Τα τελευταία πενήντα (50) χρόνια έχω γίνει πολύ καχύποπτος.
1. Ουδέποτε πίστεψα ότι συνέτρεχε λόγος να “ρίξουν” οι ΗΠΑ τις δύο ατομικές βόμβες, στη Χιροσίμα και στο Ναγκασάκι, και να σκοτώσουν, άμεσα, πάνω από διακόσιες είκοσι χιλιάδες (220.000) ανθρώπους, και να μολύνουν ολόκληρες περιοχές για δεκάδες ή / και εκατοντάδες χρόνια.
Η Ιαπωνία είχε ήδη αποδεχτεί την ήττα της και ο … Θεός των Αμερικάνων δεν είχε ανάγκη αυτές τις εκατόμβες για να ικανοποιηθεί.
2. Ουδέποτε πίστεψα ότι, ο συνεργάτης των ΗΠΑ στο Ιράκ, ο Σαντάμ Χουσεΐν, είχε πυρηνικό ή, έστω, χημικό οπλοστάσιο, που απειλούσε την παγκόσμια ασφάλεια και ειρήνη.
Αφού “μπουκάρησαν” οι Σύμμαχοι στο Ιράκ και το έκαναν σκορποχώρι και αφού διαπίστωσαν ότι ούτε πυρηνικά ούτε χημικά όπλα υπήρχαν εκεί, εκτέλεσαν “έναν Σαντάμ”. Προηγούμενα, οι δημοσιογράφοι “τους”, μας είχαν ενημερώσει ότι ο Σαντάμ είχε 3-4 σωσίες. Καλού – κακού! Τώρα, ποιος εκτελέστηκε, είναι μια άλλη ιστορία.
3. Ουδέποτε πίστεψα ότι τα δύο αεροπλάνα που προσέκρουσαν στους “Δίδυμους Πύργους” της Νέας Υόρκης, αποτελούσαν σχεδιασμό και εκτέλεση Σχεδίου προερχόμενου από εκείνην την “φιγούρα” που μας πλασσάρανε ως Οσάμα Μπιν Λάντεν. Τον ξερακιανό, γκριζογένη τυπάκο, με τον “γκρα” στον ώμο.
4. Σήμερα, τείνω να πιστεύω ότι ο … ασήμαντος αριθμός των 106 νεκρών, στο Μπαλακλάν και στο Στάδιο των Πριγκίπων, στο Παρίσι, απετέλεσε τη δικαιολογία να κατέβουν “τα Στρατά” στους δρόμους όλων των πρωτευουσών και μεγαλουπόλεων της Ευρώπης. Εδώ, θα πρέπει να διευκρινιστεί ότι όταν λέμε “Στρατός”, στα ευρωπαϊκά κράτη, εννοούμε μόνιμους, μισθοφόρους, που και τη μάνα τους σκοτώνουν “κατόπιν εντολής”. Σ΄ αντίθεση με τον ελληνικό στρατό, που είναι, καθ΄ ολοκληρίαν, “λαϊκός” κι αποτελούμενος από τα παιδιά μας που κάνουν την υποχρεωτική θητεία τους. Γι΄ αυτόν τον λόγο και δεν είναι “αξιόπιστος”, καθώς ο κάθε έφεδρος κουβαλάει και τις πολιτικές και κομματικές καταβολές της οικογένειάς του.
Έτσι, σήμερα, πείσανε τους “κουτό-Φραγκους” ότι ο στρατός στους δρόμους, αποτελεί εγγύηση ηρεμίας και ασφάλειας. Συνηθίζει το μάτι, να βλέπει αρματωμένους, πάνοπλους, στρατιώτες, όταν ο πολίτης πηγαίνει στο σινεμά ή στη μπυραρία ή στο γήπεδο.
Μ΄ αυτόν τον τρόπο, δεν θα δυσανασχετήσει όταν θα του εξαγγείλουν τη … μερική άρση ισχύος ορισμένων άρθρων του Συντάγματός του ή την επιβολή κάποιων περιοριστικών όρων, π.χ. όχι συναθροίσεις άνω των πέντε ατόμων, κλπ. (Θυμίζει , μήπως, δική μας Χούντα;).
“Για το καλό μου…”, που έχει πει κι ένας σύγχρονος Έλληνας, κοινωνικός φιλόσοφος (Γιάννης Μηλιώκας).
Οι εποχές, είναι ρευστές. Οι συγκρούσεις, μεταξύ της φθίνουσας αυτοκρατορίας των ΗΠΑ και των ανερχόμενων παγκόσμιων δυνάμεων -Ρωσία, Κίνα – και των ανερχόμενων περιφερειακών δυνάμεων -Ινδία, Ιαπωνία, Ιράν, Β. Κορέα, Ισραήλ, Τουρκία, κ.α.-, μπορεί, ανά πάσα στιγμή, να αποτελέσουν την απαρχή ενός νέου παγκόσμιου πόλεμου.
Από ότι φαίνεται, η σημερινή ελληνική κυβέρνηση της “πρώτη φορά Αριστερά”, έχει προσδέσει τη μοίρα μας στο άρμα των ΗΠΑ, κι όχι το ευρωπαϊκό, (Γερμανικό). Εάν αυτό αποτελεί τη σωστή -για το κράτος και το έθνος μας- επιλογή, θα φανεί στο άμεσο μέλλον. Προσωπική μου άποψη είναι, ότι σωστά έκαναν. Άλλωστε, το μεγαλείο του Ελευθέριου Βενιζέλου, σ΄ αυτό έγκειτο. Στο ότι -σ΄ αντίθεση προς το Παλάτι (Κωνσταντίνος – Σοφία), το Λαϊκό Κόμμα (τον “πρόδρομο” της Ν.Δ. / Ε.Ρ.Ε. / Συναγερμό), τον Μεταξά, κ.α. – τάχθηκε υπέρ της Entente, κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, και διπλασίασε -μετά από σκληρές διπλωματικές διαπραγματεύσεις (κι όχι “διαπραγματεύσεις”)- την ελληνική επικράτεια.
Εάν, δε, δεν είχαμε υποστεί τη συντριβή του ‘22 -από τους “ανίκανους (;)” Δ. Γούναρη (Πρωθυπουργός), Γ. Χατζανέστη (Αρχηγός Στρατιάς), κλπ.-, θα είχαμε κρατήσει και την Ανατολική Θράκη και την Ίμβρο και Τένεδο και, ίσως, την Βόρεια Ήπειρο.
Ας είμαστε όλοι σε εγρήγορση. Να μην επιτρέψουμε το ξεπούλημα της χώρας. Να μην επιτρέψουμε άλλην υποβάθμιση του κοινωνικού μας επιπέδου. Να επιβάλουμε στις κυβερνήσεις μας να κρατήσουν εθνική στάση, έστω κι αν δεν το πιστεύουν.
Λεωνίδας Μαγκλής, δικηγόρος
