκια τα αδειάζει, το ένα µετά το άλλο, και στην κορύφωση της λύπης του, γυρίζει το µπουκάλι ανάποδα στο στόµα και – σαν νερό – πίνει και το υπόλοιπο… Όταν σε λίγο δοκιµάζει να σηκωθεί όρθιος, µουσκεµένος από το ποτό, πέφτει και σέρνεται στο πάτωµα, ενώ δυο άνθρωποι του µαγαζιού τον βγάζουν τραβώντας τον από τους ώµους έξω, τον ακουµπούν σαν κουρέλι στο πεζοδρόµιο και φεύγουν, και αυτός συνεχίζει να πίνει ό,τι απόµεινε στο µπουκάλι.
Αλήθεια, πως καταντήσαµε έτσι; Τι είναι αυτά που βλέπουµε εµείς και, δυστυχώς και τα παιδιά µας; Και ας µη βιαστεί κανείς να µας υποδείξει το γνωστό, δηλαδή, να αλλάξουµε κανάλι, γιατί και το άλλο κανάλι – εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων θα δείχνει κάτι παρόµοιο ή και χειρότερο. Και ας µη βιαστεί κάποιος άλλος να µας θυµίσει ότι αυτά που βλέπουµε είναι απλά το σενάριο του έργου… Όλοι ξέρουµε πολύ καλά ότι: «Τα καλύτερα σενάρια τα γράφει… η ζωή».
Στις γιορτές µας, στους γάµους, στα γενέθλια και σε κάθε είδους χαρούµενη εκδήλωση, το κρασί και άλλα διάφορα ποτά «χορεύουν» επάνω στο τραπέζι, τα ποτηράκια γίνονται πολλά και αδειάζουν γρήγορα, και τότε συχνά η κατάσταση βρίσκεται εκτός ελέγχου. ∆εν είναι λίγες οι περιπτώσεις που σε ώρες χαράς, υπό την επήρεια του ποτού, πολλοί άνθρωποι ξέφυγαν από τη λογική σκέψη, ξέφυγαν από τα όρια της ντροπής, θόλωσε το µυαλό τους και κατέστρεψαν την εικόνα της ευτυχίας που έλαµπε στη γιορτή. «Παν µέτρον, άριστον», είπε ο σοφός πρόγονός µας, αλλά ποιος θυµάται το σοφό, τσουγκρίζοντας και απολαµβάνοντας -χωρίς µέτρο- το πονηρό ποτηράκι του;
Άκουσα να λέει κάποιος: «Και στη δουλειά µου… τις µπύρες µου θα τις πιω…» και ο άλλος παραδέχτηκε ότι: «Αν δεν πιω ένα ποτάκι δε λειτουργώ, δε δουλεύει το µυαλό µου σωστά!…».
Και η τηλεόραση, συνεχίζει σε πολλά έργα της, την πρώτη θέση να την έχει το ποτό και τη δεύτερη η υπόθεση του έργου, παρέχοντας και «διδασκαλία» όπως, πως γίνεται το κρασί, ποια είναι η επεξεργασία του, ποια η συντήρησή του, ποια είναι η ονοµασία του κάθε είδους, και τέλος, κρασί στην ταβέρνα, κρασί στο σπίτι, κρασί για να πάνε οι πίκρες κάτω, κρασί για να λύσουµε τη γλώσσα του άλλου και µισοµεθυσµένος θα « τα πει» όλα, κρασί πριν και µετά τον έρωτα στο κρεβάτι.. αλλά και ποτό στο θάνατο, µόνο που αυτό δεν είναι κρασί αλλά κονιάκ…
Και µε τα παιδιά µας… τι γίνεται; Αυτές οι εικόνες έχουν «τυπωθεί» στο µυαλό τους από τότε που ήταν πολύ µικρά. Αυτά τα γεµάτα ποτήρια αλκοόλ των γονιών, των συγγενών, των φίλων, τους κυνηγούν καθώς µεγαλώνουν σε µια εποχή µίµησης και αντιγραφής, που τους προτρέπει: «Εσύ, τι περιµένεις; Μεγάλωσες! Πως θα παραδεχτούν στην παρέα σου ότι έγινες άντρας; Πώς θα «ρίξεις» τα κορίτσια αν δεν πιεις τα ποτά σου που τα γνωρίζεις όλα και µάλιστα µε τα παράξενα ονόµατά τους; Τροχαία, ∆ίπλωµα οδήγησης; Τι φοβάσαι; Εσύ αντέχεις το ποτό! ∆είξε σε όλους ότι πίνεις, γλεντάς, οδηγείς! Είσαι µεγάλος πια και µοναδικός».
Η είδηση που διάβασα στην εφηµερίδα είχε λίγες σειρές και πολύ µεγάλο πόνο:
«Ανήλικος, οδηγώντας σε κατάσταση µέθης το αυτοκίνητο του πατέρα του, έσπειρε το θάνατο σε στάση λεωφορείου. Τρεις άνθρωποι ανασύρθηκαν νεκροί και επτά σοβαρά τραυµατισµένοι…».
Αλήθεια… Πόση είναι η δική µας ευθύνη και ποια είναι η ευθύνη των παιδιών µας, όταν συµβαίνουν τέτοια γεγονότα; Γιατί µας κακοφαίνεται όταν «θερίζουµε θύελλες», αφού εµείς «έχουµε σπείρει τους ανέµους»;
Γιατί γιορτάζουµε µόνο µία ηµέρα του χρόνου την επικινδυνότητα του α λ κ ο ό λ, και όχι κάθε ηµέρα (µε κάποιους τρόπους), όπως θα έπρεπε να κάνουµε;
Γιατί πάντα ξεχνούµε ότι: «Κάθε πράξη έχει το αύριό της!» Γιατί;
